|

سیمینوف

احمد غلامی

- تا حالا چند تا عراقی زدی؟ - نمی‌دونم! - نمی‌دونی یا نمی‌خواهی حرفش را بزنی؟ - شاید هفت تا، شاید هم ده تا. مهیار تفنگ سیمینوف را از گوشه سنگر برداشت و از دوربین روی آن زل زد به فاروق. از آن فاصله نزدیک به جز لکه‌ای سیاه چیزی نمی‌دید. فاروق گفت: «خشاب پر است، مراقب باش!» مهیار گفت: «روی ضامن است، خیالت راحت.» فاروق گفت: «خیالم راحت نیست، سر تفنگ را بگیر آن طرف!» مهیار تفنگ را از ضامن خارج کرد و گلنگدن کشید. با صدای خشک گلنگدن فاروق که گوشه سنگر لم داده بود، خودش را جمع و جور کرد و گفت: «یابو چه کار می‌کنی؟ بگذار روی ضامن. سیمینوف خیلی حساس است. دستت برود روی ماشه شلیک می‌کند!» مهیار دستش را از حفاظ ماشه داخل برد و نزدیک آن گرفت. فاروق گفت: «گفتم بگذار زمین، بازی درنیار، با این اسلحه نمی‌شود شوخی کرد!» مهیار گفت: «اگر نگذارم چه کار می‌کنی؟ اگر شلیک کنم؟» فاروق گفت: «لوس نشو، بس کن، بگذار سر جایش!» مهیار خندید و گفت: «می‌ترسی؟» فاروق گفت: «دست بردار، بگذار کنار، خیلی‌ها همین‌جور شوخی شوخی مردند.» مهیار گفت: «من شوخی نمی‌کنم!» فاروق حالا روی زانو نشسته بود و عرق سردی روی تیره پشت و گردنش می‌دوید. پشت سرش پنجره کوچک سنگر کله‌اش را قاب گرفته بود. مهیار از فاروق فاصله گرفت و به گونی‌های آن طرف سنگر تکیه داد و آرنجش را گذاشت روی زانو و از دوربین کله فاروق را نشانه گرفت و گفت: «می‌دانی تیراندازی‌ام حرف ندارد؟ توی آموزشی قهرمان شدم.» فاروق گفت: «خیلی خب، تفنگ را بگذار سر جایش!» مهیار گفت: «اگر نگذارم؟» فاروق گفت: «غلط می‌کنی. زر زیاد نزن. اسلحه را بگذار پایین تمامش کن!» دست‌هایش را گذاشت روی زمین و مثل گرگی آماده حمله به مهیار شد. مهیار گفت: «یک قدم برداری شلیک می‌کنم!» فاروق گفت: «جرئتش را نداری؟» مهیار گفت: «امتحان کن!» امتحان نکرد. برگشت سر جایش. پنجره دوباره کله‌اش را قاب گرفت. فاروق گفت: «برای چی این کار را می‌کنی؟» مهیار گفت: «چه کاری؟» فاروق گفت: «همین کار که اسلحه پُر را گرفتی طرف من!» مهیار گفت: «نمی‌‌دانم!» فاروق گفت: «نمی‌دانی؟!» مهیار گفت: «آره، نمی‌دانم.» فاروق گفت: «آفتاب به کله‌ات زده، دیوانه شدی!» مهیار گفت:‌ «شاید!» بعد لم داد روی گونی‌های سنگر. دستش از سنگینی سیمینوف خسته شده بود. گفت: «سنگین است.» فاروق گفت: «آره. به‌خصوص اگر مدت‌ها توی دستت باشد تا درست به هدف بزنی.» مهیار گفت: «من لازم نیست خیلی دقت کنم. هر جور بزنم از این فاصله به هدف می‌خورد.» فاروق گفت: «تو این کار را نمی‌کنی، چون خودت را هم به کشتن می‌دهی.» مهیار گفت: «از کجا می‌دانی شلیک نمی‌کنم؟» فاروق گفت: «دلیلی ندارد شلیک کنی، من رفیقت هستم!» مهیار گفت: «رفیق؟!» فاروق گفت: «هم‌وطنیم!» مهیار گفت: «راست می‌گی بابا، شوخی کردم.» بعد اسلحه را آورد پایین. فاروق نفس راحتی کشید و سعی کرد آرام خودش را به او نزدیک کند. مهیار فریاد زد: «برگرد عقب!» برگشت عقب و تکیه داد به سنگر و زل زد به چشم‌های مهیار که دو گلوله آتش بودند. فاروق گفت: «خوب ما را سر کار گذاشتی امروز...» مهیار گفت: «ترسیدی؟» فاروق گفت: «بدجور!» مهیار گفت: «لاکردار، مردن ترس دارد!» فاروق گفت: «آره به‌خصوص اگر بدانی.» مهیار گفت: «آره همین که ندانی کی یک گلوله می‌خورد توی کله‌ات، خودش نعمت بزرگی است.» رنگ به چهره فاروق برگشته بود. نفس راحتی کشید و گفت: «بهتر است آدم نداند کی می‌میرد.» مهیار گفت: «مثل آنهایی که زدی؟» فاروق گفت: «آره! یک لحظه دنیا جلوی چشم آدم سیاه می‌شود و تمام.» اسلحه هنوز دست مهیار بود. فاروق گفت: «راستی راستی شلیک می‌کردی؟» مهیار گفت: «نه بابا، من دل کشتن یک مورچه را هم ندارم، چه برسد به یک آدم.» فاروق گفت: «پس اینجا به تو خیلی سخت می‌گذرد.» مهیار گفت: «نه، جنگ است دیگر، قانون خودش را دارد.» فاروق گفت: «اسلحه را بگذار روی ضامن!» مهیار تا آمد ضامن را قفل کند دستش رفت روی ماشه. گلوله‌ای از خازن دَر رفت. دود و بوی باروت سنگر را پر کرد. دست‌های مهیار می‌لرزید. وحشت‌زده فاروق را صدا زد: «فاروق...» صدایی نشنید. تکیه داد به گونی‌هاي سنگر و به روبه‌رو زل زد. کله‌ای در قاب پنجره نبود. * داستان‌های به‌هم‌پیوسته «اثاثِ جنگ» از این هفته، چهارشنبه‌ها در این ستون منتشر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.