نگران کودکانم!
نگار اسکندرفر. روزنامهنگار
برای شخص من سال 1395 سال بسیار تلخ و سختی بود. عباس کیارستمی عزیز را به امید بهبودی راهی بیمارستان کردیم، اما صدحیف دیگر برنگشت! همین اتفاق باعث شد که ابتدای سال را با ناراحتی شروع کنم. بعد از آن هم مادر عزیزم به رحمت خدا رفت که تلخ و ناگوار بود. کمکم اتفاقات دیگر مانند مرگ هنرمندان، جنگ و درگیریها در جهان هم مزید بر علت شد. هرساله با فرارسیدن فصل بهار آرزو میکردیم که مثلا به چند خانواده بیبضاعت کمک کنیم، اما حالا دنیا بهگونهای پس رفته که دیگر نمیدانیم کمکرسانی را از کجا شروع کنیم! ابعاد فاجعه در جهان بهقدری عمیق و بزرگ است که انگشت حیرت بر دهان میگیریم، ولی از طرفی کاری از دستمان برنمیآید! مخصوصا نگران کودکان هستم؛ کودکانی که بر اثر جنگ و فقر و... یا خانوادههایشان را از دست دادهاند یا سرپناهشان را. دنیای آینده را کودکان میسازند، اما کودکان آسیبدیده در آینده چه خواهند کرد؟! معمولا آدمها آرزوهای زیادی دارند، اما من دیگر آرزویی ندارم. جز اینکه ارباب قدرت از جنگ و خونریزی دست بردارد تا در کره خاکی انسانها به شکل طبیعی به زندگی خود ادامه دهند. درست است که مرگ، واقعیت انکارناپذیری است، اما دستکم در برابر این واقعیت طبیعی، دیگر خودمان با جنگ و خونریزی و نفرتپراکنی زندگی کوتاه در کره خاکی را سختتر و غمانگیزتر نکنیم. امیدوارم روزی برسد که کره زمین روی آرامش حقیقی را به خود ببیند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.