احتضار «اماس» آخرین رؤیای سال
مریم پیمان
دستهایم توان ندارند. خاکهای خیس را مشتمشت داخل قبر میریزم. نفسنفس میزنم. گریه میکنم. آیا این کار بزرگتر از توان من است؟!؛ ریختن خاک بر جنازه درحالاحتضار بیماری. بوی خاک تهوع را تحریک میکند. از خواب میپرم. صدای قلبم را میشنوم. تبخال زدهام. میخواهم زندگی را بالا بیاورم و تمام. این احتضار جانی در من باقی نگذاشته و هرروز ناتوانتر دشواری زندگی را به دوش میکشم؛ «هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود برنخاست/ که من به زندگی نشستم». مصرف همزمان شش ماه آنتیبیوتیکها و داروهای «اماس» خارج از توانم بود. نشانههای بهار هم گاه نفسهایم را به شماره میاندازند. توان ایستادن ندارم. تجویز دکتر ناتوانی را در سلولهایم آشکار کرده است؛ دراز کشیده بودم و دکتر در میان حرفها و معاینههایش تجویز نگفتهاش را اعمال کرد و تنها راه درمان را فریزکردن یک زخم ناشناخته قدیمی دانست در رحم. «بلند نشو! سرت گیج میرود». خوب بودم و آنقدر پرانرژی که سر کار رفتم، اما هر ساعت با گذر خود توان من را به سمت صفر متمایل کرد. «اماس» پیروز این جنگ بود و عفونت را چنان ماندگار کرد تا آخرین راههای درمانی رفع عفونت در رحم چاره کار بشوند. از خودم میپرسم: «آیا این دردها و عفونتها را به سال دیگر هم خواهم برد؟» دستهایم توان ندارند. خاکها را مشتمشت داخل قبر میریزم. نفسنفس میزنم. گریه میکنم. آیا این کار بزرگتر از توان من است؟!؛ ریختن خاک بر جنازه در حال احتضار یک سال. از خواب میپرم. درد در شقیقههایم میپیچد، از فک بالایی میگذرد و در دندانهایم میایستد. سوزشی در شکم جابهجا میشود و خون و تکههای زخم فریزشده، بعد از چند روز خارج میشوند و آهی از دهان. از بودن متنفر میشوم و از زنبودن بیزار. «امیدوارم عفونت از بدنت بیرون برود»؛ دکتر اورژانس با تردید حرف میزند. سرما در تمام وجودم میپیچد و دیگر صدایی نمیشنوم. خستهام از دیدن پزشکها، مراکز درمانی و داروخانهها. پنجره را باز میکنم؛ همسایه پرده شستهشده را نصب میکند. اینجا اما از خانهتکانی خبری نیست، وقتی نه توانی هست و نه انتظاری برای دیدوبازدید. حوصله هیچچیز نویی را ندارم؛ کتاب نو، موسیقی نو، لباس نو، روز نو، دوست نو، داروی نو و بیشتر درد نو. کلافهام. در سرم میپیچد؛ «و عشقت پیروزی آدمی است/ هنگامی که به جنگ تقدیر میشتابد». شش سال است که پزشک دستور امآرآی نمینویسد. باز هم ننوشت. نمیدانم چرا. هر پلاک برای من دریچه یک ناامیدی نیست چون بیماری به نظر در حال احتضار است. حتی «شاید اثری از پلاکها باقی نمانده باشد». مردم خانهها را میتکانند و برای سال «نو» همهچیز را «نو» میکنند. شاید فرصت چند عیادت یا دیدار دست بدهد به بهانه تعطیلی و بس. عید واقعی زودتر از عید ممکن است رخ بدهد؛ وقتی خبر خیر و سلامتی برسد یا «او»یی پیدا شود. نیمبند نفس میکشم. پنجره را میبندم. بارِ سفر میبندم؛ «و گریز از شهر که به هزار انگشت/ به وقاحت پاکی آسمان را متهم میکند/ کوه با نخستین سنگها آغاز میشود/ و انسان با نخستین درد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.