سیاهی مطلق؟!
توی یه بعدازظهر زمستانی روی نیمکت پارک نشسته بودم و میخواستم هوایی تازه کنم که جوانی بیستوچندساله با عصای سفیدش عصازنان با کلی اینپا و اونپاکردن کنار دست من نشست و به محض اینکه متوجه حضور من شد، با لحنی دوستانه پرسید: مزاحم که نیستم؟ خیلی زود سینهای صاف کردم و گفتم: نفرمایید: چه مزاحمتی. کمی اونطرفتر چند تا بچه قدونیمقد در حال ترقهبازی بودند و با زدن هر ترقهای، کلی ذوق میکردند و به هوا میپریدند؛ با دیدن بچهها واسه اینکه سر حرفی رو باز کرده باشم؛ گفتم: این ترقهبازیها هم خیلی خطرناکند؛ هنوز حرفم تموم نشده بود که با کشیدن آهی به نشانه تأسف سری تکان داد و گفت: راست میگی، ایکاش همه مردم متوجه این موضوع میشدند. با کنجکاوی، پرسیدم: ظاهرا دل پری از ترقه و ترقهبازی داری؛ با چند بار تکوندادن سرش به سمت پایین درحالیکه عصاشو جمع میکرد؛ گفت: نپرس که دل پری دارم و بعد هم ادامه داد. خیلی وقت بود که برای رسیدن چهارشنبه آخر سال لحظهشماری میکردم و دوست داشتم این شب رؤیایی زودتر میرسید؛ برای اون شب کلی برنامهریزی کرده بودم و میخواستم به قول گفتنی بترکونم. از یکی از دوستام نحوه درستکردن ترقه دستی رو یاد گرفته بودم و دور از چشم بابا و مامانم کلی مواد جورواجور رو یه گوشه زیرزمین خونمون جمع کرده بودم و از ترکیب اونا با هم ترقه درست میکردم و زیرزیری به بچههای کوچه و محلمون هم میفروختم؛ بماند که واسه خودم چند تا از اون خفناشو کنار گذاشته بودم. چند شب بیشتر به شب چهارشنبه نمونده بود و برای اون شب لحظهشماری میکردم، آرزویی که ایکاش هیچوقت برآورده نمیشد تا هیچوقت اون اتفاق شوم برام نمیافتاد و هرگز به فکر ترقه و ترقهبازی نمیافتادم. حالا هم که سالها از اتفاق اون شب میگذره، هروقت که یاد اون اتفاق تلخ میافتم، آه از نهادم بلند میشه و غموغصه تمام وجودمو میگیره و قلبم تو سینه مچاله میشه و بهسختی میگیره. اون شب؛ برای اینکه روی بقیه بچهها رو کم کنم، ترقههای دستسازم رو توی جیب شلوارم ریختم و دور از چشم بابام به کوچه رفتم و با صدازدن دوستام چند تا ترقه رو ترکوندم و نظر همه رو جلب کردم و موقع ترکوندن آخرین ترقه که اتفاقا از ترقههای قبلی بزرگتر بود نمیدونم چه اتفاقی افتاد. درد شدیدی رو تو ناحیه صورتم بهویژه چشمام احساس میکردم، از درد ناله میزدم و به درودیوار چنگ میکشیدم و هیچجا رو نمیتونستم ببینم و بشنوفم و توی گوشم فقط صدای صوت ممتدی رو میشنیدم که خیلی آزاردهنده بود. یه نفر که بعدا متوجه شدم بابام بوده منو به بیمارستان رسوند، با معاینه پزشکان فورا به اتاق عمل منتقل شدم و بعد از چند جراحی مختلف چشمی و پوستی چندروزی بستری شدم و حتی یادم هست بقیه خانواده هم بهخاطر من تحویل سال توی بیمارستان بودند. هفتم یا هشتم عید بود که از بیمارستان ترخیص شدم و چند روز بعد هم پانسمان چشمامو باز کردند و تازه متوجه وخامت اوضاع شدم، باورکردنش خیلی سخت بود اما واقعیت این بود که من بیناییم رو از دست داده بودم و دیگه نمیتونستم هیچجا رو ببینم. کنارآمدن با اون شرایط و اوضاع احوال خیلی سخت بود، مدتها خونهنشین شدم و از درس و مشقام عقب افتادم و دیگه هرگز نتونستم چیزی رو ببینم حتی چهره بهترین افراد زندگیام یعنی خانوادهام. شرایط سختیه ولی باید کنار اومد. به اینجا که رسید دوباره آه سردی کشید و درحالیکه بلند میشد؛ گفت: افسوس که بعضی اشتباهات قابل جبران نیستند. بلند که شد با دست کمی عینک سیاهشو جابهجا کرد و بعد از بازکردن عصای سفیدش صورتشو سمت من چرخوند و گفت: شما رو هم مکدر کردم عفو بفرمایید و بدون اینکه منتظر جواب من بمونه عصازنان از من دور شد. با رفتن اون مرد با اینکه از صحبتهای او و وضعیت نابیناییش خیلی ناراحت و مکدر بودم اما خدا رو بهخاطر داشتن قدرت بیناییم صمیمانه شکر کردم و بیشتر از قبل باورم شد که هرگز نمیشود با آتش بازی کرد. هشدار انتظامی: والدین گرامی باید ضمن اطمینان حاصلکردن از ایمنی و سلامت بازی و تفریحات فرزندان خود، در بازی آنها سهیم باشید و با مدیریت هیجانات آنان، شادی و سلامتشان را تضمین کنند. معاونت اجتماعی تهران بزرگ
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.