|

نگذاریم این دل‌خوشی ملی تهی شود

جمشید حمیدی -کارشناس والیبال

سال‌ها بود افتخار می‌کردیم بهترین و فنی‌ترین لیگ والیبال را در آسیا داریم. ادعایی چندین‌ساله که تردیدی در کارشناسانه‌بودن آن نداریم. اما اکنون که یک دوره از این مسابقات مهم را پشت سر گذاشتیم، باید گفت کاستی‌ها و نقاط ضعفی، برگزاری این رقابت‌ها را تحت‌الشعاع قرار داده است. آنچه لیگ امسال والیبال ایران را اذیت کرد، مشکلات مالی و بی‌پولی باشگاه‌ها بود که باعث شد اعتبار بین‌المللی ما زیر سؤال برود. طوری که مربیان و بازیکنان مطرح، از جمله پدر و پسر پراویکا به‌ خاطر همین مسئله لیگ ایران را ترک کردند. بلغاری‌ها و فنلاندی‌ها نیز در نیمه فصل ناچار به همین تصمیم شدند. دراین‌میان بیشترین هجمه متوجه سازمان لیگ والیبال شد و همه این سازمان را مقصر اصلی به‌وجود‌آمدن این اتفاق قلمداد کردند؛ درحالی‌که باشگاه‌ها باید در وهله اول پاسخ‌گوی قراردادهایی که با بازیکنان و مربیان می‌بندند، باشند. باشگاه‌هایی که اغلب به وسیله افراد غیرورزشی اداره می‌شوند و فقط می‌آیند تا چند صباحی در کنار ورزشکاران مطرح باشند و به مقاصد خودشان برسند، اما در حقیقت به ساختار لیگ لطمه می‌زنند. وجود همین افراد غیرورزشی در لیگ نتیجه‌اش می‌شود جنجال و درگیری و بازیکن‌سالاری!

مربیان هم این وسط، به جای اینکه به اصالت والیبال ما بیفزایند در دریا دنبال تخته‌پاره می‌گردند و هیزم بر آتش این اختلافات و درگیری‌ها می‌ریزند. لیگ والیبال ایران برای اینکه بهترین لیگ آسیا باقی بماند، نیازمند تجدید نظر و ساماندهی قوی است. شاید با وجود اینکه این همه آدم ورزشی داریم، به بن‌بست رسیدیم و باید از ایتالیا افرادی بیاوریم که برایمان لیگ را برگزار کنند. شما می‌بینید از زمانی که ویدئوچک به این بازی‌ها آمده، چقدر شائبه‌ها به حداقل رسیده است. ای‌ کاش در کنار‌ میلیاردها پولی که برای لیگ خرج می‌کنیم، هزینه الزامات دیگر را هم بدهیم تا به این جنگ‌های بیهوده پایان دهیم. سطح کیفی رقابت‌ها در این دوره اما بسیار خوب بود. پیش‌بینی‌ها از اول این بود که دو تیم پیکان و بانک سرمایه به فینال می‌رسند. به عقیده من هیچ تیمی از پیش برنده و از پیش بازنده نبود. البته اکثر کارشناسان و اصحاب رسانه‌ها این جبهه را ایجاد کرده بودند که چرا بانک سرمایه بیشترین ملی‌پوشان کشور را جذب کرده که انتقاد نا‌بجایی بود. این انتقاد، تنها در صورتی می‌تواند وارد باشد که ما چند باشگاه سرمایه‌دار در لیگ داشته باشیم و آن موقع ستاره‌های ملی‌پوش را تنها در یک تیم توزیع کنیم. سؤال اینجاست اگر سعید معروف را تیم پیکان نمی‌گرفت یا محمد موسوی را بانک سرمایه جذب نمی‌کرد آیا باشگاه‌های دیگر ما توان پرداخت دستمزدهای بالای این والیبالیست‌ها را داشتند؟ ما به جای اینکه مقابل سرمایه‌گذار، بایستیم باید تلاش کنیم مؤسسات معتبر‌تری را روانه لیگ والیبال کنیم تا تیم‌داری کنند. امروز این سؤال بزرگ مطرح است که شرکت دخانیات با آن همه سابقه چرا در لیگ والیبال تیم‌داری نمی‌کند؟ چرا باشگاه‌های استقلال و پرسپولیس که این‌قدر در فوتبال هزینه می‌کنند حاضر به تیم‌داری در لیگ والیبال نیستند؟ والیبالی که به یک برند ملی و دل‌خوشی ملی تبدیل شده است. فدراسیون والیبال باید از ابتدای سال جدید از کارشناسان خارجی کمک بگیرد تا این بدبینی را از میان بازیکنان، مربیان و داوران بردارد؛ چراکه اگر شرایط به همین شکل پیش برود، والیبال از همه‌چیز تهی می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.