نامه مشایی به رئیس دولت اصلاحات
شرق: شخصیت دوم دولت نهم و دهم نامه به کسی نوشته است که در دولت احمدینژاد ممنوعالتصویر، ممنوعالخروج و ممنوعالبیان شد. علی لاریجانی سال 92 درباره چرایی ممنوعالخروجی رئیس دولت اصلاحات گفت: «من فکر میکنم دولت احمدینژاد در برخی موارد عادات بدی داشت که این هم یکی از آنها بود و فکر میکنم این مسئله به آسانی قابل حل است». حالا اسفندیار رحیممشایی که بعد از اعلام حمایت خود از بقائی به سرخط خبرها بازگشته است، دیروز نامهای به رئیس دولت اصلاحات نوشت. فردی که به دلایلی امکان حضور در عرصه عمومی را ندارد و اگر هم بخواهد نمیتواند پاسخ کسی را بدهد که اصولگرایان او را «سرحلقه جریان انحرافی» لقب دادهاند. پنجشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۸۹ برای اولینبار خبری در رسانهها منتشر شد که از ممنوعالخروجشدن رئیسجمهور اسبق کشورمان حکایت میکرد. او قرار بود برای شرکت در اجلاس سالانه شورای تعامل در زمینه خلع سلاح هستهای عازم هیروشیمای ژاپن شود که در تماس یکی از نهادها با دفتر وی، اعلام شد که ممنوعالخروج است. جریان احمدینژاد که با اعلام نامزدی حمیدرضا بقایی با سابقه 225 روز بازداشت به سرخط اخبار بازگشتهاند، هر روز به بهانهای سعی دارند حضور خود را در فضای رسانهای ثبت کنند. تا دو روز پیش محمود احمدینژاد به حسن روحانی نامه مینوشت، دیروز مرادش اسفندیار رحیممشایی به رئیس دولت اصلاحات نامه نوشته است. مشایی از این شاکی شده است که چرا اصلاحطلبان آمدن بقائی را شوخی یا فاجعه دانسته و عدم تأیید صلاحیت او را پیشبینی کردهاند. مشایی مدعی پردهبرداری از مشکلی در اصلاحطلبی شده و نوشته است: «نیت حقیر پردهبرداری از مشکل جدی در جریانی است که ادعای راهبری اصلاحات را دارد و این کار را نه بهعنوان یک اقدام سیاسی متعارف، بلکه از روی خیرخواهی و به خاطر اهمیت این جریان بزرگ و تأثیرگذار در آینده کشور و وضعیت جامعه انجام میدهم». مشایی مدعی شده است که «اقبال عمومی به آقای دکتر احمدینژاد در هر دو دوره 84 و 88! آشکارا کنارگذاشتن گزینه جبهه اصلاحات بود، ولی به معنای پذیرش مواضع جناح و جریان سنتی مقابل هم نبود». توهم پیروزی پاسخ اسفندیار رحیممشایی را حمیدرضا جلاییپور پیشاپیش در گزارش روز یکشنبه «شرق» داده است. او گفته بود: «جریان احمدینژاد در همانندسازیهای خود دچار یک اشتباه اساسی است. مشکل جریان آقای احمدینژاد این است که پیروزی سال ٨٤ را علامت توانایی خودشان قلمداد میکنند. درحالیکه اینطور نیست. پیروزی آن سال اولا نتیجه اشتباه اصلاحطلبان بود که با چند کاندیدا وارد مبارزه انتخاباتی شدند و دوم انسجام تندروها (که متکی به حمایت دولت پنهان بودند) در حمایت از او بود. تندروهای جریان اصولگرا از سال ٧٦ با آقای هاشمی مسئله داشتند و سال ٨٤ بعد از ناکامی هشتساله دوره خاتمی همه متوسل به مردمانگیزی احمدینژاد شدند. نکته دوم که نباید فراموش کرد این است که در مرحله دوم انتخابات سال ۱۳۸۴ با آن همه تخریبی که روی هاشمی شد و او را بهعنوان نماد فساد معرفی کرده بودند، نهفقط احمدینژاد بلکه هرکس دیگری هم به مرحله دوم میرفت، در برابر هاشمی پیروز میشد». او اضافه میکند: «حالا با اینکه شرایط سال ٩٦ دیگر شبیه سال ٨٤ نیست، این اطرافیان احمدینژاد هنوز «توهم توانایی» دارند. حرکتهایی هم که الان انجام میدهند، در امتداد همین توهم است. احمدینژاد پیروزی سال ٨٤ خود را محصول توانایی خودش میداند درحالیکه دیدیم در دور دوم وقتی احمدینژاد را منحرف اعلام کردند، انسجام اصولگرایان تندرو در اطراف او منتفی شد؛ فقط از او خودش ماند و مشاییاش». جلاییپور اضافه میکند: «احمدینژاد فکر نمیکرد دولت روحانی به موفقیت نسبی دست پیدا کند و از نهی مقام معظم رهبری مبنی بر بازگشت او هم دلخور است. اگر اندازه خود را بدانند، متوجه خواهند شد که در یک فضای خلأ سال ٨٤ روی کار آمدند و این فضا برای او قابل تکرار نیست. احمدینژاد هنوز فکر میکند پدیده است درحالیکه در عالم فرض اگر یک اصولگرا مانند ناطقنوری یا لاریجانی رئیسجمهوری شده بود، سهمی که به کل جریان احمدینژاد میرسید، به اندازه اداره یک استان هم نبود. همین توان ناچیز آنها بود که در هشت سال دوره مهرورزی (۱۳۸۴-۱۳۹۲) بیخود و بیجهت کشور را با انواع بحرانها روبهرو کردند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.