|

میهمانان شب عید؛ پلاک‌های ناخوانده

مریم پیمان

درها باز می‌شوند و نسیمی به داخل درمانگاه می‌وزد. نزدیک عید است و استخوان‌ها انجماد را تجربه می‌کنند. شب است و خیابان خلوت. بی‌اراده به سمت مسجد کشیده می‌شوم. چشمم به ‌جای پاهای کودکی‌ام می‌افتد و بغضم با صدا فضا را پر می‌کند. درد دارم، درد. «خدایا! بسه دیگه!» بعد از تزریق عضلانی نباید راه رفت تا هم جذب بهتر رخ بدهد و هم درد کمتری داشته باشم، اما برای دیدار خودم عجله دارم و تأنی، فرصت تأمل را خواهد گرفت. گریه می‌کنم از درد و از رنج، از بی‌تابی و بی‌صبری، از دوستی‌های ناصواب و آرزوهای بربادرفته. عجیب دلم گرفته است. آرام‌تر شده‌ام که تصویر خاطره‌ها اشک‌هایم را روان می‌کند؛ دخترک چادری 9 ساله که از پدر زندگی می‌آموزد. زمستانی که دینداری را آغاز کرد. سردرگمم. بود و نبود خدا به دردها و شدت آنها در این سال‌ها بستگی داشت و امروز می‌دانم که هست، اما از او گله‌مندم؛ «ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر/ به کمند تو گرفتار و به دام تو اسیر/ من نظر باز گرفتن نتوانم همه عمر/ از من ‌ای خسرو خوبان! تو نظر باز مگیر/‌گرچه در خیل تو بسیار بِه از ما باشد/ ما تو را در همه عالم نشناسیم نظیر». بیماری ظاهر دین را در من به بازی گرفت. دل من تهی شده است از امید. ترس و درد، دو همزاد شده‌اند؛ ترس از تنهایی در درد و درد از تنهایی در ترس. همه‌چیز را تغییر دادم برای بهترشدن و سالم‌ترزیستن؛ از شناسنامه‌ام تا عادت‌های غذایی، از خودم تا خودم، اما گویی خدا عجله‌ای برای بهبود «من» ندارد. «این حدیث از سر دردیست که من می‌گویم/ تا بر آتش ننهی بوی نیاید زِ عبیر/‌گر بگویم که مرا حال پریشانی نیست/ رنگ رخسار خبر می‌دهد از سِرِّ ضمیر». خاطره‌ها بیدار می‌شوند؛ او هم می‌داند که هیچ دردی در جسم هنوز قدرتمندتر از من نیست. «علم پزشکی اعتمادبه‌نفس من را برگرداند... و... اعتمادبه‌نفس من را از بین بُرد». تلاش برای ندیدن چندین‌باره دکتر مغز و اعصاب هم بی‌نتیجه بود و باز باید میهمان مطب او باشم. پزشکی که سال‌ها به من آموخته، هرچند قوی و بااراده باشم، اما چیزی، جایی درست نیست؛ پلاک‌هایی پنبه‌ای میهمان مغز و نخاع من شده‌اند و جا خوش کرده‌اند؛ غلاف‌های آسیب‌دیده میلین! می‌خواهم شب عید تکلیفشان را روشن کنم. چند پلاک میهمان مانده‌اند؟ دقیقا کجا لنگر انداخته‌اند؟ با چه تعداد از آنها باید تزریق را ادامه داد؟ چندباره باید به دالان «ام‌آرآی» رفت؟ بعد از 355 هفته پزشک باید به قولش عمل کند و من را از این تزریق، رها! نیاز به پناهی دارم. باید از این بیماری رها شوم. «خوب باش!» کلافه شده‌ام؛ «عجب از عقل کسانی که مرا پند دهند/ برو ‌ای خواجه! که عاشق نبود پندپذیر». در را باز می‌کنم، خاطره‌ها هجوم می‌آورند. «چه خوب! مادرم هنوز برنگشته است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.