همانجا عاشق سینما شدم
محمدحسین مهدویان
من هیچوقت رسول ملاقلیپور را از نزدیک ندیده و معاشرتی با او نداشتهام، ولی از او مینویسم چون همیشه تماشاگر ثابت فیلمهایش بودهام و بیشتر فیلمهایش را هم دوست دارم. حتی فیلمهایی مثل «کمکم کن» که در زمان خودش به مذاق بعضی از طرفداران آقا رسول خوش نیامد. حرارت و هیجان جاری در فیلمهای ملاقلیپور همیشه مرا جذب میکرد. وقتی خبر فوت ایشان را شنیدم، اولین چیزی که در ذهنم گذشت، فقدان همین حرارت و هیجان بود. فیلمساز دیگری را نمیشناختم که بتواند جای او را پر کند. خلق تصاویر بدیع و جنونآمیز در فضایی فراواقعی و سوررئالیستی ویژگی منحصربهفرد فیلمهای رسول ملاقلیپور بود؛ وضعیتی که تقریبا در تمام فیلمهایش تکرار شد. این همان خاصیت جادویی سینماست که تماشاچیان را سحر میکند و دنیایی تازه برایشان میسازد. یکی از اولین تصاویری که از سینما به یاد دارم، رسول ملاقلیپور برایم ساخته است. سکانس افتتاحیه فیلم «افق» شاید جزء اولین تصاویری است که از سینما در ذهنم باقی مانده. تصویری سحرآمیز از فضای زیر آب که ناگهان با پدیدارشدن پیکر بیجان غواصی کف دریا وضعیتی موهوم و حتی ترسناک به وجود میآورد. هفت یا هشت سال بیشتر نداشتم که این تصویر را درحالیکه در ردیف اول صندلیهای سینما نشسته بودم دیدم و سینما برایم جلوه کرد. باور کنید یا نه! من همانجا عاشق سینما شدم و شیفته تصویری که رسول ملاقلیپور از جنگ ساخته بود. آن روز که خبر فوت ناگهانی آقا رسول را شنیدم خیلی دلم گرفت. خودش را نمیشناختم، ولی میدانستم که خیلی زود دلم برای دنیایی که او در فیلمهایش میساخت تنگ میشود. راستی که امروز در این هجمه فیلمهای اجتماعی واقعنما و در میان واقعیتزدگی افراطی سینمای ایران چقدر جای دنیای سحرآمیز و رازآلود فیلمهای رسول ملاقلیپور خالی است. روحش شاد و یادش گرامی باد. 29بهمن 1395
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.