|

مدیریت دلسوزانه یا حسابگرانه؟!

جواد طوسی

ماه اسفند که می‌آید، ناخودآگاه کدورت‌ها، بدی‌ها، بی‌مهری‌ها و خاطرات تلخ از ذهنمان دور می‌شود و چشم‌به‌راه بهار سرسبز و دلنشین می‌مانیم. سی‌وپنجمین جشنواره فیلم فجر با همه خوبی و بدی و حاشیه‌های زیادش خاتمه یافت و چه بهتر از همین حالا فارغ از جناح‌بندی‌های سیاسی، برنامه‌ریزی مدون و کارشناسانه (با درنظرگرفتن انتقادات به‌حق مطرح‌شده) برای جشنواره سال آتی صورت گیرد. اصولا دلسوزان فرهنگی جلوتر از سمت و موقعیت شغلی خود و هرگونه نگاه حسابگرانه، حال را درمی‌یابند و براساس میزان کارایی‌شان سعی می‌کنند مسیر روبه‌تکامل داشته باشند. اگر این نگاه دغدغه‌مند را نداشته باشی و آینده‌نگری‌ات با تاکتیک‌های منفعت‌طلبانه آمیخته شود، در این چند ماه باقی‌مانده به پایان دولت فعلی دست به سیاه‌وسفید نمی‌زنی و قدم مثبتی برنمی‌داری تا ببینی در انتخابات سال آینده ریاست‌جمهوری چه اتفاقی می‌افتد و تو کجای کاری؟ همین دیروز در نشستی صمیمانه با آقای بهمن‌ حبشی که یکی از مدیران معتدل و دل‌سپرده و خوش‌ذوق وزارت فخیمه ارشاد هستند به این اتفاق‌نظر رسیدیم که دغدغه‌مندان فرهنگی نگاه امن و آرامش‌بخش دارند و چنانچه مسئولیتی بر عهده داشته باشند، این نگاه و سمت‌وسو را در حوزه استحفاظی خود تعمیم می‌دهند. جشنواره فیلم فجر در یک داوری واقع‌بینانه فرصت مغتنمی برای آسیب‌شناسی به موقع کلیت سینمای کنونی ایران بود. کنارآمدن با یک سینمای متوسط نصفه‌ونیمه برای مدیر فرهنگی هدفمند و صادق با خود در این دوران حساس فضیلت نیست. آنچه در سیاست‌گذاری چرخه تولید سالانه سینمای کنونی ما مشاهده می‌شود، انبوه‌سازی بی‌ضابطه و شلخته و سردرگم است. شاید منطق این باشد که بالاخره از این حجم وسیع کمی چند فیلم به‌دردبخور و قابل‌قبول ساخته می‌شود که می‌توانیم به آنها تکیه کنیم و بیلان کار بدهیم. اما آیا این سیاست در درازمدت جواب می‌دهد؟ در شرایطی که ما مکان نمایشی به اندازه کافی نداریم و تداوم ساخت و تولید این سینمای میان‌مایه در ترغیب مخاطب بدعادت‌شده این زمانه و ارتقای فکری و فرهنگی و سلیقه‌ای او نقش مؤثر نخواهد داشت و بسیاری از این فیلم‌ها باید در نوبت اکران بمانند یا با اکران کوتاه‌مدت و نامناسب کنار بیایند، نفس ساخته‌شدن این تعداد زیاد فیلم متوسط و زیر متوسط چیست؟ حلقه‌های همچنان مفقوده سینمای ما تاریخ،‌ادبیات، آیین‌های بومی و اقلیمی، گونه‌شناسی، توجه قاعده‌مند و حرفه‌ای به قصه و روایت در شیوه‌های گوناگونش، سرگرمی‌سازی (با درنظرگرفتن شعور تماشاگر) و... رسیدن به درکی نوین و امروزی از سینمای اجتماعی است. مدیر فرهنگی آگاه و به دور از سیاست‌زدگی می‌باید تا آخرین نفس برای شکل‌یابی چنین فضای متکثری در حریمش تلاش کند. ‌

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.