شروع اسفند با طعم «مرگ» و «اماس»
مریم پیمان
پاهایم خالی میشوند، اینجا، اینسوی دنیای آرامم. «دورِ دور». دستم را به درخت رنجور مقابل خانه میگیرم و به دیوار خانه قدیمی خیره میشوم. میدانستم وقتی زیر آسمانِ من نیست، چیزی کم خواهد بود. پارچه سیاه، تصویر سفیدپوش پیرمرد را احاطه کرده است. تفالههای چای او این درخت را زنده نگه داشته بود و من تنها کسی نبودم که برای ریختن آنها به پای درخت صدا میکرد. درد تزریقهای متعدد در عضلههایم میپیچد. شاد قدم زده بودم. «چه شادمانی کوتاهی!» خبر سلامتی فرزند دوستی رسیده بود که دلتنگی من به «مرگ» و «سفر» منجر شد. چه چلههای تلخی این سال داشت و حالا بیرحمانه به بهار هم تسری خواهند یافت؛ «چنان که یخزده تقویمها اگر هر روز/ هزاربار بیاید بهار، کافی نیست»، پلهها را بالا میآیم. نفسهایم منقطع شدهاند. قطع دو قرص بیاجازه پزشک و تغییر دما آزاردهنده است. افسار بیماری در دستان من افتاده و قطع دارو را بعد از چند ماه، پزشک هم تأیید میکند. انرژی عجیبی در من چلهای بیداد کرد. زندگی زمستانی بیوقفه جاری بود، اما روزهای گذشته را در خواب گذراندم، مانند عروسک خرسهای شاد خوابآلوده کنار خیابان. نمیخواستم زمان را حس کنم. نمیدانم آبریزش بینی از عارضه داروها، نشانههای آلرژی بهاری یا اثر اشکهای لغزیده بر گونههایم است. بیحسیهای بهارانه سررسیده است و تماسها هم چندبرابر خواهد شد؛ همه از احتمال بروز «اماس» به دلیل بیحسی عضوی خواهند گفت و باور نمیکنند، تغییر دما سیستم ایمنی را جز «اماس» درگیر خواهد کرد و با تکرار نشانهها باید به پزشک مراجعه کنند. بارها پیامهایم را مرور کردم و تنها تکرار خواندن جملههای «او» در میان کار، نگرانی و احوالپرسی، من را آرام نگه میداشت. نمیخواستم از خانه امن مادرم بیرون بیایم، اما داروهایم اینجا بودند. دلشورههایم برگشتند. «هوا گرم میشود». میخواهم گریه کنم. انگار همه سختیها از نو و حتی دشوارتر از پیش آغاز شدهاند. پیرمرد هم مُرد. ترس هجوم میآورد؛ «مادرم تا کی خواهد بود؟... برادرم به سلامت خواهد آمد؟... هواپیمایی سقوط میکند؟... ساختمانی آتش خواهد گرفت؟... حال همه ما خوب است؟...» دمای متغیر، عوارض دارو را بلندمدت کرده است و هذیان ذهنی را جدیتر. هیچ علامتی در برابر چشمان دیگران نیست و در من هم نباید باشد؛ «خستگی از بودن با سبد رنگین داروها را پایان میدهم». نیمی از داروهایم را در یک سال کنار گذاشتم و قدرت اراده و ذهنم را به چشم دیدم، اما حالا با خبری کوتاه پاهایم خالی شدند. دلم میخواهد همه داروها را به زبالهدانی پرت کنم تا سال نو هیچ اثری از آنها در خانهام باقی نماند. بعد از 17 سال ابتلا و شَک به «اماس» امروز از همیشه برای خوببودن بیشتر عجله دارم. نمیخواهم بلوغ بیماری را جشن بگیرم. پلهها را بیتوان بالا میروم؛ «به جُرم عشق تو باشد که آتشم بزنند/ برای کشتن حلاج، دار کافی نیست»، مادرم دعایم کرد. میدانم، راهحلی جز خواست «من» و «خدا» در کار نیست؛ «خودت بخواه که این انتظار سر برسد/ دعای اینهمه چشمانتظار کافی نیست»، کلید را در قفل میچرخانم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.