فرورفتن در پوچی
«آوازهخوان طاس» نمایشنامه مطرح اوژن یونسکو با ترجمه محمدتقی غیاثی در نشر فرهنگ جاوید درآمده و خصیصه آن ترجمه از زبان اصلی است. چنانکه غیاثی در مقدمه آورده است، «آوازهخوان طاس» در زمان انتشار آن «ضدتئاتر» جلوه کرد و اصول نمایش سنتی فرانسه را که سراپا اسطورهای بود یکباره تغییر داد. «آوازهخوان طاس» بیش از چهارده سال روی صحنه ماند. هدف یونسکو در این نمایشنامه، بازنمودن قهقرای آدمی بهعلت ازدستنهادن اصالت و تشبه به دیگران است. بهترین نمودار این قهقرا، فرسودگی زبانِ محاوره و ابتذال گفتوگوهاست، چراکه بهعقیده او، فرسودگی زبان حکایتگر فرسایش اندیشه است: همه میکوشند که مثل دیگران سخن بگویند. این است که دیگر کسی نمیاندیشد. غیاثی در همین مقدمه کوتاه نشان میدهد «آوازهخوان طاس» علاوهبر انتقاد از زبان و نمایشنامههای سنتی، اسلوب تئاتر پوچی را نیز گستراند. بهقول یونسکو «احساس پوچی دلیل آن است که از مرز گذشتهایم... برای پشتسرگذاشتن پوچی باید در آن فرورفت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.