آينه
وطن امروز از یک تا 40 میلیون بشمار! حسین قدیانی: چرا آشتی ملی؟! راستش را بگویید که چند ماه مانده به انتخابات ریاستجمهوری باز هم بوی کباب به مشامتان خورده! میخواهید دوباره با صندلی قدرت و میز دولت آشتی کنید، چرا دیگر از عنوان «آشتی ملی» استفاده میکنید؟! مگر ملتی که با وجود همه تفاوت سلیقهها و حتی اختلاف عقیدهها، همه با هم متحد و یکصدا هر سال 22 بهمن را در شمایل حماسهای بزرگتر از سالیان قبلش برگزار میکنند، احتیاجی به چنین نسخهای دارند؟! مگر ملتی که با وجود رأی به نامزدهای غیریکسان، وقت لزوم، حماسه ماندگار «9 دی» را در یک صف واحد، سراسری و حقیقتا ملی میآفریند، احتیاجی به چنین نسخهای دارد؟! مگر ملتی که روز انتخابات، صف دور و دراز و پر رمز و راز رأیگیری را مبدل به خاری در چشم دشمن قسمخورده میکند، احتیاجی به چنین نسخهای دارد؟! پس اگر چند ماه مانده به انتخابات، دوباره دلتان هوس «پست» کرده است این همه «پَست» نباشید و آنچه «هست» را بگویید نه آنچه «نیست»! نه! این مردم با هم قهر نیستند که اندک نیازی به نسخه «آشتی ملی» داشته باشند! آنچه اما «هست» فیالواقع تمنای شما برای نشستن دوباره روی صندلی است! یعنی هنگام منتکشی هم حاضر نیستید برای لحظهای از برج عاج تکبرتان پایین بیایید و بدون هزینه از واژه مقدس «ملی» مایه از خود غیرملیتان بگذارید؟! ممنون میشویم نجس نکنید این واژه مطهر را! از جمله مهمترین مظاهر «ملی» همین صف دشمنشکن روز انتخابات است که شما اندک حرمتی برایش نگه نداشتید و 40 میلیون رأی شمارششده را به هیچ گرفتید و با پرهیز از پیگیری اعتراضتان از مجاری قانونی، رسما ثابت کردید که «انتخابات بهانه است؛ اصل نظام نشانه است»!
رسالت آشتی ملی بهمثابه بریم ببینیم چی میشه حامد حاجیحیدری: سیاستمداران خودمحور، فقط در مواقعی که به مردم نیاز دارند، آنها را فرا میخوانند و سپس رها میکنند، درحالیکه چنین چیزی به هیچ عنوان درست نیست و فرایند مشارکت مردم باید فرایندی پیوسته و دوجانبه باشد. وقتی مردم به ندای یک سیاستمدار لبیک میگویند، پس از آن، نوبت سیاستمدار است که متقابلا تعهد خود را به مردم و حیثیت مردم نشان دهد و اگر چنین نکند، مردم، او را رها خواهند کرد. وانگهی، سیاستمدارانی که حیات سیاسی را نه بازی قدرت، بلکه عمل به زیربنای اخلاقی حیات انسانی میشمرند، میدانند که نمیتوان انتظار داشت که مردم شریف، تنها وقتی که سیاستمدار نیاز داشت، دور او جمع شوند و بعد سروقت کار خودشان بروند. مردم، از سیاستمدار توقع پاسخ دارند. ... نهایتا اینکه «سران فتنه» گمان میبرند که انگیزهها و محرکهای مردم، تاریخمصرف ندارند. آنها فکر میکنند که انگیزهای که از یک جو احساسی برآمد، میتواند سالهای سال دوام بیاورد و برای قدرتطلبی آنها میوه و بر بدهد. اما، واقعیت این است که در بازیهای قدرت امروزی، عمق اندک بسیاری از محرکها و انگیزهبخشها، موجب میشود که پس از مدتی خاصیت خود را از دست بدهند و تکراری و پیشپاافتاده شوند.
اعتماد حلقه گمشده ثبات و امنیت در خلیج فارس متین مسلم: از موضع سعودیها هم این سؤال مطرح است که اگر واقعا به دنبال ثبات، امنیت و روابط خوب در منطقه هستند آیا بدون درنظرنگرفتن نقش ایران میتوانند به اهداف خود دست یابند؟ پاسخ منفی هوش و ذکاوت زیادی نمیخواهد. به گفته محمدجواد ظریف، وزیر خارجه ایران، «عربستان باید از توهم کنارزدن و حذف نقش ایران در منطقه دست بردارد. تقسیم منطقه به نفع کسی نیست و امنیت و ثبات جهانی را تهدید خواهد کرد». این سخن معناداری است. ما به درستی نمیدانیم حسن روحانی در سفر هفته گذشته خود به عمان و کویت دقیقا حل و فصل مسائل کشورش با عربستان را از چه مسیری دنبال کرده و آیا اساسا موضوع عربستان مطرح شده یا نه؟ از اظهارات او و پارهای مقامات عمانی و کویتی چنین استنباطی وجود دارد. یوسف بن علوی، وزیر امور خارجه عمان پیش از سفر رئیسجمهور روحانی به بیبیسی عربی گفت: «لزوما اینگونه نیست که ایران و عربستان همیشه با هم اختلاف داشته باشند، پیشتر نیز در مقاطعی اختلاف نظرهایی میان دو کشور وجود داشت که حل شده است».تلاش تهران برای ترمیم روابط خود در منطقه قابل درک است. اما رابطه ارگانیک اعراب منطقه با ریاض، مسیر رسیدن به روابطی مستقل، استراتژیک و معنادار با هریک از آنها را با مشکل جدی روبهرو خواهد کرد. تهران به دیپلماسی واسطهای کویتیها و عمانیها تا اندازهای نیاز دارد و میتواند مقطعی به آنها امیدوار باشد. اما صرفا مقطعی و تا اندازهای! حلقه گمشده امنیت، ثبات و روابط را باید جایی میان ریاض و تهران جستوجو کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.