|

كمدي مشكلات تواين

به‌تازگي كتابي از مارك تواين با عنوان «ويلسون كله‌پوك و دوقلوهاي شگفت‌انگيز» با ترجمه اميرحسين وزيري منتشر شده. «ويلسون كله‌پوك» رماني است كه محصول دوران سياه آخرين سال‌هاي فعاليت مارك تواين است و مي‌توان آن را بهترين محصول اين دوران از زندگي او دانست. بخش زيادي از اين رمان در يكي از بدترين دوره‌هاي زندگي تواين يعني در دهه 1890 نوشته شده؛ دوراني كه او در آخرين سال‌هاي دهه پنجم زندگي‌اش به‌سر مي‌برد و با چند شكست مالي روبرو شده بود. در ابتداي كتاب، بخشي از مقدمه مالكوم بردبري درباره اين رمان ترجمه شده: «همانند جالب‌ترين آثار تواين، اين اثر يك كتاب بد است كه كتابي خوب در دل آن نهفته و تقلا مي‌كند از آن بيرون بيايد، و در آخر هم به طرزي قابل‌توجه موفق به اين كار مي‌شود. مانند تمامي واپسين كارهاي ديگر او اين اثر دربرگيرنده يك جدال عميق و كشمكش اخلاقي است كه خود را متناوبا در حالت و شكل كمدي و تراژدي نشان مي‌دهد. همچنين اين داستان با لحني پيچيده نگاشته شده كه به كتاب حالت نقص و سردرگمي هنري، و درعين‌حال ژرفاي عميق اخلاقي مي‌دهد.» مارك تواين در اين رمان صنايع ادبي زيادي به‌كار برده و همچنين طنزي گزنده و درون‌نگر در روايت رمان وجود دارد. بردبري در بخشي ديگر از مقدمه‌اش درباره اهميت «ويلسون كله‌پوك» نوشته: «اين اثر در حقيقت بسيار قابل‌ملاحظه است؛ يك كمدي مشكلات تقريبا در معناي شكسپيري آن. در ضمن اين اثر يكي از بهترين رمان‌هاي اواخر قرن نوزدهم امريكا به‌شمار مي‌آيد- كتابي در مورد تنش‌هاي دهه بغرنج دگرگوني و گذار كه در آن نگاشته شد؛ دوران فروپاشي دوراني كه تواين خود آن را عصر طلايي مي‌ناميد، و همچنين كتابي كه بي‌شك ما را به بسياري از طنزهاي نوگرايانه‌اي رهنمون مي‌شود كه براي ادبيات قرن بيستم بسيار مهم بوده‌اند. شايد اين كتاب مختصري از بهترين رمان تواين ضعيف‌تر باشد، اما احتمالا جالب‌ترين رمان او به حساب مي‌آيد و مطمئنا رماني است كه اگر كسي بخواهد تواين را بفهمد، اهميت او را در پيشينه و سنت آمريكا بداند، يا اين‌كه بداند آن سنت چگونه با موقعيت‌هاي جديد روبه‌رو شد و راهش را به سوي قرن بيستم باز كرد، نمي‌تواند از خواندن آن اجتناب كند.» «ويلسون كله‌پوك» تعداد زيادي شخصيت اصلي و فرعي دارد و تصويري از بي‌عدالتي‌هاي جهان معاصر را به دست مي‌دهد. در فصل اول رمان مي‌خوانيم: «محل روايت اين داستان شهر كوچك داوسونز لندينگ، در كرانه مي‌سي‌سي‌پي از جانب ميسوري، و به فاصله نصف روز مسافرت با كشتي بخار پايين‌تر از سنت‌لوييس است. در 1830 آن‌جا مجموعه‌اي دنج از خانه‌هاي يك‌طبقه و دوطبقه بود كه نماي سفيدشان با رزها و نيلوفرهاي رونده و پيچ امين‌الدوله پوشيده و تقريبا به‌طور كامل از ديد پنهان شده بود. هريك از اين خانه‌هاي زيبا باغچه‌اي در جلو خود داشت كه با پرچين سفيد محصور شده بود و پر بود از درختان ختمي، گل‌هاي هميشه‌بهار، گل حنا، گل تاج‌خروس، و ديگر گل‌هاي ازمدافتاده؛ درحالي‌كه در تاقچه لبه پنجره خانه‌ها جعبه‌هايي چوبي قرار داشت كه پر بود از گل ناز و گلدان‌هاي سفالي كه در آن‌ها نوعي شمعداني كاشته بودند كه گستره گل‌هاي قرمزش همچون زبانه‌هاي آتش روي خانه پوشيده از گل‌هاي رز صورتي به چشم مي‌آمد...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.