|

چه کنم؟ چاره کنم؟

گیتی صفرزاده: گفته‌اند «چه کنم؟» یکی از سخت‌ترین سؤال‌های زندگی است که چه‌بسا زندگی هر آدمیزادی را تا آخر عمر نیست‌ونابود کند. نمونه معروف و ابدی‌اش را شکسپیر گرامی در شخصیت هملت و جمله جاودانه‌ «بودن یا نبودن» نشان داده است. همین دوروبر خودمان را که نگاه کنیم نمونه‌اش را در بسیاری از آدم‌ها می‌بینیم که تردید بین دو انتخاب باعث شده تا آخر عمر به هیچ انتخابی دست نزنند. خود ما فامیل دوری داریم که از چند سال پیش تابه‌حال هروقت زیارتش می‌کنیم با جمله کلیدی نمی‌دانم مهاجرت بکنم یا نه، مواجه می‌شویم. دلایل ایشان برای ماندن یا رفتن به یک میزان قوی و مستدل هستند. ماندن در جایی که وطن و خانه است و همه با تو آشنایند و زبان و فرهنگشان را می‌فهمی، حس امنیت خوبی دارد. از طرفی رفتن به کشوری دیگر که امکانات پیشرفت مالی و شغلی بهتری برایت فراهم می‌کند هم، انتخاب معقولانه‌ای است. ولی پشت‌بندش فکر دورماندن از آش نذری خاله و دورهمی‌های خانوادگی و بوی عید و سال نو هم چیزی نیست که بشود به‌سادگی از آن گذشت. به‌همین‌دلیل است که فامیل ما نیز سال‌هاست در میانه این انتخاب مانده و چیزی که در این تردید به دست آورده، سفیدی بیشتر موها، کم‌شدن توان تطبیقش با دنیا و درنهایت هیچ کاری نکردن است. ما فکر می‌کردیم حالا که ترامپ به عنوان رئیس‌جمهور یکی از کشورهای مورد نظر ایشان برای مهاجرت انتخاب شده و با بلوایی که راه انداخته، احتمالا کمی خیال ایشان راحت شده که حداقل با اقدام به مهاجرت گرفتاری جدیدی برای خودشان درست نکرده‌اند و یک گزینه حداقل تا مدتی خط خورده است اما همین چند شب که در یک دورهمی خانوادگی دیداری تازه کردیم، فهمیدیم گمانمان اشتباه بوده. نامبرده همان‌طور که سری به تأسف تکان می‌داد، گفت: جهان دیگر جای زندگی نیست. راستش درست نفهمیدیم که جمله ایشان به همان تردید تاریخی‌بودن یا نبودن منتهی می‌شد یا نه اما بی‌اختیار یاد خرِ بوریدان افتادیم. می‌گویند بوریدان فیلسوف مثال معروفی داشت درباره خری که به‌شدت گرسنه و تشنه بود و او را میان یک کپه یونجه و یک سطل آب قرار داده بودند. چون میزان تشنگی و گرسنگی و فاصله‌اش از آب و یونجه به یک اندازه بود، آن‌قدر در تصمیم رفع گرسنگی یا تشنگی مردد ماند که درنهایت جان داد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.