سنتی بهجامانده از دوره ویلسون
خبرنگاری مستقر در حوزه کاخ سفید دستکم سنتی است که به اندازه دوران ریاستجمهور ویلسون قدمت دارد. خبرنگاران حوزه خبری کاخ سفید، به صورت تماموقت در داخل کاخ مستقرند و جای مخصوص به خود را دارند. دو ردیف اول این سالن به بزرگترین رسانههای جهان اختصاص دارند و در ردیفهای عقبتر، خبرنگاران رسانههایی با مخاطب کمتر مینشینند. عکاسها و فیلمبرداران و برخی از خبرنگاران رسانههای کوچکتر هم اطراف صندلیها، دوربینها و قلمها را در دست دارند. کاخ سفید یک سخنگو دارد که وظیفهاش برگزاری نشستهای خبری و ارتباط کل مجموعه ریاستجمهوری با رسانههاست. میتوان گفت که تقریبا هرروز، نشستهای خبری با حضور سخنگوی کاخ سفید یا معاونان او برگزار میشود. سخنگو بسیاری از خبرنگاران حوزه خبری کاخ سفید را به اسم کوچک صدا میزند و آنها نیز او را به اسم کوچک میخوانند. این خبرنگاران از سال 1914، یک سال بعد از اینکه اولین نشست خبری وودرو ویلسون، رئیسجمهور آمریکا در آن زمان، برگزار شد، دارای «انجمن گزارشگران کاخ سفید» هستند و یک بورسیه تحصیلی و چند جایزه ژورنالیستی هم به صورت سالانه برگزار میکنند. خبرنگارانی که در جلسات خبری کاخ سفید شرکت میکنند و نیز آنهایی که حوزه ریاستجمهوری را پوشش میدهند، در این انجمن عضو هستند. همین انجمن است که مشخص میکند کدام صندلی از سالن نشست خبری کاخ سفید به کدام رسانه اختصاص یابد. قوانینی هم در این زمینه وجود دارد؛ مثلا رسانهها اجازه ندارند با خالیشدن یک صندلی، بیش از یک ردیف در سالن نشست خبری جلوتر بیایند. وقتی که هلن توماس پس از 50 سال بازنشسته شده، صندلیاش به آسوشیتدپرس رسید و فاکسنیوز از ردیف دوم به ردیف اول منتقل شد. برای اینکه همه خبرنگاران حوزه کاخ سفید نمیتوانند همراه رئیسجمهور در همه برنامههای عمومی شرکت کنند، گروهی کمتر از 10نفر به نام «اکیپ خبری» به صورت دورهای هرروز انتخاب میشوند تا برنامههای عمومی رئیسجمهور را پوشش دهند و تولیدهای خود را با دیگر همکاران حوزه خبری به اشتراک بگذارند. طبیعی است که اخلاق حرفهای حکم میکند که آنها همه تولیدات خود را به دیگر همکاران بدهند. فهرست رسانههایی که هرروز برنامههای رئیسجمهور را پوشش میدهند، در سایت کاخ سفید میآید و این افراد بهطور منظم عوض میشوند؛ رسانههایی که بیشتر برای کار در این «اکیپ خبری» شرکت میکنند، اولویت بیشتری از سوی انجمن گزارشگران کاخ سفید برای گرفتن جای بهتر در سالن نشست خبری دارند. چون رسانهها باید خودشان هزینه پوشش خبری برنامههای کاخ سفید را بدهند، شرکت در اکیپهای خبری مخصوصا برای تلویزیونها خرج زیادی برمیدارد و بههمیندلیل است که تلویزیونها در جاهای بهتری در سالن نشست خبری جای گرفتهاند. بههمیندلیل بود که فاکسنیوز در رقابت با بلومبرگ و رادیوی انپیآر، برای رفتن به ردیف اول برنده شد. در هیئتمدیره انجمن گزارشگران کاخ سفید، همان خبرنگارانی که در نشستهای خبری شرکت میکنند، حاضرند. خبرنگاران کاخ سفید نشستهای خبری و فعالیتهای حوزه ریاستجمهوری را پوشش میدهند. وقتی که نشستهای خبری ریاستجمهوری در سالن «جیمز اس برادی» کاخ سفید - نامیدهشده به نام سخنگویی که در زمان ریگان تیر خورد - برگزار میشود، خبرنگاران که روی صندلیهای مخصوص به خود نشستهاند، سؤالات خود را خلاصه، بدون لکنت و خیلی جدی میپرسند. رئیسجمهور ایستاده پشت تریبون جواب میدهد. گاهی خبرنگاران به شکل این نشستها معترضاند؛ آنها میگویند که برخی خبرنگاران بهقدری که لازم است، سؤالهای چالشبرانگیز از رئیسجمهور نمیپرسند یا اینکه خبرنگارانی که در دو ردیف جلو سالن مینشینند، فرصت بیشتری برای طرح سؤالات خود دارند. برای سالها، اغلب نشستهای خبری کاخ سفید، بدون اجازه نقلقول بود، اما از زمان آیزنهاور، بیشتر نشستهای خبری، به صورت علنی برگزار میشود. اولین رؤسایجمهور آمریکا در قرن بیستم، نشستهای خبری منظم داشتند، اما از دوره آیزنهاور، بهجز دوران کارتر، نشستهای خبری رئیسجمهور زمان مشخصی نداشته و مشاوران رسانهای کاخ سفید ترجیح دادهاند که برای رسانهها انتظار برگزاری نشست خبری ریاستجمهوری در یک زمان مشخص را درست نکنند. در دوره کلینتون و بوش پسر، بهطور متوسط در هر ماه، دو نشست خبری با رئیسجمهور برگزار شده بود. در دوران اوباما هم، آمار همینطور بوده است. با وجود فرصتهایی که رؤسایجمهور برای حضور در اماکن عمومی و تلویزیون دارند، نشستهای خبری اهمیت سابق خود را از دست دادهاند، اما همچنان یکی از فرصتهای حضور در عرصه عمومی بهشمار میروند. یکی از مشکلات بزرگی که در نشستهای خبری کاخ سفید وجود دارد، این است که رئیسجمهور یا تیم مشاوران مطبوعاتی او تعیین میکنند که چه کسی باید سؤال بپرسد. اینکه رئیسجمهور انتخاب کند که چه کسی باید سؤال بپرسد، یکی از نقاط ضعف نشستهای خبری کاخ سفید است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.