چرا سُر میخوریم؟
پوریا عالمی
دیروز، رأس ساعت دوونیم یکربع کم، سعید برآبادی، خبرنگار روزنامه «شرق»، پاش سر خورد و از پلهها افتاد زمین. اما سعید چرا سر خورد؟
احمد غلامی، سردبیر روزنامه: برونرفت از وضعیت موجود به سرخوردن یا نخوردن ما بستگی دارد. آیا سعیدی که تا دیروز سَر ما را میخورد، امروز با سُرخوردن، یک قدم به سمت سرمایهشدن نزدیک شده. درواقع درونرفت سعید برونرفتی است که او را تبدیل به مردم میکند. به شرطی که روزنامهنگاری را سفت بچسبد و دست از سرخوردگی بردارد. کامبیز نوروزی، حقوقدان: فیالجمله همگی کسانی که از باب پایینرفتن از پله سُر خوردهاند طبق تبصره 2 بند 5 آییننامه حقوق راهپله، میتوانند درخواست حقوق پلکانی کنند که همه اینها نوید دولتی پاسخگو را میدهد. عباس عبدی، تحلیلگر: اولینباری که یک روزنامهنگار پاش سر خورد و به زمین افتاد میتوانست آخرینبار باشد، به شرطی که ما بازتعریفی از تعریف ایستادن داشته باشیم؛ یعنی بپذیریم که شرایط ایجاب کرده ما برای ایستادن باید دراز بکشیم و در نتیجه، ایستادگی ما عین خوابیدگی ماست. مصطفی ملکیان، اندیشمند: 10 قانون اینکه یا سر نخوریم یا سر خوردیم غصه نخوریم، عبارت است از: 1- درست بیندیشیم و آدم باشیم. 2 تا 10- آدم باشیم و غلط نیندیشیم. مسعود فراستی، شغل نامعلوم: به نظر من وقتی یک روزنامهنگار نتونه خودشرو جمع کنه، سر میخوره. پس سرخوردن یک روزنامهنگار خوداِصراری است. (یعنی خودمان را سُر بدهیم تا لذت ببریم). محمود احمدینژاد: واقعا مشکل جوانان ما سرخوردن است؟ ما چهکار داریم جوانان ما چه سُری میخورند. ما باید برویم ببینیم کی دارد روی چی اسکی میکند. قالیباف: الان این هم تقصیر منه؟ 20:30: در قلب آمریکا روزنامهنگاران به حدی از سانسور و نبود آزادی بیان رنج میبرند که نمیتوانند در تحریریه خود سُر بخورند. درحالیکه روزنامهنگاران ایرانی، حتی کسانی که در روزنامه «ش» هستند میتوانند سر بخورند. پوریا عالمی: خبرنگار اگر حالت ازدواج نداشته باشد، هرگز سُر نمیخورد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.