|

مرور

طنزي كلاسيك «تمام روز باران آمده است. نه اين‌كه از باران بدم بيايد، اما امروز روزي است كه قول دادم توري پنجره‌ها را نصب كنم و بچه‌ام را به ساحل ببرم. همچنين قصد داشتم طرح‌هاي شاد تعدادي شابلون را روي ديوارهاي محلي در زيرزمين كه دلال معاملات ملكي آن را اتاق بلوا ناميده بود بكشم و كار تكميل آن‌چه را همين دلال اتاق زيرشيرواني تكميل نشده، ايده‌آل براي اتاق مهمان، اتاق بازي، آتليه يا گوشه دنج ناميده بود آغاز كنم. درست بعد از صبحانه به نحوي از موضوع دور شدم. همه‌چيز از يك شماره قديمي مجله دايجست شروع شد؛ مجله‌اي كه به‌ندرت مي‌خوانمش. نيازي نيست بخوانم، چون بحث درباره مقاله‌هاي آن را هر روز صبح در قطار هفت‌وپنجاه‌ويك‌دقيقه و هر روز عصر توي قطار شش‌وسه‌دقيقه مي‌شنوم.» اين شروع كتاب «عمه ميم و ماجراجويي‌هاي جسورانه» پاتريك دنيس است كه به‌تازگي با ترجمه مزدك بلوري در نشر ني به ‌چاپ رسيده است. اين كتاب را، كه روايتي است از ماجراهاي ميم دنيس و پاتريك دنيس، از بهترين طنزهاي كلاسيك قرن بيستم دانسته‌اند. ميم دنيس، زني جوان و زيبا با ظاهري مد روز است و نمونه‌اي ناب از زن امروزي دهه 1920. او زني پرهيجان و بي‌توجه به عرف و سنت، خوش‌گذران و آزادانديش است كه مي‌خواهد از تمام لحظات عمرش لذت ببرد. زندگي با اين زن حال‌وهوايي عجيب خواهد داشت، چنانچه پاتريك دنيس داشته است. ميم دنيس بعد از مرگ برادرش قيم قانوني برادرزاده‌اش، پاتريك دنيس، مي‌شود و اين پسر ده‌ساله و عمه‌اش با هم روزگار مي‌گذرانند و ماجراهايي جالب و خنده‌دار در زندگي‌شان پيش مي‌آيد كه شرحشان در اين كتاب آمده است.

قدرت كلمات «گوادالاخارا»عنوان مجموعه‌داستاني است از كيم مونسو كه اين روزها با ترجمه پژمان طهرانيان توسط نشر ني منتشر شده است. كيم مونسو نويسنده‌اي اسپانيايي است كه در سال 1952 متولد شده است. او به‌عنوان خبرنگار و نويسنده شناخته مي‌شود و البته به‌جز نوشتن داستان و رمان و روزنامه‌نگاري، به ديالوگ‌نويسي فيلم هم پرداخته و همچنين به ترانه‌سرايي و طراحي نيز مشغول بوده است. علاوه‌براين‌، مونسو آثاري از ترومن كاپوتي، سالينجر، همينگوي و آرتور ميلر را هم به زبان كاتالان برگردانده است. آن‌طور كه در مقدمه مترجم كتاب هم آمده، مونسو را نويسنده‌اي دانسته‌اند كه «با تخيل نابش سنت سوررئاليسم اسپانيايي را در تاروپود داستان‌هاي بدبينانه‌اش نهادينه كرده» و برخي هم او را بزرگ‌ترين نويسنده زنده كاتالان ناميده‌اند. «نوشته‌هاي كيم مونسو را توصيف‌كننده بدعت‌ها و محبس‌هايي دانسته‌اند كه انسان براي خود مي‌سازد-حصارهاي مدور خودساخته‌اي كه گيرمان مي‌اندازد.» پيش از اين يك گزيده داستان از موسو با نام «چرا اين‌جا همه‌چي اين‌جوريه؟» با ترجمه نوشين جعفري در نشر مان‌كتاب به ‌چاپ رسيده بود. «گوادالاخارا»، مجموعه‌داستاني است كه اولين‌بار در سال 1996 منتشر شد و بعد از آن بارها تجديدچاپ شده است. اين مجموعه‌داستان نيز موفق به كسب جايزه ادبي معتبري در بارسلونا شده است. ترجمه فارسي كتاب بر اساس ترجمه انگليسي آن صورت گرفته و البته دو داستان در ترجمه فارسي منتشر نشده‌اند و به‌جاي آن‌ها داستاني ديگر از موسو به اين مجموعه اضافه شده است. داستان «زندگي خانوادگي» كه قصه اول مجموعه است اين‌طور شروع مي‌شود: «آرماندو به‌دو رفت توي كارگاه. با دهانش صداي لوكوموتيو درمي‌آورد و روي خاك‌اره‌‌هاي كف زمين محكم پا مي‌كوبيد تا ترق‌تروق صدا كنند: هرچه بلندتر بهتر. دوباره دور ميز كار نجاري را دور زد و به ابزاري كه با نظم تمام به‌رديف روي ديوار چيده شده بودند نگاه انداخت: اره‌ها، اسكنه‌ها، گيره‌ها و رنده‌ها همه سرجاي خودشان (جاهاي هركدام با طرح‌هاي سردستي مدادي مشخص شده بود)؛ و بعد پا به راهرويي گذاشت كه پشتش خود خانه بود...»

ترس از نوشتن «پدرم مي‌خواست بعدازظهر يك‌شنبه‌اي در ماه ژوئن مادرم را بكشد. طبق عادت رفته بودم به مراسم عشاي رباني يك ربع مانده به دوازده ظهر. بايد كيك‌ها را از شيريني‌فروشي واقع در شهرك تجاري، كه مجموعه‌اي از ساختمان‌هاي نيمه‌تمام بعد از جنگ بود، مي‌گرفتم و به خانه مي‌بردم. وقتي برگشتم لبا‌س‌هاي مخصوص روز يك‌شنبه را درآوردم و لباس خانه پوشيدم تا راحت دست‌ورويي بشويم. مشتري‌ها كه رفتند، كركره‌هاي سفت روي بساط بقالي را كه پايين كشيديم، غذا خورديم، احتمالا با راديوي روشن؛ چون در آن ساعت برنامه طنز دادگاه پخش مي‌شد با حضور ايو دونيود در نقش نورپرداز تئاتر، كه مدام اشتباهات خنده‌دار مي‌كرد و قاضي با صدايي لرزان او را به مجازات‌هاي مضحكي محكوم مي‌كرد...». «شرم» عنوان داستاني است از آني ارنو كه با این سطور آغاز مي‌شود. اين كتاب به‌تازگي با ترجمه بهاره مرادي و در نشر ني به‌چاپ رسيده است. راوي داستان در همان ابتدا از اتفاقي هولناك در كودكي‌اش حرف مي‌زند. ماجرايي كه آن را بعدها براي آدم‌هايي كه وارد زندگي‌اش شده‌اند تعريف كرده و هيچ‌يك نتوانسته‌اند آن اتفاق را درك كنند و راوي از گفتنش پشيمان شده: «اولين‌بار است كه اين صحنه را مي‌نويسم. تا امروز انجامش برايم ناممكن بود. حتا اگر مي‌خواستم در دفتر خاطراتم بنويسمش، برايم مثل گناهي بود كه قرار است مجازاتي به دنبال داشته باشد. شايد آن مجازات اين بود كه ديگر قدرت نوشتن چيزهاي بعد از آن اتفاق را نداشته باشم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.