آینه
جوان حل تعارضات درونجریانی بهمثابه آشتی ملی عبدالله گنجی: ... مسئلهای به نام «آشتی ملی» را چند سال پیش کرباسچی طرح کرد، سپس خاتمی و روحانی در آن دمیدند و تعداد دیگری از اصلاحطلبان یا آن را تأیید کردند یا با فرار به جلو شروطی را برای آنچه خود طرح کرده بودند گذاشتند. طبیعتا طرح این مسئله براساس یک «نیاز» عنوان میشود، اما باید دید بین این نیاز و «مسئله» و «گره» موجود چه نسبتی وجود دارد؟ توقع «شتر دیدی، ندیدی» یا «نه خانی آمد و نه خانی رفت» واقعا سادهاندیشانه است؛ چراکه گره و مسئله بهعنوان یک واقعیت وجود دارد و هیچ گامی جهت بازکردن یا عبور از مسائل پیشین دیده نمیشود و استخوان لای زخم همچنان باقی است. البته اصلاحطلبان طیف و پیوستار هستند و در اینجا، همه آنان مدنظر نیستند. طرح آشتی ملی از آن جهت بحث انحرافی است که نه مسئله آنان با نظام «ملی» است و نه کل جناح را دربر میگیرد...
جمهوری اسلامی تحلیلی از نهضت امام خمینی ... ما که از طلبههای جوان حوزه بودیم، در سینه احساس تنگی میکردیم که چرا روحانیت وارد میدان نمیشود؟ قانع نبودیم که حوزه با این همه ظرفیت و توانایی، حضور مؤثری در اجتماع نداشته باشد. در آن زمان من واعظ و منبری بودم و بین مردم میرفتم و با جریانهای دینی و روشنفکری، ارتباطهای زیادی داشتم. تشنگی فوقالعادهای در مردم میدیدم که میبایست حوزه جوابگو باشد. تحولات سالهای 41 و 42 به این انتظار طولانی که در تودههای مردم وجود داشت، پایان داد؛ البته عملکرد سوء خانواده پهلوی هم، خیلی به گسترش نارضایتیها کمک کرد و زمینهساز اعتراضات مردمی شد. بههرحال روحانیت توانست تودههای مردم را جذب کند و این سرمایه را با توجه به اعتماد و اطمینانی که مردم به آنها داشتند، به کار گیرد. در زمان حضرت آیتالله العظمی آقای بروجردی با اینکه روحانیت، مبارزه سیاسی نمیکرد، قدرت حوزه برای رژیم روشن بود؛ مخصوصا خارجیها از آن قدرت ترسیده بودند. بههمیندلیل در صدد نبودند که درگیر شوند و این قدرت بالقوه را به هیجان و حرکت درآورند...
وقایع الاتفاقیه بلوچهای بیشناسنامه در جزیره سرگردانی محمدنعیم امینیفرد: ... برای بررسی وضعیت بیشناسنامههای بلوچ ایرانی باید سیر تاریخی موضوع را مدنظر قرار دهیم. سابقه تاریخی این مسئله، به دوره پهلوی اول بازمیگردد. عشایر بلوچ تا مدتها بعد از استقرار رژیم شاهنشاهی رضاشاه، مشروعیت این رژیم را قبول نداشتند و بههمیندلیل، از گرفتن شناسنامه خودداری میکردند. درهمینراستا، برخی از عشایر بلوچ، از رفتن به سربازی که جزء مقررات قانونی بود، هم امتناع میکردند... این مسئله، به همین شکل ادامه پیدا کرد و از طرفی، قوانین ما هم تا سال 1363، عملا امکان اینکه بتوانیم اسناد سجلی را براساس مستندات محلی به آنها ارائه دهیم، وجود داشت اما از سال 1363، قوانین دراینباره سختتر شد. تعداد قابلتوجهی از ساکنان استان سیستانوبلوچستان که اکنون بنابر آخرین گزارشها، به حدود صد هزار نفر در این استان رسیده است، موفق به گرفتن شناسنامه نشدند. مسئله دیگری که در این سالها اتفاق افتاد، ازدواجهایی بودند که به صورت ایرانی با غیرایرانی انجام شدند. زنانی که هویت ایرانی داشتند، ازدواجهایی را با اتباع افغانستانی یا پاکستانی انجام دادند که برایناساس، طبق قانون تا زمانی که اولاد به 18سالگی نرسند، عملا امکان صدور شناسنامه برای فرزندان اینها وجود ندارد...
وطن امروز دولت رکود ... دولت اکنون کاهش نرخ تورم و پایین نگهداشتن آن را بهعنوان بهترین نشانه مطلوببودن اوضاع سر دست گرفته است و به نظر نمیرسد به هیچ عنوان حاضر به گذشتن از این «متاع دکوری» باشد. برای جامعهای که دهههاست با نرخهای بالای تورم روبهرو بوده است قاعدتا نرخ پایین تورم میتواند یک نشانه بزرگ از کارآمدی دولت باشد و دولت ابدا میل ندارد این بزرگترین برگ برنده در بازنمایی عملکرد خود به مردم را به هیچوجه در روزهای کم باقیمانده تا انتخابات ریاستجمهوری دوازدهم کنار بگذارد. تقریبا تمام تحلیلگران اقتصادی بر این باورند «تلاشهای دولت برای پایین نگهداشتن تورم از مسیر کنترل و محبوسکردن نقدینگی به واسطه بالا نگهداشتن نرخ بهره صورت گرفته است». تلاشی که رکود حاکم بر اقتصاد کشور را عمیقتر کرده است. اصرار دولت به این روند- که همانطور که گفتیم برای زنده نگهداشتن پایینبودن تورم بهعنوان دال مرکزی بازنماینده شرایط مطلوب، به آن احتیاج دارد- در اصل نوعی ذخیره تورم است. مسئلهای که اقتصاد کشور را به یک بمب ساعتی بسیار بزرگ با چاشنی انفجاری به نام بحران بانکها تبدیل کرده است...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.