|

اگر‌های ممکن

غوغا بیات

رئیس همه را صدا کرد و پاکت هریک را تحویلشان داد. ـ لیاقت همه شما خیلی بیشتر از اینهاست و با خنده ادامه داد فقط تقسیم نوبت و چه زمانی چه کسی برود دیگر با خودتان است. همه خندیدند. همه شاد بودند. الان حدود یک ماه است جزیره پذیرای آتش‌نشان‌هایی است که با همت والای خود، اتفاق خوفناکی را به خاطره‌ای شیرین تبدیل کردند. ۱- خبر کوتاه بود. ۲ - اولین ساختمان بلند شهر دچار حریق شده بود. ۳ - ماشین‌های آتش‌نشانی از ایستگاه‌های نزدیک عازم محل حادثه شدند. ۴ - در طول مسیر، خودروهای سواری به محض شنیدن صدای آژیر کنار زدند که راه عبور آنها باز بماند. ۵- جماعت بی‌شمار در دو طرف خیابان به‌سرعت تونل انسانی تشکیل دادند تا مسیر ورود آتش‌نشان‌ها و راه خروج آدم‌های داخل ساختمان مسدود نشود. 6- زن مسن بی‌قراری می‌کرد و مدام می‌گفت نوه‌ام آنجاست، دو دختر جوان که کنار او ایستاده بودند یکی گفت «مادر من را محکم بچسب» و دیگری زن را آهسته بلند کرد و روی لبه حفاظ نشاند تا همه اتفاقات را بهتر ببیند. پیرزن آرام گرفت. ۷- افرادی که داخل بودند، با اولین هشدار مأموران، منافع جمعی را بر منفعت شخصی ارجح دانستند و ساختمان را ترک کردند. ۸ - آن‌روز هلیکوپتر‌های امداد از آسمان و مأموران با تجهیزات کامل سوار بر نردبام‌های بلند، هیولای خانمان‌سوزی را مهار می‌کردند که اگر نمی‌کردند، که اگر نمی‌شد، فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر رقم می‌خورد. ۹- چند ساعت بعد نجات‌یافتگان از جمله نوه پیرزن هم همراه مأموران از ساختمان بیرون آمدند. گریه و خنده درهم قاتی بود. همه همدیگر را بغل می‌کردند و به‌هم دست‌مریزاد می‌گفتند. ۱۰- نشان لیاقت حق تک‌تک‌شان بود. به منظره روبه‌رو نگاه می‌کنم. صدای بچه‌هایی را می‌شنوم که از پدر برای بار صد‌هزارم درخواست می‌کنند ماجرای آن روز را برایشان تعریف کند. همسری را در کنار مردی می‌بینم که بازوی شوهرش را می‌فشارد و خدا را شکر می‌کند که او را هنوز دارد. اگر، اگرها ممکن می‌شدند، این نوشته نه یک داستان تخیلی، که یک گزارش واقعی می‌بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.