|

سینماگران می‌توانند الگو نباشند

امیرحسین علم‌الهدی

نمی‌دانم چرا اصرار داریم سینما همچنان زیرمجموعه فرهنگ باشد و چرا می‌خواهیم به همه مردم القا كنيم که به این دلیل باید فعالان سینمای ایران همیشه رفتارهایشان به‌عنوان الگوی فرهنگی قلمداد شود و اگر غیر از این باشد، سینماگران انسان‌های غیرفرهنگی هستند و باید مؤاخذه و تادیب شوند! سینماگران هم همانند سایر اقشار مردم شغلشان را براساس سلیقه‌شان انتخاب کرده‌اند و همانند معلمان یا سیاسیون یا نظامیان یا مهندسان به شغل خود مشغول هستند و تفاوتی نسبت به سایر اقشار مردم ندارند و نباید به‌عنوان گروه مرجع جامعه همه فعالیت‌هایشان بازخورد رفتاری و تربیتی داشته باشد و به‌عنوان فعال‌مایشاء در میان افکار عمومی شناخته شوند! اعتقاد راسخ دارم سینماگران این سرزمین بیش‌ازحد به‌عنوان مرجع جامعه رفتارهایشان درحال بزرگ‌نمایی است و بدون‌شک این بزرگ‌نمایی چه ازسوي خود سینماگران باشد و چه ازسوي دیگران، نهایتا به ضرر این قشر خواهد بود و سینمای ایران و فعالان آن توان مرجع‌بودن بیش از حد طبیعی آن را در میان افکار عمومی ندارند و نمی‌دانم چه اصراری است که بعد از نزدیک به یک قرن همچنان اصرار داریم سینما زیرمجموعه فرهنگ و هنر باشد؟ قبول که سینما برای ماندگاری خود به هنر نیاز دارد، اما وجه دیگر سینما سرگرمی و بیزنس است و مگر می‌شود بیزنس و اقتصاد را زیرمجموعه فرهنگ تعریف کرد و اعتقاد دارم اقتصاد فرهنگ بی‌ربط‌ترین واژه برای سینماست! سینما بدون اقتصاد معنا ندارد و توجه بیش از اندازه به هنر سینما به نحوی باعث زمین‌گیرشدن سینما خواهد شد و نمی‌دانم چرا باید بیش از حد معمول به هنر سینما اهمیت بدهیم و اقتصاد سینما را فراموش کنیم و چرا نمی‌خواهیم بپذیریم که در همه امور افراط و تفریط، به‌جز خسارت، داشته‌ای برای ما در این سال‌ها نخواهد داشت! برای رسیدن به یک اقتصاد پویا نمی‌توانیم به‌صورت صددرصدی منویات فرهنگی را بر آثار سینمایی حاکم کنیم و در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که پرکردن اوقات فراغت مردم با هر تولید حداقلی محتوایی (تأکید بر تولید حداکثری محتوا آب‌ در هاون‌کوبیدن است) استراتژی رسانه‌ای شده است و هر رسانه‌ای بتواند وقت بیشتری از مخاطب را از آن خود کند، برنده بازی رسانه‌ای در عصر حاضر است و تأکید زیاد روی تولیدات حداکثری در سینما براساس منویات فرهنگی آدرس اشتباهی است که داریم هر سال بر آن پافشاری می‌کنیم و ایده‌آل این است که سهم اقتصاد و هنر را برای اولین‌بار به‌نفع اقتصاد در سیاست‌ها سنگین‌تر کنیم و به سرگرمی و تفریح بیشتر در سیاست‌های حاکمیت به نسبت هنر بیندیشیم و در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نگاه بازرگانی و خدمات به حوزه سینما بیشتر خودنمایی کند تا صرفا منویات فرهنگی و هنری و شاید هم پربیراه نباشد که بگویم برای مدتی سینما از حوزه فرهنگ و هنر خارج شود و به حوزه صنعت و بازرگانی و خدمات کوچ کند تا شاید بتوانیم اقتصاد را در سینما نهادینه کنیم! آمریکا در سال 2015 توانسته فقط از اکران سینمایی خود در سالن‌های سراسر جهت نزدیک به 12‌ میلیارد دلار گردش مالی داشته باشد و چین هم نزدیک به 9‌ میلیارد دلار و پس از آن کشورهای انگلستان، فرانسه، ژاپن و کره توانسته‌اند نزدیک به سه میلیارد دلار چرخه مالی داشته باشند و اقتصاد سینمای ایران نیز در سال 1395 به زحمت خود را به 40‌ میلیون دلار رسانده و هرچند در سه سال گذشته به اندازه خود سینمای ایران رشد داشته که جای شکرش باقی است. در پایان عرایضم باید تأکید كنم که اصرار بیش از اندازه به بازخوردهای فرهنگی، آموزشی و تربیتی فیلم‌ها و سینماگران اشتباه محض است و سینما و سینماگران در همه‌جای دنیا به‌عنوان فعال‌مایشاء حوزه فرهنگ شناخته نمی‌شوند و شغل و فعالیتشان نمی‌تواند بیش از اندازه بزرگ‌نمایی شود و در صورت افراط در این بزرگ‌نمایی، هم سینما آسیب می‌بیند و هم سینماگران؛ همان‌گونه که در این چهار دهه آسیب دیده‌اند... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.