|

به‌اضافه یک کلاس؛ امید به آیرقایه‌ها

دکتر پدرام سلطانی

از میان تمام نوابغی که دنیای مدرن بر شانه‌های آنها بنا شده است، «نیکلاس کوپرنیک»، ستاره‌شناس و ریاضی‌دان لهستانی، جایگاهی ویژه دارد. او با گسترش نظریه خورشید مرکزی منظومه شمسی، درک انسان را نه‌تنها از کائنات و جهانی که در آن زندگی می‌کند، بلکه درک او را از جایگاه و نسبت خودش با این جهان تغییر داد. انقلاب کوپرنیکی، انقلابی بود برای فهم اینکه من نه مرکز جهان که بخشی از آن هستم؛ فهمی که جهان امروز پس از گذشت بیش از پنج سده همچنان به آن نیازمند است؛ فهمی که در آن «من» جایش را به «ما» می‌دهد و مرکزیتش و منیتش رنگ می‌بازد. این من بدون منیت اگر گام در راه توسعه بگذارد، نه‌فقط توسعه خود و شعاع در دسترسش که توسعه جهان، همه آنها را که با او در انسان‌بودن مشترک هستند، می‌خواهد. با چنین انسان و چنین توسعه‌ای دیگر «آیرقایه» و «آیرقایه‌ها» در هیچ کشوری وجود نخواهند داشت. آیرقایه! اینجا دیگر کجاست؟ نامی غریب برای ما. آیرقایه روستایی است در نقطه صفر مرزی، در مرز ایران و ترکمنستان. دور است، اما کافی است قدم در کوچه‌هایش بگذارید تا تمام این غربت برایتان رنگ ببازد. تا در چشمان تک‌تک اهالی‌اش تصاویر آشنا ببینید؛ تصاویری از خواست به پیشرفت، از میل به رشد و پیش‌رفتن از آنچه هست، به‌سوی آنچه باید باشد که اگر جز این بود، کودکانش در تنها کلاس درس این روستا برای یادگیری سرپا نمی‌ایستادند؛ کلاسی شش‌متری، بدون میز و صندلی کافی برای همه دانش‌آموزان آن؛ کلاسی که شش‌ماه سال هم میزبان کودکان عشایر منطقه است. این شوق به نوشتن و خواندن البته نباید قربانی نبود امکانات شود. کودکان آیرقایه‌ای اما برای بهبود شرایطشان پا پیش گذاشته‌اند. آنها می‌خواهند با ساخت یک کلاس دیگر، اولین قدم‌ها را در مسیر توسعه روستایشان و پیشرفت خودشان بردارند. کمپین «به‌اضافه یک کلاس» از سوی پویش ایران من برای دلگرمی آنها تشکیل شده است که کمک کند یک کلاس و یک محیط شاداب و استاندارد در مدرسه و روستا برای دانش‌آموزان و اهالی روستا شکل بگیرد؛ کمپینی که کمک ما با مبالغی کوچک می‌تواند آن را تبدیل به یک خاطره دسته‌جمعی کند و تمرینی باشد برای همگامی ما در توسعه آموزشی فرزندانمان. آیا ما در مسیر بالندگی تنها به خود فکر می‌کنیم یا اینکه رشد خود را وابسته به محیطمان می‌دانیم؛ جهانی که در آن نقطه صد مرکزی و نقطه صفر مرزی یکی هستند چون ما یک سلسله به‌هم‌پیوسته هستیم. مشارکت هرچقدر کم و کوچک، مهم است، درواقع به‌دست‌آوردن یک سرمایه اجتماعی برای توسعه کشور از همین مشارکت‌های کوچک حاصل می‌شود. به کمپین # به اضافه_یک_کلاس بپیوندید! قطره دریاست، اگر با دریاست / ور نه او قطره و دریا، دریاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.