|

اسكورپین

احمد غلامی

تا نَبی آمد به خودش بجنبد و از سنگر بیرون بزند، یاقوت پا گذاشت روی گاز و نفربر اسكورپین را از سنگر بیرون آورد و از حاشیه خاكریز با سرعت به طرف جبهه غربی راه افتاد. نبی لنگه‌ای پوتین در دست و لنگه‌ای به پا دنبالش می‌دوید و فریاد می‌زد، «پدرسوخته كجا می‌بری نفربر را!» اما یاقوت گوشش به این حرف‌ها بدهكار نبود. شاید برای همین به نبی اصرار كرده بود تا رانندگی با اسكورپین را یادش بدهد، تا یك روز آن را بردارد و بگازد و برود طرف «آینه‌زار». خودش اسمش را گذاشته بود آینه‌زار. دشت وسیعی كه تا ساق پا زیر آب بود و پر از تانك‌ها و ماشین‌های سوخته. خودی‌ها آب انداخته بودند توی دشت، تا دشمن از آن جناح حمله نكند. گُردان كه آن نزدیكی‌ها مستقر بود، یاقوت یا كنار آب می‌نشست یا توی آب پیاده‌روی می‌كرد. آن‌قدر می‌رفت تا لكه‌ای شود پیش چشم آنها كه توی خط بودند. بعد از آمدن به جبهه شرقی یاقوت دلش آنجا ماند. تكه‌ای از جایی كه شبیه خواب‌هایش بود. دود از اگزوز اسكورپین با گردوغبار تنوره می‌كشید و نبی پابرهنه دنبالش می‌دوید و فریاد می‌زد، اما صدایش در غرش صدای اسكورپین گم می‌شد. دست آخر خسته و نفس‌زنان و وامانده زمین نشست و گفت، «بالاخره برمی‌گردی... پدرت را درمی‌آورم!» بچه‌ها دور او را گرفته بودند. نبی فریاد زد: «چه خبر است. چی از جانم می‌‌خواهید؟» همه بِروبر نگاهش كردند. می‌دانستند یك گردان است و یك اسكورپین، كه از روز ازل تحویل نبی داده بودند و او آن را مثل بچه‌اش دوست می‌داشت. اسمش را گذاشته بود اِسی بی‌ام‌وِ. جلال گفت: «تقصیر خودت است كه یادش دادی.» نبی گفت: «برگردد، نشانش می‌‌دهم!» جلال گفت: «از روی رَد زنجیرها می‌توانی پیدایش كنی.» نبی گفت: «پیدایش ‌كنم، چنان بلایی سرش می‌آورم كه اسمش یادش برود.» یاقوت سرش را از نفربر بیرون آورده بود. باد به صورتش می‌خورد و اشك را از چشم‌هایش سرازیر می‌كرد. اول كه راه افتاده بود، عراقی‌ها چند خمپاره حواله‌‌اش كرده بودند كه با فاصله از نفربر منفجر شده بود. اما با فاصله ‌گرفتن از خط دیگر خبری از توپ و خمپاره نبود و با فراغ‌بال گاز می‌داد و دشت وسیع را از روبه‌رو قیچی می‌كرد و جلو می‌رفت. از دور كه آب را دید فریاد زد: «حرف ندارد!» دَه متر مانده به كناره آب، اسكورپین را نگه داشت و خاموشش كرد. با خاموش‌شدنِ موتور سكوت دشت را فراگرفت. نرمه‌بادی روی آب می‌وزید و نسیم خنكی به صورتش می‌خورد. تا چشم كار می‌كرد آب بود و آب. پوتین‌هایش را درآورد و زد به آب. ولرم بود و كف پاهایش كه توی گل ‌و لای فرو می‌رفت تمام بدنش مورمور می‌شد. توی افقِ دشت، جایی كه انگار آب و آسمان به‌هم چسبیده بود مرغ‌های دریایی آسمان را قیچی می‌كردند و با سر توی آب می‌رفتند و موج‌ها را به‌هم می‌دوختند. آب زیر پای یاقوت به سبزی می‌زد و در دورها آبی بود،‌ آبی آبی. اینجا نه جایی مثل جاهای دیگر بود. اینجا جنگ تعطیل شده بود. یاقوت ماهی‌های ریزی را كه از جلو پایش دُم‌جنبان می‌گذشتند نگاه می‌كرد و دلش برایشان می‌سوخت. تابستان می‌آمد، آب خشك می‌شد و ماهی‌ها از بی‌آبی می‌مردند. اما الان یاقوت نمی‌خواست به تابستانِ جنوب، به جهنمی كه در راه بود فكر كند. الان فقط می‌خواست راه برود و تنها باشد و هرچه را كه پشت‌ سر گذاشته بود از یاد ببرد. اسكورپین توی ساحل كه ساحلی نبود، ریز ‌و‌ ریزتر می‌شد و یاقوت توی دشت آب گم می‌شد. آرام راه می‌رفت تا مرغ‌های دریایی از بالای سرش بگذرند و شیون بكشند. از میانه راه آب عمیق‌تر می‌شد و تا زانویش می‌رسید. سطح آب پر از چترهای منور بود. چترهای توری كه روی آب غوطه‌ور بودند و سر آهنی‌شان به گل نشسته بود، مثل چتربازهایی که از آسمان می‌‌افتند و در باتلاق گرفتار می‌شوند. دلش می‌خواست از این چتر منورها برای بچه‌ها سوغات ببرد. همه دنبال اینها بودند و اگر می‌دانستند اینجا پر از چترهایی است كه دشمن شب‌ها از ترس تاریكی شلیك كرده، به اینجا هجوم می‌آوردند و اینجا، این تكه از جبهه كه شبیه هیچ‌جا نبود می‌شد مثل جاهای دیگر. یاقوت دلش می‌خواست توی آب دراز بكشد تا ماهی‌ها بیایند روی دست‌ها و پاهایش شنا كنند. آرام توی آب نشست، شلوارش خیس شد و به تنش چسبید. بعد دراز كشید و خنكی دلچسبی سر ‌و سینه‌اش را درنوردید. حالا مرغ‌های دریایی را بهتر می‌دید. ماهی‌ها كه از ترس به‌جای دورتری رفته بودند آرام برگشتند و دورش حلقه ‌زدند. خلسه‌ای عمیق یاقوت را فراگرفته بود كه صدای نبی را شنید: «یاقوت! نامرد كجایی؟» نبی با چوبی در دست كنار اسكورپین ایستاده بود. از جا بلند شد، تا نبی او را تمام‌قد دید با چوب به طرفش حمله‌ور شد. یاقوت بهت‌زده نگاهش می‌كرد. اسكورپین پشت سرش كوچك‌ و كوچك‌تر می‌شد و نبی درشت‌ و‌ درشت. آن‌قدر درشت كه می‌توانست خشم را توی چشم‌هایش ببیند. نبی چوب را بالا برد اما یاقوت تكان نخورد. با لباس‌های سراپاخیس نگاهش می‌كرد و منتظر بود تا چوب روی كمر یا شانه‌اش فرود بیاید. سكوتِ دشت و سكونِ یاقوت نبی را مسخ كرد. چوب بالای سرش ماند و پایین نیامد. نبی گفت:‌ «عشق من را می‌بری!» یاقوت جواب نداد. زبانش بند آمده بود. گفت: «نشان اینجا را به كسی ندهی!» نبی انتظار این حرف را نداشت. چوب را آرام پایین آورد و اطراف را نگاه كرد. تا چشم كار می‌كرد دشت بود، آبیِ آبی و سبز که نسیم روی موج‌هایش می‌رقصید. سكوت بود و آب. و یاقوتی كه مثل موش آب‌كشیده روبه‌رویش ایستاده بود. چوب را انداخت و گفت: «اگر می‌خواهی پیاده برنگردی راه بیا!» خودش با قدم‌های بلند راه افتاد و یاقوت را دنبال خودش كشید. از دور آنها شبیه كاشفان فروتن جنوب بودند. * داستان‌هاي به‌هم‌پيوسته «اثاث جنگ»،چهارشنبه‌ها در همين ستون منتشر مي‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.