|

موتور تريل

احمد غلامي

آفتاب صاف مي‌زد توي سرش. حاشيه جاده را گرفته بود و مي‌رفت خط. از مرخصي برگشته و لباس‌هايش تروتميز بود. کمي هم بوي ادکلن مي‌داد. ته‌مانده روزهاي مرخصي. حدود يک کيلومتري پياده‌روي کرده و زير بغلش خيس عرق بود. اگر مجبور مي‌شد تا خط پياده برود دَه روز مرخصي از دماغش درمي‌آمد. سنگ بزرگي کنار جاده افتاده بود که رويش با رنگ قرمز نوشته بودند «موقعيت شهيد برادران ذاکري». نشست روي سنگ و به ابتداي جاده زل زد. ماشيني در کار نبود. فقط سراب در افق مي‌رقصيد و توي گرما تنوره مي‌کشيد. درِ ساکش را باز کرد، بوي نان شيريني و آجيل و تخمه از آن بيرون زد. توشه يک ساعت بچه‌ها بود، پايش که به سنگر مي‌رسيد، ته ساک را درمي‌آوردند. اينها را خواهرش محبوبه چپاند توي ساک و گفت، «دست خالي برنگرد!» روزهاي آخرِ مرخصي آن‌قدر عذاب‌آور مي‌شد که حال و حوصله هيچ کاري را نداشت. دل‌شوره مي‌گرفت که بايد برگردد زير آتش توپ و خمپاره تا چهل پنجاه روز ديگر که باز نوبت مرخصي‌اش شود، تازه اگر عمليات نباشد و مرخصي‌ها لغو نشود و مهم‌تر از همه زنده بماند. خيلي‌ها مرخصي رفتند و برنگشتند و فرار کردند. لحظه‌هاي برگشت به خط آن‌قدر روي دوش‌شان سنگيني مي‌کرد، که عطاي برگه پايان خدمت را به لقايش مي‌بخشيدند و سرباز فراري مي‌شدند. اين فکر او را هم بارها وسوسه کرده بود تا برنگردد. اگر پدرش نبود شايد تسليم اين وسوسه مي‌شد. پدرش مي‌گفت، «رمضان مايه مباهات من است!» پدر از واژه مباهات خيلي خوشش مي‌آمد، از بچگي اين را توي گوشش خوانده بود، «تو بايد مايه مباهات خانواده باشي!» اما او دلش نمي‌خواست بميرد. فهميدن‌اش چندان سخت نبود. زندگي را دوست داشت. نمي‌خواست توي سياهي مرگ فرو برود. محبوبه گفت، «سياهي؟!» رمضان جوابش را نداد. محبوبه گفت، «ان‌شاءالله سالم برمي‌گردي، غصه نخور!» رمضان احساس بدي کرد. دلش نمي‌خواست محبوبه بفهمد که از مرگ مي‌ترسد، اما مي‌ترسيد. محبوبه گفت، «بيا، بيا اين را بگير پيش خودت نگه دار. قسم مي‌خورم هيچ اتفاقي برايت نمي‌افتد!» و زخم‌چشمي به گردنش انداخت. رمضان روي پيراهنش دست کشيد که مطمئن شود هنوز سرجايش هست. برجستگي‌اش را که احساس کرد، خيالش راحت شد. دلش بيشتر براي خانه و خواهرش تنگ شد. الان نزديک ظهر بود، حتما داشتند ناهار مي‌خوردند و سماور قل مي‌زد و راديو اخبار مي‌گفت. اين‌جور موقع‌ها پاي سفره خوابش مي‌گرفت. ناهار خورده و نخورده بلند مي‌شد و مي‌رفت توي پذيرايي روي کاناپه دراز مي‌کشيد و خيال‌بافي مي‌کرد. هيچ‌ چيز به اندازه خوابيدن روي کاناپه حالش را جا نمي‌آورد. افق را نگاه کرد. خبري نبود. بلند شد و راه افتاد. ساکش را به زحمت مي‌کشيد و خيلي زود به زود آن را از اين دست به آن دست مي‌داد. با خودش گفت، «تف، حالا اگر ماشين آمد!» صداي زنبوري را از دور شنيد. سرش را برگرداند. غبار نازکي از پيچ خاکريز به آسمان مي‌رفت. صداي زنبور نزديک‌تر شد. «موتور تريل» بود، موتور بچه‌هاي شناسايي. رفت وسط جاده و دست تکان داد. موتور که توي دست‌انداز سراپايش مي‌لرزيد، نزديک و نزديک‌تر شد. سه نفر سوارش بودند. جا نداشت. راننده موتور گفت: «اخوي برو روي دوش حاجي بنشين!» رمضان خنديد. خيال کرد شوخي مي‌کند. گفت: «ممنون، شرمنده که نگهتون داشتم!» راننده موتور گفت: «اخوي بپر بالا...» رمضان خنديد و گفت: «بابا دست برداريد، سرکار گذاشتي من را!» راننده موتور گفت: «حاجي دوش فنگ!» مردي خپل که ريش‌هاي انبوه و قدي کوتاه داشت گفت: «برو روي دوش حاجي، ساکتم بده به سيد.» منظورش مسافر آخري بود. رمضان گفت: «بابا الان ماشين مياد. مزاحم نمي‌شم.» راننده موتور گفت: «ماشين نياد چي! از گرما هلاک مي‌شي.» حاجي گفت: «بيا برو روي قلمدوش حاجي، دل و جرئت داشته باش!» وسوسه شد. با خودش گفت: «به امتحانش مي‌ارزد، خاطره مي‌شود. براي محبوبه تعريف مي‌کنم، غش‌غش مي‌خندد.» بعد دوباره توي دلش خالي شد و گفت: «اگر زنده ماندم!» راننده موتور گفت: «معطل چي هستي! اين رخش شش نفر را هم برده.» رمضان گفت: «شش نفر؟!» حاجي گفت: «خالي مي‌بندد بابا، باور نکن... اين اولين‌بارست که دارد اين کار را مي‌کند!» ترسيد. گفت: «پياده مي‌روم.» حاجي دستش را کشيد و گفت: «ديگر نمي‌شود، برو بالا!» پايش را گذاشت روي زين و رفت روي دوش حاجي نشست. حاجي پاهايش را محکم گرفت و او دستش را گذاشت روي شانه جلويي. موتور آرام مي‌رفت و او وحشت‌زده از آن بالا جاده را مي‌پاييد. شن‌ها از زير چرخ موتور مي‌جهيدند و هرچه مي‌رفتند، سرعت موتور بيشتر مي‌شد. موتور مثل اسب از کمرکش جاده‌ها مي‌رفت و راننده آن فرياد مي‌زد: «جانمي برو...» باد به صورتش مي‌خورد. تپش قلبش آرام گرفته بود و ديگر نمي‌ترسيد. با خودش گفت، «اگر به محبوبه بگويم، باور نمي‌کند.» سيد گفت: «براي سلامتي پهلوان جبهه‌ها صلوات!» هر سه نفر صلوات فرستادند. ياد بچگي‌اش افتاد، که روي قلمدوش پدرش مي‌نشست و توي کوچه و بازار قدبلندتر از همه بود. ديگر ابتداي راهي را که آمده بود نمي‌ديد. هرچه بود روبه‌رو بود و پشت‌سرش همه کوچک‌و‌کوچک‌تر مي‌شدند. احساس سبکي مي‌کرد. دلش مي‌خواست زودتر به خط برسد و ته خوراکي‌ها را با بچه‌ها دربياورد. به نزديکي قرارگاه رسيدند. راننده موتور را از جاده منحرف کرد و رفت روي تپه‌هاي رملي. موتور زوزه‌اي کشيد و تا نيمه در خاک فرو رفت. هر چهار نفر روي يکديگر افتادند. همان‌طور که توي خاک دست‌وپا مي‌زدند، حاجي گفت: «آخرشه... اين هم کرايه ما!» رمضان بلند شد. خودش را تکاند و کمک کرد تا موتور را سرپا کنند. حاجي گفت: «حلال کن! اين عوضي هميشه که به اينجا مي‌رسد، بيخودي مي‌پيچد بالاي تپه...» رمضان به چهره آنها نگاه کرد. از اينکه آنها از اول منتظر اين لحظه بوده‌اند و براي رسيدن به تپه شني لحظه‌شماري مي‌کردند، خنده‌اش گرفت، گفت: «خيلي حال داد، دمتان گرم!» آنها پيچيدند به طرف موقعيت شهيد برادران ذاکري و او باقي‌مانده راه را تا قرارگاه پياده رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.