صدای خاموش مردم در مراسم تشییع
غلامعباس توسلی*: بهنظر میرسد که نیازمند یک بازنگری در شهرنشینی ایرانیها هستیم. این را مقدمتا عرض میکنم تا برسم به این پرسش که چرا مردم نمیتوانند در مراسم تشییع پیکر شهدای آتشنشان مطالبات واقعی خود را مطرح کنند. پلاسکو اینک برای ما یک مدل است؛ نمونهای از سرنوشتی که ممکن است با ساختار شهرنشینی امروز داشته باشیم. ساختمانهای بدونایمنی که البته بدون کوچکترین حساسیتهای زیباشناسانه و رعایت تناسبات محیطزیستی و شهری ساخته شدهاند و آوار آنها شروع یک ماجراست که از شایعات، تکذیبیههای خبری و... شروع میشود و تا مراسم تشییع پیکر جانباختگان نجات آن ادامه مییابد. به نظر میرسد که شهرنشینی در ایران نهفقط در بحث ساختار (بهعنوان نمونه سازههای شهری و ساختمانها)، بلکه در حوزه اجتماعی (بروز مطالبات مردمی) هم با چالش اساسی روبهروست. حضور در مراسم تشییع پیکر شهدای آتشنشان میتواند از نظر احساسی به مردم کمک کند تا بار این غم را راحتتر تحمل کنند، اما از نظر منطقی، مکانی برای بروز مطالبات آنها نیست یا شاید هم بستر آن آماده نشده است. حضورِ درهموبرهم، بدون هدف و تنها از روی احساس مانع از آن میشود که مردم بتوانند صدای خود را به گوش مسئولان این حادثه تلخ برسانند و خواستار بازنگری در موضوع ایمنی ساختمانهای شهر شوند. خلأ نبودِ نهادهای مردمی اینجا خود را نشان میدهد، اگر چنین نهادهایی داشتیم مردم میتوانستند شعارها و مطالبات خود را از پیش مطرح، مصوب و در نهایت در این روز خاص به صورت علنی بازگو کنند. *جامعهشناس
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.