یادداشتِ مصطفا اسلامیه در دفترچه یادگارِ «خانۀ هنر و ادبیات» گوتنبرگ:
با هوشیاری و دوراندیشی فراوان مدتی نوشتن این چند سطر را به تأخیر انداختم چون از قرار هر کس که در این دفتر چیزی مینویسد باید اگر نه لُزوماً مثلِ منوچهر آتشی* از این دنیا، که از یوتوبوری [گوتنبرگ] برود. من به اینجا آمده بودم که یک هفته بمانم، امّا یک ماه ماندم. بعد برای سفری چندروزه به استکهلم و اوپسالا و اُسلو رفتم و یک ماه طولش دادم. حالا که باید در بازگشت به پاریس و نهایتاً تهران به هامبورگ بروم، موقع را برای نوشتن این عبارات مناسب میبینم، با این امید که وسعت جغرافیایی این خانۀ هنر و ادبیات و این محفل اُنس و اِنس به اندازۀ وسعت معنوی آن شود و نیز با دستمریزادی برای دوست عزیزم ناصر زراعتی. ششم سپتامبر 2006 / امضا *) دوست عزیزِ مشترکمان منوچهر آتشی نخستین یادداشت این دفترچه را (که تاکنون نزدیک دویست تا شده است) هنگامِ اولین و آخرین سفرش به سوئد، در ماه سپتامبر 2001، نوشت؛ یادداشتی کوتاه و محبتآمیز، همراه شعری زیبا از خودش. همان اوایلِ دهۀ پنجاه، منوچهر آتشی هم در «تماشا» با مصطفا همکار بود. غیر از صفحۀ شعر آن هفتهنامه، صفحاتِ معرفی و نقدِ کتاب را هم مهیا میکرد. من برای آن صفحات، نقد و بررسی مینوشتم در موردِ کتابهای تازهمنتشرشدۀ ادبی و هنری و سینمایی. همچنان که در صفحاتِ «کودک و نوجوان»ِ همان مجله (که دوستِ همدانشکدهایام شهلا اعتدالی) عهدهدارِ ادارۀ آن بود، مطلب مینوشتم و ترجمه میکردم. با مصطفا و آتشی ساعتهای خوش و شیرینی داشتیم و خاطراتی را که به یادم مانده، باید حتماً بنویسم. آن زمان، منوچهر نیستانی شاعر هم در «تماشا» کار میکرد... که خیلی زود از دنیای ما رفت. فرزندان هنرمندش - مانا و توکا - زنده باشند که از طراحانِ خوبِ جهاناند. [ن.ز]
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.