در رثاي حاج محمد اسماعيل دولابي
حجتالاسلام غلامحسين برازنده
اين سروده چكامهاي است در سوگ فراق استاد و پير روشنضميرم، عارف كامل و سالك واصل، حضرت آقاى حاج محمداسماعيل دولابى، قدسسره، قدوسى، كه به دوستداران ايشان تقديم میشود.
سلطان اوليا كه بُدى ناى معرفت فارغ شد از نواى تمناى معرفت پرواز كرد تا برِ مولاى خود على دولابوار مستِ تولاى معرفت سيناى سينهاش، به مَثَل كوه طور بود تابان ز نور حق شده مجلاى معرفت سِرّش سرشته بود به عشق حسين و زان اشكش روان ز چشم گهرزاى معرفت اى باغبان حُسن چه ديدى ز سرّ غيب شستى تو دست از سر گلهاى معرفت زندانِ تن شكستى و در جنّت حضور گشتى ز طائران شِكرخاى معرفت چون نغمهخوان قلههاى توحيد و عشق و شور مستانه پر زدى سوى طوباى معرفت بودى ز ساقيان كوثر ناب ولاى دوست هم باده نوش از خُم و صَهباى معرفت مَستند در هواى تو اى پير مِىفروش ياران دلشكسته ز سوداى معرفت بر گوشِ هوشِ تو چه رسيد از سروشِ حق پنهان شدى ز ديده چو عَنقاى معرفت برخيز دستگير شو تو اى خضرِ رهنما ياران تشنه بر لب درياى معرفت از قله حصين ولايت دمى بتاب شورى بهپانما تو ز گرماى معرفت از آبِ حكمتى كه به قلب سليمِ توست آبى بده دوباره به سيماى معرفت از جلوه جمال تو شد اى دليل راه اين جانِ مُرده عاشق و شيداى معرفت بس كن (صفائيا) و بچين دامن سخن در پيشگاه طوطىِ گوياى معرفت
١٤ سال در فراق عبد صالح خدا حاج محمداسماعیل دولابی به پاسِ هستی بهشتگونهاش عسل عباسیان: خداوند در هر دورانی، زمین را با نورِ اولیایی روشن میکند تا دیگر آدمیان و موجودات، از دست پرمحبت او، با معصومان آشنا و از سرچشمه محبت و معرفت آنان بهرهمند شوند. یکی از پیران صاحبدل این زمانه، مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی بودند که همواره بر محبت و مهربانی تأکید داشتند و سالها از وجود پرمهرشان، نوری به سراسر عالم تابیده شد. خدا را شاکریم که ما را با چنین بزرگمردی معاصر کرد تا از ایشان رسم مهربانی و محبت فراگیریم؛ مردی که در قریب یک قرن عمر بابرکتشان، جز از حضرت دوست نگفتند، ثمره کلام این پیر صاحبدل، هماکنون در کتب «طوبای محبت» گردآوری شده و در دسترسِ جانهای شیفته است. در چهاردهمین سالگرد وفاتشان، آرزومندیم روح بلندمرتبه ایشان قرین رحمت حق و دعاگوی اهل زمین و دوستدارانشان باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.