همسایه در سوگ پلاسکو
خبر فاجعه پلاسکو آنقدر تکاندهنده است که انگشتان آدمی بهسختی برای نوشتن خبر دیگری حرکت میکنند؛ اما اگر خبر، دادن خبر به مادری باشد که سه پسرش را در یک لحظه در جنگ از دست داده است، باید نوشت؛ مادری در افغانستان به دلیل اینکه بتواند زندگی کند یا بهتر است بگوییم، زنده بماند، هر پنج پسرش را روانه ارتش میکند. برای اینکه دیده شود و مورد توجه قرار گیرد، با ماشین در یک مسیر خطرناک جسد سه پسرش را به پایتخت میآورد و حالا از آن اتاقهایی که برای عروسی دو نفر آنها آماده کرده بود، صدای ناله میآید. اخبار تجاوز، فساد، جنگ، خشونت و راهزنی و خبر دانشجوی ترم آخر مهندسی که دزدان برای گرفتن موتورسیکلتش او را میکشند و دختری که بهتازگی با او نامزد شده بود را بیوه میکنند و همهوهمه به احترام دختربچهای که در چهارراه استانبول، از آتشنشانی که برای استراحت کمی از فضای آواربرداری دور میشود، میپرسد که «خسته نباشی عمو. از بابام خبری نداری»، اگرچه خود بهشدت تکاندهنده هستند، ولی روی منتشرشدن ندارند و برای خبری دیگر اندوهگین هستند. خبر مادری که سه پسرش را از دست داده با خبر مادری که منتظر است تا خبری از فرزندش را به او بدهند، ابراز همدردی میکند. خبر مادری که در چهارراه استانبول منتظر گرفتن خبری از جگرگوشهاش است به خبر مادری که سه پسرش را در اوج فقر در جنگ از دست داده میگوید که تو حداقل جسد فرزندانت را پیدا کردی و میتوانی هرروز بروی سر خاکشان و برایشان گریه کنی، اما من چه. خبر مادری که نصفهشب به محل حادثه پلاسکو میرسد و دنبال پسر کفاش خود که شب عیدی آنجا کار میکرده و ضجه میزند که برود تا پسر را پیدا کند و با اشکهای پلیس مواجه میشود به خبر آن مادر افغانستانی میگوید؛ ما هر دو عزادار فرزندانی هستیم که برای گذران زندگی مادرشان جان دادهاند. تعداد زیادی از کاربران شبکههای اجتماعی در افغانستان با همسایه غربی خود ابراز «غمشریکی» کردند: «من از افغانستان بهعنوان یک انسان به تمام ملت ایران حادثه غمناک پلاسکو و شهادت قهرمانان آتشنشان که جان خود را فدای ملت ایران کردند، تسلیت عرض میکنم. امید که این آخرین غم شما باشد». فردی دیگر هم نوشته است: «من هم از طرف ملت دردکشیده و رنجکشیده افغانستان، شهادت این قهرمانان را به ملت ایران تسلیت میگویم». از اینگونه پیامهای تسلیت را زیاد میتوان یافت که با خانواده آتشنشانهایی که برای نجات جان هموطنان خود به دل آتش زدند و همه افرادی که زیر آوار ماندهاند، ابراز همدردی کردهاند. برخی هم به این ابراز همدردیها اعتراض میکردند و مینوشتند که نباید اینگونه به طور وسیع به این مسئله واکنش نشان داد که با عصبانیت عده زیادی همراه شد و نوشتند: «انسانیت مرز نمیشناسد، همانطور که بین دو ملت اشتراکات زیادی موجود است، غم آخرشان باشد». فردی هم از جانفشانی آتشنشانها نوشت که چگونه برای نجات افغانهایی که احتمالا در پلاسکو حضور داشتند، جان شیرین خود را فدا کردند: «چه کسی است که یکبار پلاسکو رفته باشد و نداند عده زیادی از کارگران پوشاک و صنعت خیاطی که در طبقات بالایی پلاسکو مشغول بـودنـد، مهـــاجران افغانستانی بودند که نجات جانشان را در این حادثه مدیون خون آتشنشانان شهید ایرانی هستند و این مصداق خون شریکی است» یا فرد دیگري که در ایران مهاجر است، در توییتر نوشت که اگر افراد مهاجر هم میتوانستند خون خود را اهدا کنند، با کمال میل این کار را انجام میدادند. یکی از کاربران ایرانی این شبکه هم نوشت: «تو جنگ افغانستان مجسمه بودا فروریخت، اونموقع همه میگفتن از شرم فروریخت، فکر کنم دست راستش رفت زیر سر پلاسکو». فرد دیگری هم با اشاره به حادثه «آرگو» که در یک لغزش زمین صدها نفر زیر خاک ماندند، نوشت: «از وقتیکه درمورد پلاسکو شنیدم، حادثه آرگوی افغانستان توی ذهنم داره مرور میشه. گرچه من فقط پنج ساعت اونجا بودم، اما میدونم الان تهران چه حالی داره». یک عکس از جانفشانیها آتشنشانها که روی آن نوشته: «از طرف بچههای افغان؛ ایران تسلیت»، به طور گستردهای بین کاربران دستبهدست میشود. این ابراز همدردی و واکنش کاربران افغان باعث شد تا برخی از کاربران ایرانی به آن واکنش نشان دهند: «انسانهای پاک هرگز ذات خودشونرو از دست نمیدن. به امید روزی که جنگ و خونریزی در افغانستان تموم بشه و افغانستانی آباد و شاد در همسایگی خودمون داشته باشیم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.