در حسرت هلیکوپتر آبپاش هستیم
فاطمه راکعی
تشییع پیکر شهدای آتشنشان به تأخیر افتاده و این تأخیر، در جامعه با پرسشهایی همراه بوده؛ اما بهطور قطع، حضور مردم در مراسم تشییع پیکر شهدای آتشنشان، پیشاپیش با هدف تقدیر و تمجید صمیمانه و ملی از خدمتگزاران ملت در حوزه آتشنشانی برگزار خواهد شد و به تبع آن، اولین شعار و مطالبه آنها، قدردانی از فرزندان رشید ملت خواهد بود که همه روحیهای ایثارگر و فداکار داشتهاند و در این آزمون مهم، با جانفشانیهای خود، نجاتبخش مردم بودهاند. اما مطالبه مردم در روز بدرقه این عزیزان، درخواست جدیت بیشتر از مسئولان و همه ارگانهای ذیربط در بحرانهای اجتماعی جامعه است. ما در چنین حوادثی نیاز به قوانین لازم و کارا، تجهیزاتي بهروز كه بتوان به آنها اعتماد كرد و مدیریت درست و آگاهانه داريم؛ چراکه از پلاسکو آموختیم برای پیشگیری این فاجعه، باید قوانینی تصویب میشد که نشده بود، باید تجهیزاتی میداشتیم که نداشتیم و باید مدیرانی در صحنه بحران حضور میداشتند که نبودند. من این روزها مانند مردم ایران، در حسرت هلیکوپتر آبپاشی هستم که اگر در ساعتهای اولیه به پلاسکو میرسید، ابعاد فاجعه تا این اندازه نبود. در حسرت شلنگهای آتشنشانی هستم که میتوانست تا طبقات بالایی پلاسکو برود و آتش را مهار کند؛ اما جای خالیشان احساس میشد. من هم مثل همه مردم ایران در حسرت تجهیزاتی هستم که باید همیشه برای چنین مواقعی آماده باشند؛ اما نبودند و جانفشانی آتشنشانها نیز نتوانست جای خالی آنها را پر کند. آیا نمیتوانستیم از شهادت آتشنشانان در چنین حادثه نهچندان سنگینی جلوگیری کنیم؟ آیا همیشه باید در بحران دریابیم چه کمبودهایی در سطوح مختلف نرمافزاری و سختافزاری داریم؟ مطالبه روز تشییع جنازه پیکر شهدای آتشنشان، مطالبه امنیت، آرامش و زندگی در شهري ایمن است و دستگاههای مسئول باید بدانند هرگونه نقصان و کمبودی، پیش از آنکه چنین فاجعهای را به بار بیاورد، باید از طریقی رسانهای شده تا همگان در جهت رفع آن بکوشند. مردم ایران پس از پلاسکو مسئولانی با مسئولیتپذیری بیشتر میخواهند؛ مسئولانی میخواهند که برای جان، مال، روان و آسایش مردم، خود را وقف کنند؛ نه آنهایی که در جریان مسائل پشت پرده از یاد بردهاند در شهری مدیریت دارند که ساختمانهای بسیاری مانند پلاسکو دارد. نگرانی مردم از زلزله تهران، بعد از پلاسکو شدت یافته. سالهاست گفته میشود تهران روی خط زلزله قرار دارد و تنها کاری که مسئولان دراینزمینه انجام دادهاند، مانورهای آمادگی در مدارس است. آیا برای آمادگی برابر زلزله، همینها کافی است؟ آیا تجهيزات کافی برای مقابله با زلزله و کاهش خسارتهای مالی و جانی آن داریم؟ آیا قانونگذاری دراینزمینه به طور کامل انجام شده تا روز پس از زلزله، تکرار روز سیام دی ماه 95 نباشد؟ آیا مدیران وظیفهشناس و کارآمدی را در حوزه مدیریت بحران داریم تا روز پس از زلزله از تصمیمات و رفتارهایشان، انگشت به دهان نمانیم؟ آیا برای زلزله آمادهایم یا منتظریم که اتفاق بیفتد و آه و ناله را آغاز کنیم؟ وضع قوانین، تأمین وسایل و تجهیزات و استفاده از مدیران و مسئولان مسئولیتپذیر، سه مطالبه اصلی مردم پس از حادثه پلاسکوست. در روزهایی که مردم با مشکلات مختلف اقتصادی و حتی فرهنگی و اجتماعی دست به گریبان هستند، ممکن است متوجه خطرهای اطراف خود نشوند و اخطارهای احتمالی را جدی نگیرند. این مسئولان هستند که وظیفه دارند شهرهای ما را به سمت ایمن و امنشدن حداکثری پیش ببرند و مطمئن باشند دراینزمینه، مردم همراه آنها خواهند بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.