|

یونگ برادر ماست!

گیتی صفرزاده

نه اینکه فکر کنید به یگانگی و برابری انسان‌ها اعتقادی نداریم و همنوعان مذکر خود را مثل برادر به حساب نمی‌آوریم؛ یعنی بدون اینکه حتی بخواهیم سخنرانی‌های عرفانی و اخلاقی انجام دهیم، یادآوری می‌کنیم که همین علم قرص و محکم و همه‌پسند جهان هم مدت‌هاست ثابت کرده که از لحاظ ژنتیکی از یک سطحی به بعد همه ما با هم دخترعمو- پسرعمو به حساب می‌آییم و لابد در یک سطح بالاتری خواهر- برادر هم هستیم؛ اما قبول کنید که فهمیدن اینکه جناب کارل گوستاو یونگ برادرمان است، عجیب بود. خانواده‌هایی که فرزند زیر 18 سال دارند می‌دانند که ماجرای انتخاب رشته در مقطع متوسطه یکی از آن ماجراهای عجیب‌وغریبی است که تا مدت‌ها باعث بحث و تبادل‌ نظر می‌شود که از بین رشته‌های رایج (مثل ریاضی و تجربی و...) و چندین رشته «کارودانشیِ» جدیدالتأسیس (از مدرسه نمایش گرفته تا علوم هوایی)، فرزند دلبند کدام‌یک را انتخاب کند که معمولا بعد از بحث‌های پرشور فراوان و استفاده از نظرات کارشناسان درون‌خانواده‌ای و درون‌مدرسه‌ای، بازهم بچه‌ها نهایتا به یکی از همان دو رشته ریاضی یا تجربی بسنده می‌کنند که گویا تضمین آینده‌ای روشن و آفتابی است! در یکی از همین مجالس بحث و تبادل نظر برای دخترم که برادرم هم حضور داشت، یکی از دوستان خانوادگی رو کرد به دخترم و گفت: عزیزم، به ندای قلبت گوش بده. قلب همیشه درست‌ترین حرف را به آدم می‌زند. هر چیزی گفت همان را گوش کن. دخترم نگاه مشکوکی به من انداخت؛ احتمالا در ذهنش در حال مرور این مسئله بود که پدر و مادرش چطور کوتاهی کرده و او را تابه‌حال به کلاس آموزش زبان قلب نفرستاده‌اند که خوشبختانه یکی دیگر از دوستان با صدای بلند گفت: ذهن. طبیعی است که هم دخترم و هم مابقی حاضران در جمع ساکت شدیم و نگاهش کردیم. نام‌برده رو به دخترم ادامه داد: شما از نیروی ذهن غافلی؛ کافی است که بتوانی در ذهنت تخیل کنی که می‌خواهی چه باشی. هر تخیلی که قوی‌تر باشد، همان آینده تو می‌شود. نگران نباش؛ فقط خودت را به دست ذهنت بسپار. این‌بار خوشبختانه سرزنشی از بابت کوتاهی در آموزش زبان ذهن متوجه ما نبود اما نگاه دخترم نشان می‌داد که مسیرش را از سمت قلب به سمت سر برگردانده و سعی می‌کند با سرعت مناسب سربالایی رسیدن به ذهن را بالا برود؛ اما درست در میانه راه، یکی از اقوام نزدیک جلو آمد، دستش را گرفت و گفت: عزیزم آرام باش. بعد با صدای زمزمه‌واری ادامه داد: چشم‌هایت را ببند و خودت را به جریان هستی در اطرافت بسپار. ببین که چه درسی به تو می‌دهد. صدای هستی را بشنو. هستی جای درست تو را نشانت خواهد داد. کاملا معلوم بود که دخترم در چهارراهی بین چندین مسیر پیشنهادی سرگردان شده است. تصمیم گرفتم جلو بروم و بگویم که ماجرا یک تعیین رشته ساده است که برادرم پیش‌دستی کرد، آمد جلو و درحالی‌که دخترم را از دست مشاور قبلی خلاص می‌کرد، اعلام کرد که خودش با یک روش منحصر‌به‌فرد تابه‌حال مهم‌ترین تصمیم‌های زندگی‌اش را به‌خوبی گرفته است. بعد درحالی‌که با اعتمادبه‌نفس و اطمینان سرش را بالا گرفته بود ادامه داد: من دفترچه یادداشتی دارم که همیشه خواب‌هایم را در آن یادداشت می‌کنم. وقتی ماجرای مهمی در زندگی‌ام پیش می‌آید یک هفته قبل از خواب عمیقا به آن فکر می‌کنم، آن‌وقت هر روز صبح بلافاصله خوابی را که شب قبل دیده‌ام یادداشت می‌کنم. بعد از یک هفته با خواندن آن یادداشت‌ها و تحلیل خواب‌هایم متوجه می‌شوم که ضمیر ناخودآگاهم چه پیغامی درباره آن موضوع به من داده است. قبل از آنکه بقیه حضار و صدالبته دخترم از گیجی این پیشنهاد ساختارشکنانه دربیایند، گفتم: برادرجان، گمان می‌کنم این روشی که پیشنهاد می‌کنید مربوط به روانشناسی یونگ است و منظورش این بوده که... . برادرم فرصت نداد؛ حرفم را قطع كرد و درحالی‌که نگاه شماتت‌باری به من می‌انداخت، گفت: چه فرقی دارد؟ شماها همیشه مرعوب اسم‌های خارجی هستید، درصورتی‌که غربی‌ها هم همه روش‌ها و آموزه‌های اساسی خودشان را از ما شرقی‌ها گرفته‌اند. توضیح‌دادن به دخترم که دیدن یک جزء از یک تابلوی نقاشی، هیچ‌وقت کلیت اثر را برای ما روشن نمی‌کند، برای بعد گذاشتم و سکوت کردم. هرچه باشد برادر یونگ، برادر بزرگ‌ترمان است و احترام بزرگ‌تر واجب است؛ شرقی‌ها این را می‌گویند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.