|

همسرم خاطره شد

علیزاده ثانی

صبح پنجشنبه بود و بچه‌ها تعطیل؛ ولی مثل هر پنجشنبه نبود. دلم شور می‌زد. نمی‌دونستم چرا؛ ولی نه خوابم میومد و نه دست و دلم به کاری می‌رفت. ناخودآگاه رفتم سراغ تلفن و شماره همسرم رو گرفتم. ما یک قرار داشتیم، هر وقت پنج تا زنگ می‌خورد و بر نمی‌داشت؛ یعنی مأموریته، تلفن رو قطع نکردم تا خودش قطع شد و بی‌اختیار دوباره شماره رو گرفتم. نمی‌دانم چرا؛ ولی می‌خواستم صدایش رو بشنوم و آرام بشوم؛ ولی باز هم به بوق ممتد ختم شد. شاید ناخودآگاه 10 بار دیگر به دنبال صدای آشنایی بودم که از آن‌ طرف خط با یک جانم، عزیزم آرامم کند؛ اما نشد. تلفن‌به‌دست جلوی تلویزیون نشستم و بی‌هدف به صفحه تلویزیون زل زدم. زیرنویسی نظرم را جلب کرد: «ساختمان پلاسکو در آتش». یخ کردم و تلفن با بوق نفرت‌انگیز عدم ارتباط از دستم افتاد. کانال‌ها را دنبال کردم. خیلی طول کشید تا به کانال خبر برسم. آشوب دلم فوران می‌کرد و من به خود نوید می‌دادم همسرم از این دایره بلا دور است. او بالای شهر است و این اتفاق پایین شهر رخ داده. لبخند سردی میهمان لب‌هایم شد و زیرنویس را قورت دادم. 10 ایستگاه برای خاموش‌کردن آتش اعزام شده‌اند و فیلم ساختمان در آتش آخرین تیری بود که به آرامشم شلیک شد. در جست‌وجوی تلفن زمین را می‌کاویدم؛ اما چشمم جایی را نمی‌دید. کورمال دستانم را برای یافتن فرستادم و یافتم، نمی‌دانم چه کسی را می‌خواستم بیابم و بالاخره شماره دفتر رئیس ایستگاه را گرفتم که بعد از چند بوق، مردی با عجله پاسخم را داد. مضطرب خودم را معرفی کردم و او هم جویده دلخوشم کرد که مثل همه مأموریت‌هاست، نگران نباش و بی‌خداحافظی قطع کرد. آرام نشدم، زهرا، همسر مرتضی همکار شوهرم را که رفت‌وآمدی داشتیم، گرفتم. بعد از چند بار زنگ‌خوردن خود آقا مرتضی خواب‌آلود با صدایی سرماخورده گوشی را برداشت. حتما مرخصی گرفته بود؛ فقط توانستم بگویم شبکه خبر را ببین و گریه امانم نداد. نمی‌دانستم آن طرف خط چه خبر است. سکوتی ابتدا و سپس صدای بلند تلویزیون را شنیدم. آقا مرتضی دلداری‌ام داد و گفت 15 سال است کارمان همین است و این ساختمان یک ‌بار دیگر شاهد این اتفاق بوده است. خیالت جمع، ما مرد آتشیم. دلت را آرام کن. زهرا، همسرش، گوشی را گرفت و او هم با صدایی خواب‌آلود شروع کرد به آرام‌کردنم. تشکری تحویل دادم و ارتباط قطع شد. نمی‌دانم چقدر زمان گذشت؛ فقط صدای بچه‌ها را می‌شنیدم که بیدار شده‌اند و آرام در رفت و آمدند. زیر گوش هم پچ‌پچ می‌کنند و بعضی وقت‌ها مانند من به صفحه تلویزیون زل می‌زنند. مطمئنم‌ هزار سؤال ناگفته داشتند که می‌خواستند بپرسند؛ بالاخره دخترم فرشته پرسید مامان بابا هم اینجاست؟ نمی‌دانم چرا؛ ولی به سمت خودم کشیدم و در آغوش فشردمش. زدم زیر گریه. می‌دانستم خوب نیست؛ اما دست خودم نبود. یک لحظه تصویر برنامه زنده تلویزیون قطع شد. نمی‌دانم چقدر طول کشید و من در این لحظات همه کانال‌ها، حتی شبکه پویا را هم چک کردم، شاید خبر جدیدی ببینم و وقتی نا‌امید بازگشتم، شبکه خبر، فقط چند کلمه تکان‌دهنده لرزه بر اندامم انداخت «پلاسکو فروریخت» و فقط توانستم نردبان آتش‌نشان‌های در حال سقوط را در میان اشک تشخیص دهم. ناخودآگاه از جایم خیز برداشتم، نمی‌دانم چقدر طول کشید و خودم را در خیابان دیدم. چهره پر از اشک فرزندانم که دلداری‌شان می‌دادم، جلوی رویم رژه می‌رفت. اولین ماشینی را که دیدم، بی‌محابا جلویش پریدم؛ ولی تاکسی نبود. دیوانه‌ای میهمان گوشم شد و با اشکی ناخودآگاه منتظر ماندم، تاکسی که سوار شدم، راننده گفت در آن منطقه امکان رفت‌و‌آمد وجود ندارد و وقتی حال بد من را دید، گفت: نزدیک‌ترین جا به پلاسکو می‌رسانمت، صدای گوینده رادیو عذاب‌آور بود. چند آتش‌نشان مصدوم به بیمارستان منتقل شده‌اند و چندین آتش‌نشان سرپایی مداوا شده‌اند. دلم را خوش کردم که خدا کند همسرم جزء مصدومان باشد و فقط زنده باشد و سایه‌اش بر سرم. به خاطر ترافیک خیلی دور پیاده شدم و نفهمیدم چه وقت به نوار کشیده‌شده حائل میان ساختمان و مردم رسیدم. تلی از آهن‌پاره و بتون جلوی چشمم بود. نیروهای نظامی اجازه نزدیک‌شدن نمی‌دادند و آتش‌نشانانی را می‌دیدم که بر برانکارد جابه‌جا می‌شدند و دیگر هیچ... . وقتی چشمانم را باز کردم، نور سفید بیمارستان چشم‌هایم را زد، چهره برادران و خواهرهای ماتم‌زده‌ام را روی سرم تشخیص دادم و باز رنگ سیاه بی‌رنگی میهمان چشمانم شد (همسرم شد خاطره).

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.