ما و این آتش نابهنگام
ناصر ملکمطیعی
من هم مثل شما گریه کردم، اشک ریختم و غصه خوردم برای این قهرمانان ازجانگذشته که با همه وجود و توان در مقابل آتش قد علم کردند و مردانه آتشبهجان شدند. سوختم و نالیدم. تظاهر و خودنمایی نمیکنم، چراکه شما هم حال منرا دارید. همه مردم و همه ملت ایران، طعم تلخ این واقعه دردناک را چشیدند. خداوندا شاهد و ناظر باش که این جوانهای آتشبهجان چه کردند برای نجات جان، زندگی و مال و منال مردم در مقابل این آتش خانمانسوز، چه مردانه قد علم کردند. اینها قهرمانان کوچه و بازار و محلههای شهرمان هستند که بدون مزد و منت، جان در راه دوست نهادند، یادمان نرود همچنانکه بچههای جنگ پابرهنه روی مینها دویدند تا ایران سرفراز بماند، این آتشبهجانها هم فرزندان و برادران آنها هستند. خداوندا، ما با همه حرف و نقلها، خانه و کاشانه و وطن و مردم و آزادی را از یاد نمیبریم. مهر و صفا و صداقت و برادری در این سرزمین مقدس ریشه در خاک دارد. پدران و مادران و بزرگان این سرزمین کهن به ما آموختهاند که یکدیگر را تنها نگذاریم و در زمینی که باید دستدردست و گامدرگام پیش برویم. حب و بغض و کینه و دشمنی را کنار بگذاریم. اتفاقی است نادر و بسیار اسفانگیز، باید به یاد آوریم که چه باید کرد برای ازجانگذشتگان، چه کنیم و چه خواهیم کرد؟ بههرحال مسئولان و متولیان جامعه قدرت و جرئت بیشتری دارند و وسایلی بهتر. تجربه سیل و زلزله و حوادث بسیاری را دارند و این آتش نابهنگام را هم خاموش خواهند کرد، اما غرور و تعصب و ازخودگذشتگی و جانباختگی هم پاسخی دارد. ورقی است از تاریخ و زندگی ما، پاسخی مناسب لازم است. کاش بیشتر از همیشه به یاد بازماندگان آنها، رسیدگی و زودتر از همیشه تصمیم گرفته میشد. نمیدانم چه بگویم و چه باید کرد، خداوندا تو یاریدهندهای، ما را هدایت کن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.