|

پارکی که فروخته شد

تغییر سبک زندگی، نرم‌نرمک اتفاق می‌افتد. این‌طور نیست که یکهو، اهالی یک محل تصمیم بگیرند فلان وسیله را استفاده کنند یا اهالی فلان محله تصمیم بگیرند، بهمان حرکت مدنی را کنار بگذارند. اگر زعفرانیه با مشکل جاي پارک همراه است، بخشی از آن ناشی از تصمیمات مدیران شهری است که در این چند سال به مردم این محله باکلاس تحمیل شده: «اینجا ما یک پارک خوب داشتیم که اسمش ارغوان بود. از این پارک حالا چیزی نمانده، شهرداری متربه‌متر آن را دارد می‌فروشد، من سؤالم این است که شرکت بیمه وسط پارک چه‌کاری دارد؟ چرا باید ساختمان‌های اداری را بیاورند توی پارک‌ها؟ ماشین‌های این مجموعه اداری قرار است کجا پارک شوند؟» روی در مجتمع‌های کوچک و بزرگ خیابان اعجازی و کوچه ارغوان، تابلو پارک‌ممنوع نصب شده و این یعنی فشار روانی بیش‌ازحدی که مردم این محله به‌خاطر پارک‌های غیراصولی یا پارک ماشین‌ها جلو در خانه‌هایشان تحمل می‌کنند. اینها را بگذارید کنار، دسترسی‌های عجیب‌وغریب زعفرانیه که هرروز کمتر و اندک‌تر می‌شود: «تقریبا دیگر اینجا پیاده‌رو بی‌معنی شده است، بخش عمده‌ای از این پیاده‌روها به‌خاطر ساخت مجتمع‌های مسکونی که سال‌هاست بلاتکلیف مانده‌اند بسته شده، بخش دیگری از پیاده‌روها در اشغال خانه‌هایی است که دارند عملیات تخریب و نوسازی انجام می‌دهند، یک‌سری از خیابان‌های ما هم که اصلا پیاده‌رو ندارند. اینجا ما مسجد قلهک را داریم، چندتا مدرسه و مهدکودک داریم، کلی سالمند داریم که پیاده‌روی برایشان تفریح واجبی به حساب می‌آید، اما همه اینها گرفته شده و کسی هم نمی‌تواند اعتراض کند». وقتی صدای اعتراض مردم به جایی نرسد، آرام‌آرام می‌روند به سمت تغییر سبک زندگی برای مقابله؛ مثلا به‌جای آنکه اعتراض بیهوده کنند به پارک ماشین‌های غریبه، روی پل‌ها و ورودی‌ها را ستون می‌زنند یا وقتی که اعتراضشان به ساخت‌وساز در پارک به جایی نمی‌رسد، راهشان را کج می‌کنند و به‌جای پارک‌گردی، پاساژگرد می‌شوند: «در سه نقطه از زعفرانیه، شما پاساژها و مال‌های بزرگی می‌بینید که سبک زندگی بچه‌های ما را عوض کرده است. من به‌عنوان مادر این بچه‌ها کاری ندارم به اجناسی که در این مجتمع‌ها فروخته می‌شود، بالاخره آنها ضوابط خودشان را دارند، اما بچه من که در دوره راهنمایی در همین پارک بازی می‌کرده، حالا راست و چپ می‌رود پاساژ. خب اگر به شهرداری اعتراض کنیم می‌گوید رفتن بچه‌های شما به پاساژ چه ربطی به ما دارد. درست هم می‌گویند چون فکر نمی‌کنند که دلیل این پاساژگردی‌ها، این ویراژدادن ماشین‌ها توی خیابان‌های تنگ و باریک اینجا چیست؟ طبیعی هم هست، وقتی که پول می‌گیرند و اجازه ساخت‌وساز می‌دهند، باید هم توجهی به نتیجه این ساخت‌وسازها نداشته باشند». اینجا تنها جایی از سرزمین ماست که بی‌توجه به نشست زمین و دیگر مسائل اقلیمی، مجوز ساخت برج‌هایی با طبقات سربه‌فلک‌کشیده صادر می‌شود و هرروز سایه‌ای تازه به سایه‌های افتاده روی درختان سربریده اضافه می‌شود. یک روز می‌روند در پارک در سایه درختان ساعتی را استراحت می‌کنند و روز دیگر، نه از آن درخت‌ها خبری هست و نه از آن پارک.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.