به بهانه هفتادوپنج سالگی بهمن فرمانآرا
«دادا»ی گلشیری و رفیق شفیق
فرزانه طاهری
سوم بهمن است و زادروز بهمن فرمانآرا. «دادا»ی گلشیری و عموبهمن بچههای من. رفیقی شفیق که وقتی شاید کمتر از یک سال پس از مرگ گلشیری در بیمارستان بستری شد، از لرزش دست و لبان پسرم روشنتر از هر زمانی فهمیدم چه جایی در زندگی ما و در دل ما دارد. رفیقی شفیق و همپای سالها که تعهد و دلنگرانیاش برای جایزهی گلشیری را در تمامی آن سیزده دوره هرگز از یاد نخواهم برد، از جمله وقتی دیگر برای اجرای مراسم جایزه به بنیاد سالن نمیدادند، خانهی او و همسر نازنینش، فلور، بود که آن کورسو را زنده نگه میداشت. دوستی اینطورهاست، رفاقت اینطورهاست و بهمن رفاقت را خوب میداند؛ گرمایی است که ته دل آدم هست، حتی اگر همدیگر را خیلی زودبهزود نبینیم؛ مهری در میان است که مثل خویشاوندی انگار در خون آدم جاری است؛ ربطی به خیلی چیزها پیدا نمیکند و بهرغم هرچیزی، جز لابد چیزهای خیلی اساسی که خوشبختانه میانمان نگذشته، ادامه پیدا میکند. تندرست باشد و مثل حالایش قبراق و مشغول به کاری که دوست دارد، به رغم موانع غیرفرهنگی که بر سر راه فرهنگ گذاشتهاند و او دهههاست که با آن دست و پنجه نرم میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.