|

آینه

کیهان شیرها رفته‌اند در آتش... جعفر بلوری: ... شایعات حتی به انفجار بمب، داعش، عذاب الهی و توطئه عده‌ای کسبه ورشکسته برای دریافت خسارت از بیمه و... نیز رسید. عده‌ای نوشتند کار برج‌سازهاست و در توجیه این دروغ شاخدار اضافه کردند که «چند سال بعد برج عظیم تجاری جای آن ساخته خواهد شد!» شاید بتوان گفت، یکی از آفت‌های شبکه‌های اجتماعی، وجود همین شایعات باشد. بدتر از «شایعه‌سازان»، کار «کاسبان سیاسی» است که همواره مترصد فرصتی هستند تا از هر اتفاقی ولو درد و رنج مردم، ارتزاق کنند. شاید «کاسب سیاسی» برای این عده کم باشد؛ «کفتار» عنوان مناسب‌تری است. این عده همواره با دهان‌های باز دور از معرکه به کمین می‌نشینند تا آبی گل‌آلود شود و ماهی‌ایی به چنگ آید! یکی از این کفتارها که ازقضا سر در آخور اجنبی‌ها و بهایی‌ها هم دارد و افسارش نیز در دست عده‌ای در آن سوی مرزهاست، درحالی‌که عده‌ای از هم‌وطنانمان زیر آواری از بتن و آهن و آتش گرفتار هستند، به بهانه یافتن مقصر، سعی در گرفتن ماهی از آب گل‌آلود کرده و می‌نویسد، چون صاحب ساختمان پلاسکو فلان بنیاد بوده پس مقصر آن نهاد است.

جوان

نگذارید آتش پلاسکو خاموش شود! الهام ستاری: نباید اجازه داد این آتش افروخته پلاسکو که ذهن‌ها، وجدان‌ها و دل‌ها را درنوردیده است، به آسانی خاموش شود. دردناک‌تر از حادثه پلاسکو آن است که به‌زودی همه - مسئول و غیرمسئول - آن را فراموش کنیم. باید اجازه دهیم همه عادت‌ها و باورهای زشتمان در این آتش تلخ بسوزد و خاکستر شود. چاره این نیست که تجمع مردم را سرزنش کنیم، باید این عادت مردم را که شاید تقلیدی از تجمع مسئولان غیرمسئول (!) مقابل دوربین‌ها دراین‌گونه مواقع است، ریشه‌یابی و چاره کرد. باید اجازه داد رسانه ملی از پلاسکو بیاموزد که نمی‌توان هم درخواست پلیس از مردم برای تجمع‌نکردن در محل حادثه را گزارش کرد و هم از مردم خواست که «شهروند- خبرنگار» رسانه ملی باشند و عکس‌های خود را ارسال کنند! باید اجازه داد شهرداری بیاموزد که تذکر به واحدهای متخلف در ایمن‌سازی کافی نیست و باید اقتدار بیشتری نشان داد. وزارت کار بیاموزد که نمی‌توان با آتش‌نشانی لجاجت کرد و کسب‌وکار ناایمن را به حال خود رها ساخت.

اعتماد قامت خمیده تهران جواد دلیری: ... پرسش این است که آیا به کسانی که در مرکز شهر، پلاسکو را اداره می‌کردند فقط باید هشدار و نامه داد یا اینکه مسئولان شهر، وظایف دیگری هم داشته‌اند؟ آیا مدیریت بحران تهران نباید راه‌های دسترسی به یک ساختمان را بشناسد؟ این همه پایگاه‌های مدیریت بحران در مناطق ایجاد شد، وظیفه آنان چه بود؟ تهران نگران است، نگران آینده خود از نشست زمین، زلزله، ریزش و ده‌ها بحران دیگر که در کمین آن است. آیا حادثه پلاسکو زنگ خطر واقعی را به صدا در می‌آورد؟ راستی چند بمب دیگر مانند پلاسکو در تهران و شهرهای دیگر، منتظر یک جرقه‌اند که به روی مردم بی‌گناه آوار شوند؟

ایران آژیر هشدار «پلاسکو» پیروز حناچی: ... درباره عمر مفید ساختمان‌ها در کشور باید به دو نکته مهم اشاره کرد. اول اینکه باید دید این‌گونه ساختمان‌ها با وجود سن بالا می‌توانند در زمره ساختمان‌هایی که مقررات ملی در آنها اجرا شود قرار بگیرند یا نه؟ و دوم اینکه اگر این امر میسر نیست، یعنی امکان بهسازی و اجرای ضوابط و مقررات در آنها (ساختمان‌هایی که قبل از اجرای اجباری ضوابط و مقررات ملی ساخته شده‌اند) و استفاده با این شرایط از ساختمان قدیمی وجود ندارد، باید به مباحث دیگر توجه کرد. بعد از انقلاب ساختمان‌های متعددی وجود داشت که بر اثر آتش‌سوزی، صدمه دیده بودند، برای همین هنگام بهره‌برداری مجدد، از آنها مطالعات عمیقی انجام شد تا اگر امکان بهسازی وجود ندارد، عملیات تخریب انجام شود.

وطن امروز آتش‌نشانی به نام «علی» حسین قدیانی: ... دیدیم! عکسش هست! سندش هست! چه فیش حقوقی آشنایی! چیزی در مایه‌های همان دریافتی مدافعان حرم! با حقوق نجومی نمی‌توان مرد میدان شد و قدم در گلستان آتش نهاد! «ذخیره نظام» خودش را در «خیابان جمهوری» نشان داد، آنجا که امانتدار «مال مردم» شد! باورم هست صدای آتش‌نشان دلسوخته تا ابد در گوش تاریخ می‌ماند «علی بیا برگردیم! همه‌جا داره می‌سوزه! علی اما نیامد! نگران بود! گفت اینها مال مردمه»! و این همان «فرهنگ مدافعان حرم» است! همان نگرانی برای امن و امان مردم! بزرگ‌شدگان مکتب «جمهوری»! شهدای جناح مردم! تقدیم جان، برای آنکه جان مردم به خطر نیفتد! آه! دوباره صدای آژیر آمبولانس! خدا کند هیچ کودکی، محروم از آغوش پدر نباشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.