|

خاطرات آن روزها

از مهرماه سال 1362 با حکم امام خمینی(ره) به عنوان نماینده ایشان در شورای عالی دفاع منصوب شده بود و دیگر به نوعی فرمانده جنگ محسوب می‌شد؛ «اکبر هاشمی‌رفسنجانی». او اواخر تیرماه 1363 سفری به جبهه‌ها داشت و در جمع فرماندهان و مسئولان قرارگاه‌های خاتم‌الانبیا، ظفر، نجف، کربلا و قدر حضور یافت. 29 تیر به جنوب رفته بود و 30 تیر جلسه را برگزار کردند. متن پیاده‌شده نوار سخنان هاشمی‌رفسنجانی در جلسه را «مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس» منتشر کرده است. طبق متن منتشر‌شده، یکی از تصمیم‌هاي جلسه انجام‌ندادن عملیات در محور پاسگاه زید بوده که در نهایت هاشمی 11 شهریور همان سال منتفی‌شدن عملیات مد نظر شهید صیاد شیرازی را رسما اعلام می‌کند. متن پیش‌رو بخش‌هایی از خاطرات مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در سه روز 29 و 30 تیرماه و همچنین 11 شهریور 1363 است كه در ادامه می‌آید. جمعه 29 تیر 1363 خاطرات دیروز را نوشتم. نماز جمعه را آیت‌‏الله خامنه‏ای اقامه کردند. ظهر، همشیره صدیقه و بچه‏‌هایش و آشیخ محمد بی‏خبر از قبل آمدند؛ غذا را از بیرون گرفتیم. ساعت سه بعدازظهر به فرودگاه رفتم و بلافاصله به خوزستان پرواز کردم. در پایگاه هوائیِ وحدتیِ دزفول، آقایان صیاد [شیرازی] و [محسن]رضايي پای هواپیما بودند. با سه هلی‏کوپتر به پشت سد دز، برای دیدن مانور نیروهای ویژه قرارگاه ظفر رفتیم. مانور عبور از آب با تیراندازی تانک و توپ و... انجام شد. دیدنی بود و بی‌اشکال انجام یافت؛ اما مقدار زیادی گلوله مصرف شد؛ لابد لازم است و خود فرماندهان، مخالف اسراف و متدین هستند. بعد از مانور، برای افراد سخنرانی کردم؛ خیلی با حال و با روحیه‏‌اند. از میان هزار نفر، 250 نفر قبول شده‏‌اند. از آمادگی آنها برای شهادت، سخت تحت‌تأثیر قرار گرفتم. خلبان‏‌ها هم بودند. از آنجا به پادگان تیپ 2 لشکر 92 در دزفول برگشتیم و پس از نماز مغرب و عشا تا ساعت 10 مذاکره شد. من خوابیدم و فرماندهان به مذاکره ادامه دادند. شنبه 30 تیر 1363 بعد از نماز صبح، جلسه‏‌ای با فرماندهان و مسئولان چهار قرارگاه داشتیم. هریک جداگانه صحبت کردند و بیشتر آنها به نحوی، با عملیات مخالفت کردند و ادله‏‌ای اقامه کردند. بعد از آنها، من صحبت کردم و ضمن تشکر از تذکرات آنها، عدم امکان تحصیل همه امکانات مورد نظر آنها صحبت کردم. سپس برای جلسه‏‌ای دیگر، به مسجد پادگان رفتم که فرماندهان لشکرها و تیپ‏های عمل‌کننده شرکت داشتند. در این جلسه، کسی صحبت نکرد؛ فقط آقای صیاد [شیرازی] خیرمقدم گفت و من مفصلا صحبت کردم و بیشتر، توضیح همان مطالب جلسه قبل بود و تشویق در به‌کاربردن همت کامل. دوباره به دفتر فرمانده تیپ آمدیم و با مسئولان اصلی قرارگاه‏ها به مذاکره نشستیم. تقریبا تمام حضار اعم از ارتشی و سپاهی، اظهار عدم موافقت کردند. فقط آقای صیاد [شیرازی] موافق بود که دفاع کرد و محسن رضايي هم که ظاهرا موافق بود، ساکت بود. این مقاومت [در انجام عملیات] از طرف ارتشی‏ها، در عملیات خیبر هم بود، ولی سپاهی‏ها در این عملیات چنین وضعی پیدا کرده‏اند. ممکن است ریشه عمیقی داشته باشد؛ باید کشف کرد. قرار شد مطالب آنها را در تهران، با آقای خامنه‏ای و امام مطرح کنم و سپس در تهران یا همان‏جا به بحث ادامه دهیم؛ اما دستور داده شد که تلاش برای آمادگی مطابق مأموریت ادامه داشته باشد. ناهار را در هواپیما خوردیم و ساعت سه [بعدازظهر] به مجلس [شورای اسلامی] رسیدم. مقداری استراحت کردم و سپس گزارش‌ها را خواندم. ساعت شش بعدازظهر با آقای [هانس دیتریش] گنشر وزیر امور خارجه آلمان ملاقات داشتم؛ درباره جنگ، حقوق بشر و روابط اقتصادی صحبت کردیم و مصاحبه مطبوعاتی با خبرنگاران آلمانی داشتیم. اول شب، رئیس‌جمهور آمدند و وضع جبهه و مذاکرات را با ایشان در میان گذاشتم. قرار شد مطالب را برای تصمیم نهايی با امام در میان بگذاریم و با احمد آقا تلفنی صحبت کردم و برای دوشنبه، وقت گرفتیم. احمد آقا از اینکه رسانه‏‌های غربی، مسئله حقوق بشر را در مذاکرات وزیر خارجه آلمان [غربی] بزرگ کرده‏اند، ناراحت بود و می‏گفت باید مقابله کرد. یکشنبه 11 شهریور 1363 صبح زود، به دفتر رئیس‌جمهور رفتم و با ایشان راجع به دو طرح آقایان صیاد و محسن رضايي بحث کردیم. طرح آقای رضايي را قبول کردیم و [طرح] صیاد غیرعملی تشخیص داده شد. راجع به وزارت دفاع و ستاد مشترک و فرمانده نیروی دریايی و نماینده امام در شورای‏عالی دفاع هم بحث و تصمیم‌‏گیری شد. قرار شد با امام هم مطرح کنیم... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.