|

دی‌ماه «آلوده» به «ام‌اس» را چگونه گذراندیم؟

مریم پیمان

«گرم است، گرم». چشمانم را تا نیمه باز می‌کنم. زیر لب حمدی می‌خواند. تأثیر کاهش داروها و سرمای هوا، سرماخوردگی را ميهمانِ خوانده جسم جسورم کرده است. هر دو شادیم از کنار هم و «رو به بهبود» بودن. با وجود دردهای ساده و «معمولی» سرماخوردگی، حضورش، به خانه کوچک و خلوتم گرما بخشیده و مشاجره‌های محبت‌آمیزمان بر سر پخت و پز، بر لب‌هایمان شادی می‌نشاند. «مادر» چه حضور زیبایی است، وقتی درد در استخوانت می‌پیچد و اشک در چشمانت حلقه می‌زند. «پدر» چه خاطره تلخ و محوی است، وقتی امشب در جشن تولدش، سیزدهمین شمع نبودنش را روشن می‌کنی. «خواهر» چه همدلی و همراهی عمیقی در واقعیت کلامش نهفته است. «برادر» چه دلگرمی استوار و مطمئنی در چشمان خندانش می‌بینی و «او» و «او» و «او». دردهایم آرام می‌گیرند. چشمانم را به شکرانه حیات می‌بندم. صدای خاطره‌ای آشنا در سرم می‌چرخد: «بنال بلبل اگر با منت سر یاری است/ که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری است/ در آن زمین که نسیمی وزد زِ طره دوست/ چه جای دم‌زدن نافه‌های تاتاری است/ بیار باده که رنگین کنیم جامه زرق/ که مست جام غروریم و نام هشیاری است». «سرد است، سرد». پتو را بیشتر چنگ می‌زنم و به شعله‌های آتش خیره می‌شوم. تلفنم را برمی‌دارم و پاسخ رد به درخواست حضور دوستی می‌دهم. محتاجم به تنهایی و تفکر. محتاجم به «خود». از «بودن»ها مردد و ترسانم. حلقه دوستی تنگ‌تر، سکوت بیشتر و زندگی آرام‌تر. روزهای نخست کم‌شدن داروهای «ام‌اس» سخت می‌گذرد و قدرت «نه» گفتن‌ها رضایت خلق کرده است. درد در چشم راستم تابی بعد از 17 سال رنج و درد باقی نمی‌گذارد. به اجبار بلند می‌شوم، چراغ‌ها را خاموش می‌کنم، چشمانم را با شالی خاکستری به رنگ این روزها می‌بندم و در بستر رها می‌شوم، مثل آزادی شادمان روزگارم از حساب و جواب. صدای قدم‌هایی در ذهنم می‌پیچد و صدایی زیبا در ذهنم می‌خواند: «لطیفه‌ای است نهانی که عشق از او خیزد/ که نام آن، نه لب لعل و خط زنگاری است/ جمال شخص نه چشم است و زلف و عارض و خال/‌هزار نکته درین کار و بار دلداری است/ قلندران طریقت به نیم‌جو نخرند/ قبای اطلس آن‌کس که از هنر عاری است». «بهترم، بهتر». هوا آلوده‌تر از قبل و ذهن من آلوده‌تر به «او». نه درد جدیدی و نه داروی تازه‌ای. «تنها» کارهای ناتمام، پرسش‌های دردل‌مانده و دیدارهای تازه‌نشده‌ای با دوستان و پزشکان. پله‌برقی من را به سمت پایین می‌برد. با نوای زمان حرکت می‌کنم؛ «بر آستان تو مشکل توان رسید، آری/ عروج بر فلک سروری به دشواری است» فریادی به گوشم می‌رسد. زنی در ابتدای پله‌برقی به زمین افتاد. پله‌های مانده را می‌دوم. زن پیچیده در چادری سیاه بر زمین می‌غلتد. شیشه آب را به سمتش می‌گیرم. دستش را به سمت پای راستش می‌برد. شلوار را بالا می‌زنم و سرخی خون جاری ذهنم را به سیلان می‌اندازد. غلتی می‌زنم. «خوابم یا بیدار؟»؛ «سحر کرشمه چشمت به خواب می‌دیدم/ زهی مراتب خوابی که به زِ بیداری است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.