|

گفت‌وگو با احمد میرزازاده (احمدمیرزا)

رؤیایی که رنگ واقعیت گرفت

شرق: احمد میرزازاده، هنرمند نقاش، سال ٨٣ نخستین نمایشگاه انفرادی نقاشیخط خود را در گالری سرو فرهنگ‌سرای‌ بانو برپا کرد. او در این سال‌ها بیش از ٢٠ نمایشگاه گروهی و انفرادی در ایران و خارج از کشور برگزار کرده است. به بهانه برگزاری ششمین حراج تهران با اوگفت‌وگویی کردیم که می‌خوانید.

در ابتدا کمی درباره نکات مثبت و منفی حراج تهران صحبت کنیم. از دیدگاه شما حراج اخیر چطور بود؟ حراجی‌ها همیشه موافقان و مخالفانی داشته؛ به‌نظر من ششمین دوره حراج تهران نکات مثبتی داشت؛ طبعا هر رویدادی نقطه ضعف‌هایی نیز دارد و هنر آینه تمام نمای یک جامعه است؛ اما چیزی که اهمیت دارد، این است که سعی کنیم به نکات مثبت توجه کنیم. نکات مثبت این دوره از نظر شما چه چیزهایی بود؟ حراج تهران نخستین حراجی است که در کشور با استانداردهای بین‌المللی برگزار می‌شود. تصور می‌کنم برگزاری ششمین دوره با حضور جوانان و در فضایی جدید، نوید رونق اقتصاد هنر است. همچنین آثاری که در حراج تهران ارائه می‌شود، بعد از هر دوره وقتی بیرون از حراج ارائه می‌شود، قیمتش بیشتر شده و این تأثیر‌گذار است و به نوعی می‌توان آن را ویترینی از آثار هنرمندان ایران دانست. اقتصاد هنر، علمی تطبیقی و بین رشته‌ای است که با به کارگیری تحلیل‌های اقتصادی، جامعه‌شناختی، روان‌شناختی و...، کوشش می‌کند مسائل دنیای هنر را یکپارچه کند. دانش اقتصاد هنر درباره سه محور گفت‌وگو می‌کند؛ خلق اثر هنری، عرضه اثر هنری و مصرف اثر هنری. توزیع و مکانیسم‌های عرضه هنری به مقوله بازار هنر بر می‌گردد. گالری‌ها، حراج‌ها، دوسالانه‌ها و سالانه‌ها برای هنرهای تجسمی از اهمیت زیادی برخوردار هستند؛ اما حراجی‌ها باعث انگیزه بیشتر برای اهالی هنر است؛ مجموعه‌داران، گالری‌داران، واسطه‌ها و هنرمندان با این رویداد به وجد آمده و عموم مردم به هنرهای تجسمی توجه می‌کنند. بحث اقتصادی و قیمت‌های نجومی وارد گفت‌وگوی اهالی فرهنگ و هنر شده و فضای مجازی و اخبار را نیز در برمی‌گیرد. البته برخی انتقادها نیز به نحوه قیمت‌گذاری آثار مربوط بود... . بله، عده‌ای عقیده دارند قیمت بعضی آثار هنری که در حراج‌های معتبر دنیا عرضه می‌شود، کاذب است یا برخی آثار کیفیت لازم را ندارد؛ اما باید به این نکته توجه داشت که اقتصاد هنر تابع عوامل متعددی است. اگر به آمار فروش و قیمت‌ها نگاه کنیم، در 15 سال گذشته، رقم‌هایی شکل گرفته که قبل از این جریان تصورش ممکن نبود، البته گاهی ارقام در حراج‌ها شتاب‌زده بالا می‌رود و همین موضوع شاید به یک هنرمند در مقطعی لطمه بزند یا فروش‌نرفتن اثری، بازار نقاش را کساد کند؛ ولی در مجموع سیاست‌های اقتصاد هنر بسیار مهم و تعیین‌کننده خواهد بود. اگر پیکاسو رکوردهای زیادی در قیمت فروش آثارش دارد، نه فقط به خاطر آثارش بلکه به دليل اراده او برای دیده‌شدن و تعاملش با گالری‌ها و مجموعه‌داران بوده است؛ مسلما هنرمندانی بهتر از او بوده‌اند ولی شخصیت و کاریزمای او را نداشته یا انگیزه برای فعالیت حرفه‌ای نداشتند و عوامل دیگری نیز تأثیرگذار است. برآیند تمام این عوامل باعث افزایش قیمت خواهد بود. آثار برخی از هنرمندان آن‌چنان که باید دیده نشده یا شناخته‌شده نیستند؛ ولی با وجود شبکه‌های مجازی، این شانس در آینده برایشان وجود خواهد داشت؛ روابط و تعامل آنها با گالری‌دارها و مجموعه‌داران باعث می‌شود هنر آنها دیده و زمینه فعالیت حرفه‌ای فراهم شود. افراد دیگری نیز هستند که به‌واسطه ارتباطات مؤثر با جامعه هنری از چهره‌های مطرح این حوزه محسوب می‌شوند و بالطبع، ارائه آثارشان درحراج‌هایی از این دست، توجهات بسیاری را به خود معطوف می‌کند. به صحبت‌های پیشین شما برمی‌گردم، اینکه تا چه حد می‌توان امیدوار بود که برگزاری چنین حراج‌هایی به اقتصاد هنر ایران کمک کند؟ دهه 80 تحولی در خود داشت. اولین اکسپوی تهران و حراج کریستیز، اسم پیشگامان هنر نوگرای ایران را سر زبان‌ها انداخت. اخبار فروش آثار هنری در رویدادی بین‌المللی توجهات را به خود جلب کرد. مراسم حراج که در فیلم‌ها دیده بودیم، حالا برای هنر مدرن و معاصر ما رخ داده است. زمانی که آثار هنری در حراج فروخته می‌شود، عده‌ای سرمایه‌گذاری می‌کنند و آثاری خریداری می‌شود؛ این یکی از اتفاقات خوبی است که از طریق حراج‌ها رقم می‌خورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.