نگران میانه!
مهرداد حجتی : چند روز پیش «دستچپی» بعد از چند هفته تماس گرفت. گفت شنیده «دستراستی» رفته مسکو. بعد هم گفت اگر برای مثال من میرفتم «واشنگتن» بعضیها چیزی نمیگفتند؟ مثلا سؤالی، چیزی؟ پرسیدم پس جایی نرفتی؟ گفت نه که نرفتم. پرسیدم سری به ما نمیزنی؟ گفت چرا، حتما و بعدش قراری گذاشتیم تا هم را در همان «کافه وسطِ خیابانِ وسط» ببینیم. امروز روز قرار بود، که سر وقت آمد. خیلی فرقی نکرده بود. همان سر و وضع و همان قیافه. نه لاغر شده بود نه چاق. گارسون هم تا او را دید، دواندوان آمد و سلام کرد و سفارش همیشگیاش را آورد. گفته بودم که رابطهشان همیشه خوب بوده. بارها هم سراغش را در همین چند هفته از من گرفته بود. پرسیدم: اگر جایی نرفتی پس چرا آفتابی نشدی؟ لااقل زنگ میزدی. گفت: داشتم روی موضوعی کار میکردم. پرسیدم چه موضوعی؟ گفت: میانهروی. پرسیدم به چه نتیجهای رسیدی؟ گفت: «به این نتیجه که میانهرَوی، کارِ بهمراتب دشوارتری است. میشود تُند یا کُند بود، اما وقتی میخواهی میانهرو باشی، کار دشوار میشود. بالاخره جریانهای مختلف از تو انتظاراتی دارند و همین انتظارات میتواند تو را از تعادل خارج کند. برهمیناساس کسی که بتواند حد وسط را نگه دارد و از تعادل خارج نشود واقعا کار بزرگی کرده است». نگاهش کردم، برایم جالب بود که یک «چپ» دارد در ستایش از «میانهروی» حرف میزند. پرسیدم: «خبری شده؟» فنجان در دست گفت: «خبرش که همهجا هست. افرادی نظیر آقای «هاشمیرفسنجانی» در هر دورانی میتوانند در منازعات سیاسی نقطه اتکا برای همه باشند تا اوضاع از تعادل خارج نشود. گمان میکنم باید این وجه از یک «روحانی عملگرا» که سالها «سیاستورزی» کرده است را برجسته دید. بیاعتنایی ایشان به انتظارات تندروها که از ایشان انتظار تندروی داشتند، نشاندهنده تدبیر و واقعگرایی در تصمیم و رفتار ایشان بود». پرسیدم: «نگران به نظر میرسی؟» با همان وضعیت فنجان در دست گفت: «هم حکومت و هم جامعه به چنین افراد باخردی در برهههای حساس نیاز دارند. طبیعی است که باید نگران خلأ پدیدآمده از فقدان ایشان بود». پرسیدم: «چه شد به این موضوع علاقهمند شدی؟» گفت: «صدای بلند تندروها مرا متوجه ایشان کرد. موضعگیریهای سالهای اخیر ایشان بسیار خردمندانه بود». پرسیدم: «روی تو تأثیر گذاشته؟» تلخندی کرد و فنجان اسپرسوی تلخش را سر کشید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.