|

چرا هاشمی برای ما مهم بود

گیسو فغفوری

نوشتن در رثای مردان بزرگ به‌ویژه اگر آنان را از نزدیک نشناسید و حوزه خبری‌تان هم نباشد، شاید درست نباشد؛ اما گاهی مرگ مردی همچون «هاشمی‌رفسنجانی» می‌تواند مرزها را جابه‌جا کند. کل ماجراي آگاهی عمومی از عارضه قلبی و رسیدن آیت‌الله به بیمارستان شهدای تجریش از ساعت 17:45 آغاز شده بود و کمی بعد، حدود ساعت 18:30، دیگر بیشتر افراد در جریان قرار گرفتند. هرچند صداوسیما علاقه‌ای به انتشار اخبار نداشت؛ اما در نهایت بیمارستانی که کمتر کسی از آن خاطره خوشی تا سال‌های سال به یاد خواهد داشت، میعادگاه مردمی شد که سراسیمه با شنیدن خبر درگذشت هاشمی‌رفسنجانی به آنجا شتافته بودند. صداوسیما پس از تصمیم‌گیری و مشخص‌شدن ماجرای درگذشت هم، حداقل تا نیم‌ساعت، خبری را منتشر نکرد. در نهایت نیز همان‌طور که بسیاری از مردم به این اتفاق واکنش نشان دادند، سیما حتی برنامه‌هایش را هم قطع نکرد و تنها به زدن یک روبان سیاه در ساعات اولیه قناعت کرد؛ اما در آن فاصله، بیشتر مردم در شبکه‌های اجتماعی مشغول رد‌و‌بدل‌کردن تحلیل‌ها و نظرات خود بودند. شاید شب 19دي و جدال‌هایش را بتوان با میدان‌های شهرهای مختلف ایران در آن هفت روز بین انتخابات مرحله اول و دوم سال 84 مقایسه کرد. در همان میدان‌های شهر بود که طرفداران احمدی‌نژاد، بارها شعارهای طرفداران خاتمی را به رخشان می‌کشیدند و قتل‌های زنجیره‌ای را و دادگاه میکونوس و گرانی گوشت از 25 تومان تا 750 تومان و... . در آن روزها بود که مدام می‌گفتند نمی‌خواهید تغییر ایجاد شود، نمی‌خواهید بنزها عوض شود، نمی‌خواهید از درون مردم کسی انتخاب شود؛ اما این طرف هم به یاد داشتند ايام انتخابات 76 را که به‌گونه‌ای عمل کرد تا کمترین شائبه‌ای مطرح نشود. در شب نوزدهم دی بسیاری سردار سازندگی را با امیرکبیر مقایسه می‌کردند و عده‌ای دیگر از بهت و حيرت نبودن هاشمی می‌نوشتند و برخی از عکس‌ها و نوشته‌ها را با تفسیرهای خود منتشر می‌کردند. شاید برای همین است که می‌توان از این نوشت که چرا هاشمی‌رفسنجانی برایمان مهم است. برای همه لحظه‌های جوانی و فعالیت‌هایمان که با او و تصمیماتش همراه بود. ما روزنامه‌نگاران در روزنامه‌های خود بارها و بارها له و علیه هاشمی نوشته بودیم و با یکدیگر مجادله کرده بودیم. عده‌ای او را سردار سازندگی می‌دانستند و عده‌ای دیگر مخالف. عده‌ای هاشمی‌رفسنجانی را با «هوش سیاسی»‌اش می‌شناختند که جلوی بسیاری از نابخردی‌‌های سیاسی و اختلافات را گرفته و همواره در کنار مردم بوده است، چه دهه 60 و چه بعد از جنگ و چه در دوران اصلاحات و چه سال‌ 88 و بعد از آن، عده‌ای هم جزء مخالفان سرسخت او بودند. در روزنامه‌های بعد از سال 88، مطمئن شده بودیم هاشمی می‌تواند هر رقیب دیگری را در فروش بر زمین بزند و شکست دهد. مردم مشتاقانه دوست داشتند بدانند او درباره موضوعات چه نظری دارد. در سال‌های بعد از آمدن روحانی نیز او به عنوان حامی دولت شناخته می‌شد و کسی که می‌توانست، راحت بمیرد؛ اما او به یکباره رفت؛ نه بر بستر مریضی افتاد، نه دچار عارضه‌ای شد. رفسنجانی در حالی دل از این دنیا کَند که بیش از دو میلیون نفر در انتخابات خبرگان در تهران به او رأی دادند. کسی است که بیش از 59 سال همراه انقلاب بوده است؛ اما پذیرفت که فرزندانش هم چون دیگران در دادگاه محاکمه و روانه زندان شوند و حتی برای یک‌ بار یا چند بار هم برای دیدن فرزندش به زندان رفت. فرزندان و دوستان سابقش در نبود پدرشان به منزلش و پیش خانواده‌اش می‌روند و او را «پدری برای همه مردم می‌نامند». اکثر روزنامه‌های دیروز به جز رسالت، تیتر و عکس یک خود را به او اختصاص دادند. بعضی از او عکس چهره‌اش را کار کردند، آفتاب یزد عکس فرزندان آیت‌الله را گریان بر جایگاه او و روزنامه‌هایی دیگر همچون شهروند او را در حال رفتن نشان دادند. چند صفت برای او تکرار شده بود: «استوانه»، «مصلح»، «یار خمینی‌(ره) و رهبر» بسیاری از هنرمندان، سینماگران، شاعران و نویسندگان در صفحات شبکه‌های اجتماعی خود درگذشت هاشمی‌رفسنجانی را تسلیت گفته‌اند و از فقدانش گفته‌اند. امروز در مراسم تشییع او این سؤال هم جواب داده خواهد شد؛ مردم او را چگونه به یاد خواهند داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.