|

یک حادثه و اسیری در سیستم درمان

شاهد حلاج: نمی‌خواهم بگویم مشت نمونه خروار است؛ اما من پزشکان و کادر درمانی‌ای را می‌شناسم که افراد را اسکناس می‌بینند و از انواع شیوه‌های غیراخلاقی ممکن استفاده می‌کنند. من بیماری هستم که ممکن بود قربانی سیستم معیوب درمانی شود. در شهر تهران، بیمارستان آپادانا جایی بود که سخت‌ترین ساعات را به یک مجروح سانحه رانندگی تحمیل کردند. نمی‌گویم کم‌کاری کردند، می‌گویم به معنی دقیق هیچ کاری برای بهبود یک مصدوم سانحه رانندگی انجام ندادند. تصور کنید که مصدومی روی تخت آی‌سی‌یو افتاده و التماس می‌كند كه به وضع چشم او رسیدگی شود و درد شدیدی را در چشم احساس می‌كند و به واسطه لخته‌های خون، سوزش چشم و چیزهایی شبیه شن‌ریزه را احساس می‌كند و كمك می‌خواهد و بستن یا شست‌و‌شوی چشم را مي‌طلبد؛ ولی می‌شنود در زمانی نامعلوم پزشك متخصص بر بالین او حاضر مي‌شود و تا آن زمان اقدامی انجام نخواهد شد. مصدومی كه گفته می‌شود شرایطی اورژانسی دارد و چشمش به‌شدت غیرطبیعی است، حدود 15 ساعت بعد متخصص برای معاینه‌ چشمش می‌آید،‌ آن‌هم با منت كه در روز تعطیل جراح چشم پیدا نمی‌شود؛ اما كسی نیست از آقای جراح بپرسد، پس شما در كلینیك نگاه چه می‌كردید؟ شمایی كه برای معاینه دیرهنگام دلایل متعددی دارید و مبلغی چندبرابر ویزیت در مطب را فاكتور می‌كنید، اگر چشم از دست می‌رفت، چقدر ممكن بود علت، تأخیر در معاینه و مداوا تشخیص داده شود؟ در بیمارستان آپادانا نه‌تنها تصویربرداری برای تشخیص صدمات انجام نشد؛ بلكه اسكن مغزی كه از نایین به تهران فرستاده شده بود، بررسی نشد و به خلاف ادعا شد سیستم‌ها قادر به بازكردن سی‌دی‌ نیستند.من روزنامه‌نگارم و به لطف همكارانم و ارتباطاتی كه در سطوح بالای وزارتخانه به واسطه شغلمان داشتند، الان چنین شرایطی دارم. به‌جرئت می‌گویم اگر روزنامه‌نگار نبودم، سلامتی خود را بیش‌از‌این از دست می‌دادم. ارتباط همكارانم با وزیر بهداشت و معاونان او باعث شد من نجات پیدا كنم. به‌هرحال با پیگیری‌های صورت‌گرفته و الطافی كه قدردان آن هستم، به بیمارستان رسول‌اكرم انتقال یافتم و همه اقداماتی كه در بیش از 15 ساعت در بیمارستان آپادانا انجام نشده بود، در چند ساعت انجام شد. در لحظات اولیه حضور، چشمی كه شرایطی بحرانی داشت؛ اما با بی‌توجهی روبه‌رو بود، در ربعی از ساعت به شرایط كم‌آزاری بازگشت. پس از آن اقدامات پزشكی و انواع تصویربرداری‌‌های تخصصی یكی پس از دیگری انجام شد و چند ساعت بعد در شرایطی پایدار در آی‌سی‌یو بستری شدم. در نیمه‌شب چهارم، پزشكان گفتند جوانی بدحال به مراقبت‌های ویژه نیاز دارد و از لحاظ جسمی پایدارترین بیمار هستم. من با كمال میل و با وجود نگرانی‌ها به خاطر جداشدن از دستگاه‌های كنترل تنفس و ضربان قلب، از پزشكان خواستم تختی را كه روی آن هستم، به آن جوان بدهند. در نهایت، به تخت 21 در اتاق 509 پشت سی‌سی‌یو منتقل شدم؛ اتاقی كه فاصله زیادی با ایستگاه پرستاری داشت و هیچ دستگاهی شرایط حیاتی‌ام را كنترل نمی‌كرد و حتی زنگی وجود نداشت كه در صورت بدشدن حالم كادر درمانی را در جریان قرار دهم. اين در شرايطي بود كه در بخش مراقبت‌های ویژه، هر پرستار دو یا سه بیمار را تحت نظر داشت؛ بنابراين به همراه بیمار نیازی نبود؛ اما در بخش، وجود همراه ضروری است؛ چون هر پرستار تقریبا 11 بیمار را تحت نظر دارد. به‌هرحال مداوا ادامه یافت و درمان ریه زیر نظر متخصصان جراحی انجام می‌شد؛ اما متخصصان ارتوپدی با وجود احساس درد شدید در ناحیه لگن و كتف، برای معاینه نمی‌آمدند و در پی اصرارها به خاطر احساس نگرانی شدید از درد و تغییر شكل غیرطبیعی كتف راست كه بارها خواستار حضور پزشك ارتوپد شدیم، در نهایت گفتند «اتند» معالج در سفر آلمان به سر می‌برد و رزیدنت‌ها، عكس‌های رادیولوژی را بررسی می‌كنند و اقدامات لازم انجام می‌شود. در هر مراجعه به دستیاران دكتر، پاسخ می‌شنيديم كه نیاز به اقدام فوری نیست و به مرور زمان مشكل حل خواهد شد؛ چون در كتف هیچ‌گونه شكستگی وجود ندارد و فقط بافت نرم است كه تغییر شكل داده است؛ اما همان تغییر شكل دردی غیرطبیعی را تحمیل می‌كرد كه به كوفتگی شبیه نبود.پس از دو هفته به واسطه اقدامات مؤثری که برای ریه‌ها انجام شد و همین‌طور اقدامات چشم‌پزشكی در ساعات اولیه، پس از بهبود نسبی مرخص شدم؛ اما بعد از مرخصی، لگن و كتف همچنان درد شدیدي را تحمیل می‌كرد و چون اقدامی انجام نشده بود، بلافاصله پس از مرخصی به جراح مفاصل و فلوشیپ جراحی كتف مراجعه كردم. ایشان، راديولوژي مجدد را لازم دانست و پس از بررسی «جراحی مفصل ترقوه به دلیل شكستگی و دررفتگی دیستال ترقوه» را ضروری تشخیص داد؛ اما آن پزشك فوق‌تخصص گفت: «با توجه به گذشت زمان، نتیجه‌ مطلوب از جراحی حاصل نخواهد شد». درحال‌حاضر یا باید بار دیگر و در‌حالی‌كه فكر می‌كردم بهبود نسبی حاصل شده، خود را به تیغ جراحان بسپارم یا باقی عمر را با نقص‌ عضو و شانه‌ای غیرطبیعی و درد سپری كنم. در این شرایط است كه بار دیگر به یاد جمله مقام معظم رهبری می‌افتم كه پشت دفترچه بیمه تأمین اجتماعی نقش بسته است: «ما می‌خواهیم اگر كسی در یك خانواده مریض شد، بیش از رنج مریض‌داری رنج دیگری نداشته باشد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.