|

درباره نمایش آثار علیرضا مجابی در خانه هنرمندان ایران

جهان، اینجا جهان می‌شود

مجتبی ویسی. شاعر و مترجم

برداشت من از هنر نقاشی، حسی است که البته در آمیزش است با تکه‌های ذهنی‌ام از هر کجا! تحلیلی نیست دید من از نقاشی. من در قالب ناظری گذرنده و غیرمتخصص فرو می‌روم؛ ناظری بیرون از دایره واژگان و اصطلاحات این حوزه. نگاه من به تابلوهای دوست نقاش و شاعرم، علیرضا مجابی (م. آذرفر)، از این منظر است. او با تاش‌های رنگی‌اش به دنبال چیستی خود است و جهان و من با واژه‌هایم به خیال خود، رد مکاشفه‌ها و نگاره‌های او را دنبال می‌کنم. سفید، سیاه، حرکت رنگ‌ها، تاش‌هایی راست، اریب و منحنی. از لبه‌های تابلو پیش می‌آیند، كنار هم، روبه‌روی هم. توازن، تقابل. گاهی هم خم می‌شوند، می‌پیچند، جدا یا با هم. حفره می‌شوند، گرداب و بله: نقطه‌ها؛ بله: پاشش‌ها. بااین‌همه امیدی هست. ردی از آن احساس می‌شود. سفیدی را نمی‌بینی؟ می‌بینم، اما مطمئن نیستم. می‌دانی، احساس واحدی ندارم. چیزهای مختلفی به ذهن می‌آید. در ضمن تو هم می‌توانی سیاهی را ببینی. آنجا که از بالا به سمت پایین هجوم آورده. دارد سفیدی را تسخیر می‌کند؛ آن سفیدی یکدست را. سیاهی را نمی‌بینی که سطحی ناصاف و پرخراش دارد و اینجا و آنجا لکه‌هایی سرخ بر آن دیده می‌شود؟ می‌بینم، اما مطمئن نیستم. سیاه، سرخ، بر زمینه‌ای سفید. انگار دو اسلحه در مقابل هم کدام‌یک؟ عاقبت کدام چیره می‌شود؟ این انتزاع مرا به کدام واقعیت می‌رساند؟ به کجا پرتابم می‌کنند. حس‌هایم مانند رنگ پاشیده می‌شوند. پرتاب می‌شوند. نه، دیگر آرام نیستم. ما شیب می‌خوریم. رنگمان سرخ باشد، سبز، اُخرایی یا خاکستری، چه فرقي می‌کند، ‌ما شیب می‌خوریم. شکل هستیم، نیستیم، ما حرکتیم. ما هست هستیم. هستی، ما هستیم. انگار قفس باشد. نه کامل؛ قفسی سرخ که هنوز کامل نشده باشد. رنگ‌ها محبوسند، در پشت. منظره، چشم‌انداز؟ شاید. هرچه هست، در پس این حصار سرخ، این قفس، محبوس مانده است. باز هم امیدی هست؟ شاید. هرچه باشد، کامل نیست این قفس. اما بوی خون می‌آید. باور کن. شاید. بله، بوی خون هم می‌آید از جهانمان. پایش نه، راهش از قاب بیرون زده است. رفته است. می‌رود همچنان. دست‌هایی که ابتدا ندارند و ردهای سرخ، ردهای سیاه بر اندامش. سپید است تاجی که می‌گویند از خار بوده است. بر آن هم ردهای سیاه، بر آن هم لکه‌های سرخ. ناصری را ظلمت و خون دربر گرفته. سری فرو افتاده، پیکری خمیده. پاها، اما همچنان می‌روند. و این گرداب. گرداب؟ رنگ‌ها می‌چرخند به سمت حفره‌ای در انتها. حفره؟ چرخش‌ گریزناپذیر آبی، سبز، سفید، سرخ، رنگ‌هایی بينابین، رنگ‌هایی که نمی‌شناسم و حتی سیاه، به سمت سیاه، به سمت ظلمت... بر دهانه این دوران ايستاده‌ایم و از راست، گوشه پایین، سرخ‌ها پاشیده می‌شوند، رو به دهانه. انگار خونی که شتک زده باشد. انگار سهممان از هستی چرخش باشد، چرخیدن به دور خود و خون، خونی که بیرون بزند، پاشیده شود. پاشیده شود؟ سپیدها می‌روند، بالا می‌روند از یکدست سیاه. سپیدها می‌روند تا به رنگ برسند. فراتر. همچنان می‌روند. سپیدها ریشه‌اند، تنه‌اند، برای رنگ. فراتر از آن یکدست تاریک، باریکه‌هایی از نو می‌تاباند. و این نخستین زن است. مادر مادران. آفریده نخست. هسته. قلب، که می‌تپد، همه‌چیز را به گردش در‌می‌آورد که از بطن قهوه‌ای‌اش، آن جوهره یکه، به زرد می‌گرداند، به سپید. با تراشه‌ها، تکه‌های مبهم رنگ، از زرد می‌گرداند تا سپیدی را بزداید. بوی رنگ می‌پیچد در مشام. همه‌چیز از رنگ می‌آید. شکل‌ها از رنگ می‌آیند، جهان، بیرون و درون، حس‌ها از رنگ می‌آیند. جهان، اینجا جهان می‌شود، رنگ می‌گیرد. بی‌شکل در ذهن شکل می‌گیرد. همه‌چیز از رنگ می‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.