|

قمقمه

احمد غلامی

باران نم‌نم می‌بارید. چند تا زیل گنده ارتشی توی بیابان زیر باران ولو بودند. یکی از آن‌ها مال سرگروهبان عباسی بود. همیشه خدا هم توی آن می‌خوابید. کف زیل چند لایه پتو انداخته و از سقف‌اش فانوسی آویزان بود. دَر برزنتیِ زیل که کنار می‌رفت بوی پتوهای نو می‌زد زیر دماغت، بوی پشم تازه. یاقوت قدش نمی‌رسید دَر برزنتی را کنار بزند و سرگروهبان را صدا کند. از همان پایین فریاد زد: «سرگروهبان!» سرگروهبان سرش را بیرون آورد و گفت: «چیه، چه خبره؟» یاقوت، سربازی را که کنارش ایستاده بود نشان داد و گفت: «سرباز جدید است، آمدیم وسایل تحویل بگیريم.» بعد سرباز قد‌بلندی را نشان داد که هاج‌وواج زیر باران ایستاده و زل زده بود به سرگروهبان عباسی. سرگروهبان گفت: «اسمت چیست؟» سرباز گفت: «حمید نشاط‌آور.» سرگروهبان گفت: «پس چرا آن‌قدر اَخمو هستی؟» سرباز کنایه سرگروهبان را نگرفت و گفت: «بچه اراک‌ام!» سرگروهبان از گیجی سرباز سرخورده شد و گفت: «یاقوت تو چی می‌خواهی اینجا؟» یاقوت گفت: «سرکار قرار است با هم برویم خط.» سرگروهبان گفت: «کوری عصاکش کوری...» بعد یک پتو انداخت و گفت: «بگیر!» و کلاشینکفی را دراز کرد و گفت: «الان تجهیزاتش را هم می‌دهم...» فانوسقه‌ای پرت کرد طرف یاقوت، با قمقمه‌ای آب که با خودکار آبی روی آن نوشته شده بود: «حسین بهرامی.» یاقوت قمقمه را نگاه کرد و گفت: «این را عوض می‌کنید سرگروهبان؟» سرگروهبان نگاهی به قد‌و‌بالای او کرد و گفت: «به تو چه؟» یاقوت سرش را پایین انداخت. قمقمه را داد به حمید که کنارش ایستاده بود و داشت بندهای تجهیزاتش را به کمرش سفت می‌کرد. نگاهی به قمقمه کرد و گفت: «اینکه عیبی ندارد!» یاقوت جوابش را نداد. سرگروهبان برگه‌ای را جلو آورد و گفت: «امضا کن!» حمید برگه را امضا کرد، اسلحه را روی دوشش انداخت و راه افتاد. سرگروهبان گفت: «یاقوت رسیدی خط، این را بده به فرمانده!» یاقوت پاکت را گرفت و گذاشت زیر پیراهنش تا خیس نشود. سرگروهبان گفت: «پیاده می‌روید یا صبر می‌کنید ماشین بیاید؟» یاقوت گفت: «نه می‌رویم.» بعد دو‌تایی راه افتادند. چند قدمی که رفتند، سرگروهبان سرش را از چادر برزنتی زیل بیرون آورد و گفت: «آهای یاقوت، حواست به سوت خمپاره‌ها باشد!» یاقوت جوابی نداد، فقط نگاهش کرد و راه افتاد. حمید گفت: «آدم بدی نیست انگار...» یاقوت گفت: «خیلی خوب است.» حمید گفت: «خیلی خوب است؟!» یاقوت گفت: «آره.» حمید گفت: «اما تو را کنف کرد!» یاقوت گفت: «نه این کار را نکرد.» حمید گفت: «چرا کنفت کرد.» یاقوت گفت: «نه نکرد.» حمید گفت: «پس چرا قمقمه را عوض نکرد؟» یاقوت گفت: «خب دوست نداشت عوض کند.» حمید گفت: «مگر این با قمقمه‌های دیگر چه فرقی دارد؟» یاقوت گفت: «این قمقمه رفیق من بوده.» حمید گفت: «رفیق تو!» یاقوت گفت: «آره، خیلی با هم رفیق بودیم. هوای من را داشت...» حمید گفت: «شهید شد؟» یاقوت گفت: «نه خدمتش تمام شد و رفت.» حمید گفت: «خب خوش به حالش. این‌که خیلی خوب است. پس این قمقمه شانس می‌آورد.» یاقوت گفت: «آره شانس می‌آورد!» حمید گفت: «پس برای چی گفتی عوضش کند؟» یاقوت گفت: «نمی‌دانم!» باران نم‌نم می‌بارید. هوا بوی خاک باران‌خورده می‌داد. از شلیک توپ و خمپاره هم خبری نبود. یاقوت سرش را بالا گرفت. چند قطره باران افتاد روی صورتش. حمید گفت: «خیلی وقت است که جبهه‌ای؟» یاقوت گفت: «نه چند ماهی است که آمده‌ام.» حمید گفت: «خیلی شهید می‌دهیم؟» یاقوت گفت: «عملیات که نباشد نه. عملیات که می‌شود آره.» حمید گفت: «تو هم تو عملیات بودی؟» یاقوت گفت: «یک ‌بار» حمید گفت: «خیلی کشته دادید؟» یاقوت گفت: «آره» حمید گفت: «خدا کند به این زودی‌ها عملیات نباشد.» یاقوت گفت: «نیست. چون تازه عملیات شده. راستی قمقمه‌ات را با من عوض می‌کنی؟» حمید گفت: «واقعا؟!» یاقوت گفت: «آره، اگر ناراحت نمی‌شوی.» حمید گفت: «برای چه ناراحت بشوم. چه فرقی می‌کند؟ قمقمه، قمقمه است دیگر!» چند تا درخت از دوردست‌ها پیدا شدند. یاقوت گفت: «داریم به خط نزدیک می‌شویم.» حمید گفت: «اگر خسته شدی می‌خواهی صبر کنیم با ماشین برویم، بالاخره یکی از اینجا می‌گذرد.» یاقوت گفت: «قمقمه را بده به من، من این را می‌دهم به تو» بعد قمقمه‌اش را از فانوسقه باز کرد و دراز کرد طرف او. حمید آن را گرفت و قمقمه خودش را به او داد. یاقوت گفت: «دستت درد نکند، خیالم راحت شد!» حمید گفت: «برای چی؟» یاقوت گفت: «می‌خواهی با من همسنگر شوی؟» حمید گفت: «آره، خیلی هم خوب است.» بعد هر دو تندتر قدم برداشتند. یک خمپاره جلوی آن‌ها منفجر شد. یاقوت گفت: «نمی‌ترسی که؟» حمید گفت: «چرا می‌ترسم، اما چه‌کار می‌شود کرد؟» یاقوت گفت: «هر وقت ترسیدی آب بخور!» قمقمه‌اش را درآورد و آب خورد. باز گفت: «این را از حسین یاد گرفتم.» حمید گفت: «صاحب قمقمه؟» یاقوت گفت: «آره. یک چیزی بگویم نمی‌خندی؟» حمید گفت: «نه نمی‌خندم.» یاقوت گفت: «توی عملیات خیلی ترسیده بودم. خیلی شهید داده بودیم. از ترس توی گودالی قایم شده بودم. فرمانده داد می‌زد، یالا بیا بیرون باید بریم جلو. اما من می‌ترسیدم. همان‌طور نگاهش می‌کردم. نمی‌دانستم چه‌کار باید بکنم. حسین آمد و گفت، قربان! شما بروید من خودم او را می‌آورم. بعد نشست کنارم. گفت، گریه نکن، من کنارتم. گفتم می‌ترسم. گفت من درستش می‌کنم. بعد قمقمه‌اش را درآورد و گفت توی این آبی است که هر کس بخورد مثل شیر می‌شود. باور نمی‌کنی یک قلپ بزن. آب قمقمه را سر کشیدم. شربت آبلیمو بود. گفت حالا باز هم می‌ترسی؟ می‌خواستم بگویم آره، اما خجالت کشیدم. گفت دیدی، من هم می ترسیدم، اما از این آب خوردم ترسم ریخت. دستم را کشید و با زور مرا از گودال بیرون برد.» حمید گفت: «شاید راست می‌گفته!» یاقوت گفت: «نمی‌دانم، شاید!» حمید گفت: «قمقمه من را پس می‌دهی؟» یاقوت گفت: «اگر بخواهی آره» قمقمه را از کمرش باز کرد و آن را به طرفش گرفت. حمید گفت: «ناراحت که نمی‌شوی؟» یاقوت گفت: «نه اصلا.» حمید گفت: «بازم می‌گذاری همسنگرت باشم؟» یاقوت گفت: «آره، چرا که نه؟» به خط نزدیک می‌شدند. خمپاره‌ها یکی بعد از دیگری منفجر می‌شدند. یاقوت دودل بود. با خودش فکر کرد کاش دروغ نگفته بود، کاش گفته بود حسین شهید شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.