|

به ياد جعفر والي

مجال بي‌رحمانه اندك بود و واقعه سخت نامنتظر

سارا عابدی‌فرد

گفتي تا صبح با كيارستمي راجع به مرگ و زندگي بحث كردي و خود خوب مي‌دانستي كه زمينيان نامهربانند و بي‌رحم و تو از ديار مهر كه هرگز از ياد نخواهي رفت اي بي‌بديل جاودانه تئاتر ايران و اي بي‌تكرار كه صحنه را با شوق خواستن تا واپسين لحظه عمر با اشتياق ترك نكردي. نبودنت آزمون تلخ زنده‌به‌گوريست. چه بي‌تابانه صحنه تو را مي‌جويد، صحنه‌اي كه از شور و عشق تهي است. نبودنت وزن دارد. قافيه دارد. ريتم دارد؛ ريتمي سنگين با كلماتي ثقيل كه زبان از بيانش الكن است بيا، بيا و در گوش سالمم! زمزمه كن؛ زمزمه‌اي موزون با ريتمي هم‌وزن بودنت، هم‌وزن مهرباني‌ات و هم‌وزن خنده‌هايت که هرگزم از یاد نخواهد رفت، دیدی؟ دیدی چگونه با اشتیاق از پیرمردانی که قصد خودکشی دارند سخن ساز می‌کردی؟ یادت هست؟ دو یاری که در چالش مرگ و زندگی صحنه را زندگی می‌کنند. حالا که آن پیرمرد صحنه‌ها، آن پیرمرد خوش‌سخن با لبخند جادویی‌اش همگان را کشت و خود آرام گرفت، بیا، بیا و در گوشی که دیگر سالم نیست آرام زمزمه‌ کن، بگو این چه رازی است که هر سال بهار با عزای دل ما می‌آید؟ نه، این برف را دیگر سر بازایستادن نیست ای دوریت آزمون تلخ زنده‌به‌گوری. برای استادی بی‌بدیل، جعفر والی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.