|

خدا گر زِ حکمت ببندد دری

رامونا . بازیگر تئاتر

رامونا شاه، در روزهای 19 و 20 دسامبر، مصادف با 29 و 30 آذر با حضور در کشور مجارستان در نمایش «هاله نور» به نویسندگی و کارگردانی «ژوفی بِرتزی» به ایفای نقش پرداخت.

همیشه و در تمام عرصه‌ها خواهان یک زندگی بدون‌مرز بوده‌ام؛ اینکه در فرصت کوتاهی که برای زندگی به من داده شده و نمی‌دانم چقدر قرار است طول بکشد، تا آنجا که ممکن است به آدم‌ها و فرهنگ‌های دورترین نقاط کره زمین دست پیدا کنم و کشف کنم و یاد بگیرم و به اشتراک بگذارم. اما در همان زمان کوتاه سنین کودکی ارزشمندترین میراث جهان را برایم گذاشت و از برکت این میراث بوده که بزرگ‌شدن برایم نه در رقابت با دیگران که در زدن رکورد خودم هرروز بیشتر از روز پیش معنا پیدا کرده و این‌چنین است که خوشحالم و شاکر... در همین راستا از ابتدای حضور در دنیای تئاتر و بازیگری به‌عنوان هنرجوی استاد سمندریان بی‌همتا همیشه علاقه‌مند به همکاری با گروه‌های تئاتری غیرایرانی بودم. سه سال پیش با کمپانی تئاتر «تصویر جاندار» آشنا شدم و متقابلا آنها با فعالیت‌های من به عنوان بازیگر و کسی که هرازگاهی هم کارهای اجرائی می‌کند. کار یکدیگر را دوست داشتیم و یکدیگر را از راه دور با الفاظی که نه به زبان مادری بود، ستودیم و یکی از زیباترین بخش‌های کار این بود که تلاش هر دو طرف برای بیان هرچه بهتر و شفاف‌ترِ احساسات و خواسته‌ها در نامه‌های به زبان انگلیسی موج می‌زد و این برای هر دو طرف بر اساس قوانین نانوشته جهان درخور‌تقدیر بود. نمایش «هاله نور» برای حضور در دوره سی‌وپنجم فجر به دبیرخانه جشنواره پیشنهاد شد؛ به زبان پارسی و مجاری. ما تمرین‌ها را در کمال امید و اشتیاق شروع کردیم، اما... به‌هرحال از آنجا که کار از کیفیت بالایی برخوردار بود و هست، برای اجرا در مجارستان و چند کشور اروپایی دیگر پذیرفته شد و از اینجا بود که بازتولید کار به زبان انگلیسی و مجاری نیز متولد شد... چقدر هم خوب... «خدا گر زِ حکمت ببندد دری/ زِ رحمت گشاید در دیگری...» و اما کارکردن با یک غیرهم‌زبان قطعا خالی از فرازوفرودهای خاص خود نیست. با «ژوفی برتزی» در لحظاتی از فرط هم‌عقیده‌بودن آن‌قدر دچار وجد می‌شدیم که با فریاد شادی همدیگر را در آغوش می‌کشیدیم و لحظاتی آن‌قدر اختلاف عقیده داشتیم که زمانی که از هم دور بودیم، در پاسخ‌دادن به ایمیل یکدیگر تعلل می‌ورزیدیم و در زمان تمرینات حضوری هم سرسنگین بودیم و بعضا متلک نیز بار یکدیگر می‌کردیم، اما یک اصل بین ما وجود داشت و آن چیزی نبود جز احترام‌گذاشتن به فرصت‌هایی که کائنات در پاسخ به تلاش‌هایمان به هر دو نفرمان هدیه کرده بود: «ما برای این همکاری مصمم بودیم». یکی از جملات کار این است: «امری که به نظر شما بد می‌آید، فقط امری‌ست که شما نتوانسته‌اید از زاویه درست به آن نگاه بکنید...». ژوفی با اعتقاد به این جمله و به متنش کار را کارگردانی کرد. من هم با اعتقاد بازی کردم و پذیرفتم. در نهایت آنچنان برای جبران لحظه‌های رودررو ایستادنمان تلاش کردیم که امروز دو دوستِ بی‌ریا و خوبیم با ارتباطات گسترده خانوادگی؛ هم من در بوداپست صاحب خانواده شدم، هم ژوفی در ایران... چیزی که به‌سختی بین همکاران هم‌زبان خود نصیبمان می‌شود... بس‌که درگیر رقابت‌های ناسالم برای بزرگ‌شدن‌های تاریخ‌مصرف‌دار در جامعه‌ای کوچک هستیم در قیاس با جامعه بزرگ دنیا. معروف‌ترین‌ها در این عرصه با محبوبیت‌های بین‌المللی رفتند و تبدیل شدند به خاطره‌هایی که آنها را هم مرور زمان به دوردست‌ترین‌ها و ورطه فراموشی برد و می‌بَرد. طبیعت این حرفه را با رقابت عجین نشان می‌دهند و این اشتباهی بزرگ است که معتقدم همیشه برای هر عزم راسخ در هر زمینه‌ای، جایی برای به منصه ظهوررسیدن هست. به امید دوست‌تَربودن و به معنای واقعی کلمه بزرگ‌شدن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.