|

پیشگویی برای تروریسم به مدد رسانه

علی ‌درویشی

زمانی که زن پیشگوی نابینای بلغارستانی، جنگ بزرگ میان مسلمانان را در سال 2016 پیش‌بینی کرد، روزنامه‌نگاران بشکن نزدند و پایکوبی نکردند، بلکه مانند دیگر مردمان جهان به خود لرزیدند.1 پنداشته می‌شود «جنگ» خوراکِ روزنامه‌‍‌‌نگاران و خبرنگاران است و آنان به پیشوازش می‌روند، ولی اینگونه نیست؛ سرشت «روزنامه‌نگاری»تبهکن است و روزنامه‌نگاران در جنگ‌ها، همچو کودکان بی‌گناه، به تبهگاه می‌روند. جنگ را «جنگ‌افروزان» با گُل رزی بر سینه می‌افروزند، اما گلوله جنگ، سینه روزنامه‌نگاران را سرخ می‌کند. در بازه زمانی 25 سال گذشته، نزدیک به دوهزارو 300 روزنامه‌نگار، تنها به گناه روزنامه‌نگاربودن در جنگ‌ها و درگیری‎ها کشته شده‌اند. در کشوری‌که باید پذیرفته باشد مطبوعات آزاد، بخشی از بستر مردم‌سالاری است، رئیس‎جمهورش بر این باور است که بزرگ‌ترین تهدید علیه ترکیه، روزنامه‌نگاران هستند! این سخنان در مخالفت با رأی دادگاه قانون اساسی ترکیه به زبان آورده شد که بازداشت دو روزنامه‌نگار ترکیه‌ای را ناحق خوانده است و هر دو آزاد شده‌اند. پیش و پس از کودتا، از سرکوب پیوسته روزنامه‌نگاران ترکیه‌ای خبر می‌رسد؛ از ادامه کار بیش از 130 رسانه خبری در ترکیه جلوگیری شده است، دفتر روزنامه «اوزگور گوندم» بسته شد و 24 روزنامه‌نگار این روزنامه بازداشت شده‌اند که شمار بازداشت کنشگران رسانه‌ای را به 99 نفر رسانده، برای همین صدای اعتراض سازمان‌های هوادار روزنامه‌نگاران در جهان بلند شده است. افسانه‌زدایی خون‌آشام گرچه افسانه‌ای بیش نیست، اما داعش به آن رنگ‌‌وروی حقیقی داده است. یک زن بیوه استرالیایی (زهره دودمان) و از دارودسته‌های داعش با ‌گذاشتن تصویر خود در اینترنت می‌گوید: مانند دیگر زنان داعش، تشنه نوشیدن خون است! در افسانه‌ها خون‌آشامان کسانی‌اند که در آینه دیده نمی‌شوند؛ اما روزنامه‌نگاران و خبرنگاران رسواگر، چهره خون‌آشام آنان را در آینه رسانه‌ها به نمایش می‌گذارند؛ شاید ازهمین‌رو خون‌آشامان آنان را دشمن خونی خود می‌پندارند. ‌ از سال 2010 در هر سال (به‌گونه‌ای میانگین) صد روزنامه‌نگار و کنشگر میدان رسانه، جان از کف داده‌اند. بنیادگرایان، روزنامه‌نگاران را تاب نمی‌آورند و ردشان را می‌گیرند و آنان را از سر راه خود بر‌می‌دارند. روزنامه‌نگاران جهان، نه به‌لحاظ کاری احساس امنیت دارند و نه به‌لحاظ جانی! شمار کشته‌شدگان روزنامه‌نگار و خبرنگار از 1992 تا 2016 بی‌گمان بیشتر از ‌هزارو 205 نفر است، زیرا آماری از روزنامه‌نگاران سربه‌نیست‌شدهِ «نام‌افشانشده» در دست نیست. خون خبرنگاران از عراق، سوریه، لیبی، یمن و ترکیه بر همه گزارش‌‎های سازمان‎های هوادار روزنامه‌نگاران شتک زده است. روزنامه‌نگاران با هر گام در قلمروهای حساس، پیامدهای تهدید دریافت می‌کنند. انگار 69 روزنامه‌نگار و خبرنگار در سال ۲۰۱۵ سربه‌نیست شدند (28 نفر به دست بنیادگرایان) تا گواهی باشند بر اینکه این کنشگران عرصه رسانه، مگر آگاهی‌بخشی و گزارش‌ رویدادها گناه دیگری دارند. مردم دنیا هرروز چشم‌به‌راه خبرهای مهم از خبرنگاران در سراسر جهانند، اما به‌جایش هربار خبر مرگ یکی از آنان می‌آید. «آنیا نیدرینگ ‌هاوس»، روزنامه‌نگارِ عکاس (و دارای جایزه پولیتزر) در افغانستان (ولایت ‌خوست) تیر خورد و مرد. (سال 2014) یک ماه پیش از آن یک روزنامه‌نگار سوئدی در کابل و نیز چندروز پیش از آن، یک روزنامه‌نگار افغانستانی با همسر و دو فرزندش (باز در کابل) کشته شدند تا کشته‌شدگان میدان رسانه در افغانستان به ۴۲ نفر برسد. یکی از دوستان آنیا نیدرینگ هاوس می‎گوید: «انگشت آنیا، دیگر توان فشردن شاتر دوربین را ندارد، اما آنان (بنیادگرایان) توانا به ازکارانداختن دست همه زنان نیستند». شاید بر پایه همین باور، بنیاد جهانی رسانه زنان، بنیان‌گذار «نشانِ شجاعت در فتوژورنالیسم» شد که از این پس آن را به رهروان آنیا نیدرینگ هاوس پیشکش کند. برای گروه‌های بنیادگرا یا تبهکار، روزنامه‎نگار شرقی و غربی تفاوتی ندارد؛ گروه طالبان همان‌گونه که محمود صارمی، روزنامه‎نگار ایرانی، را در سال 1377 در مزارشریف کشت و پیکرش را در پشت سفارتخانه خاک کرد، به یک اتوبوس دربردارنده روزنامه‌نگاران یک سازمان خبری غربی نیز در افغانستان یورش ‌برد و هر هفت روزنامه‌نگار درون اتوبوس را به قتل ‌رساند. پشتیبانی سازمان ‌ملل در این مورد نیز مانند دیگر موارد، تکیه‌گاه گرمی نیست؛ هنوز دادخواست خانواده ماری کالوین (روزنامه‌نگار زن کشته‌شده) به جایی نرسیده است؛ در دادخواست آمده که تماس‌های کالوین با هفته‌نامه‌اش در میدان جنگ، رهگیری شده و سپس کالوین مورد هدف قرار گرفته و کشته شده است تا نتواند رویدادها را پوشش دهد. زمین‌ماندن دادخواهی خانواده کالوین، نمونه‌های زیادی دارد؛ از هر 10 قاتل روزنامه‌نگاران و خبرنگاران، تنها یک‌ نفر مورد بازجویی قرار گرفته است. هر یک از آنان (قاتلان)، گلوله‌ای آتشین به قلب روزنامه‌نگاران فرو کرده‌اند، ولی چنان به نرمی مجازات می‌شوند، انگار نوک سوزنی به دستشان فرو می‌کنند! دیوار روزنامه‌نگار، چنان کوتاه است که در هیچ موردی مصونیت ندارد، ولی یک دیپلمات می‌تواند به‌آسانی به یک روزنامه‌نگار شلیک کند و پشت دیوار بلند سفارت خود از مجازات مصون بماند. بسیاری از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران به‌خون‌خفته، نه نظامی بوده‌اند و نه سویه‌دار یکی از دو طرف جنگ؛ با‌وجوداین، مورد یورش گروه‌های گوناگون تروریستی قرار می‌گیرند. فقط در عراق، در 25 سال گذشته، 309 خبرنگار کشته شده‌اند. پَلشتی «سربریدن» یکی از نمایش‌های تکان‌دهنده داعش است: بریدن سر«دیوید هینز» امدادگر انگلیسی، سربریدن مردمانی از سوریه و عراق، سربریدن یک استاد زن دانشگاه (هنا محمدفخری) در برابر کودکانش در موصل. گروه داعش پس از چیرگی بر اردوگاه آوارگان فلسطینی یرموک سوریه، شماری از آنان را تیرباران کرد. آنان همچنین برای ایجاد ترس در قلمروهای تحت کنترل خود، اسیران را از بلندی پرتاب می‌کنند یا مانند (معاذ الکساسبه، خلبان اردنی) زنده به آتش می‌کشند یا سنگسار می‌کنند یا به صلیب می‌کشند و تا سه روز به صلیب‌کشیده را در میدان شهر به نمایش می‌گذارند. تاکنون چندین گور گروهی از اسیران ایزدی کشف شده است؛ گروه داعش حتی از شلیک به سر یک دختر دو ساله ایزدی (نورهان علی‌طلال العسافی) نگذشته است. «داعش می‌خواهد جهان را از وجود ایزدی‌ها، شیعیان، سکولارها، هندو‌ها، میانه‌روهای مسلمان، مسلمانان دموکراسی‌خواه و یهودیان پاک کند». این دیدگاه یک روزنامه‌نگار آلمانی (یورگن تودن‌هو ولر) است که با امان‌نامه‌ای، 10 روز در میان گروه داعش به سر برده است؛ اما او روزنامه‌نگاران را در قلمش جا انداخته است! داعش در یک‌ سال، 20 روزنامه‌نگار را سربه‌نیست کرده‌ است: سفیان شورابی و نذیر القطاری (دو روزنامه‌نگار در لیبی که با شلیک تیر به زندگی‌شان پایان داده شد)، پل کونروی (روزنامه‌نگارِ عکاس انگلیسی)، لدیت بوویه (روزنامه‌نگار فرانسوی)، وائل‌العمر از اهالی رسانه، طلال ابو ایمان (کنشگر رسانه اهل عراق که داعش او را پس از ربودن از خانه‌اش در نینوا، سر برید.) هنوز هم سرهای بریدهِ جیمز فولی (خبرنگار آزاد آمریکایی) و استیون ‌ساتلوف، روزنامه‌نگار آمریکایی، در شبکه‌های اجتماعی گوناگون به نمایش درمی‌آید. البته از داعش، چشمداشتی بیش از این نیست؛ بی‌گمان آنان گروه سبزها نیستند و از آغاز هم قرار نبود کره ‌زمین را سرسبز کنند! همه سخنان آنان رنگِ‎ِِِِ تهدید دارد و همیشه رو به جهانیان گفته‌اند: «همه شما را غرق خون خواهیم کرد». داعش حتی با امدادگران (که دوست و دشمن برایشان یکی‌ است و در میدان جنگ به هر دو، آب می‌خورانند و بر زخم‌ هر دو مرهم می‌گذارند)، مهربان نیستند. آنان (گروه داعش) در سال 2013 یک امدادگر مسیحی غربی (پیتر کاسیگ) را در سوریه ربودند و واداشتند با نام «عبدالرحمن» مسلمان شود. پدر و مادر «پیتر» با این گمان که گروه داعش با مسلمان‌کردنش، او را از خود خواهند پنداشت، درخواست آزادی عبدالرحمن را کردند! اما جلاد داعشی، هنگام سربریدن «الن هنینگ»، امدادگر انگلیسی، با اشاره به پیتر کاسیگ گفت او هدف بعدی است؛ و پس از چند زمانی یکی از توییت‌های داعش در اینترنت، فیلم سربریدن «پیتر کاسیگ» بود! هنوز زخم سربریدن نخستین روزنامه‌نگار آمریکایی (جیمز فولی) بر تن و جان روزنامه‌نگاران جهان مرهم نیافته بود که داعش دومین خبرنگار آمریکایی (استیون سولتوف) را نیز سر برید. آنان از ترور روزنامه‌نگاران مخالف خود در دیگر کشورها نیز نمی‌گذرند. همان‌گونه که یک روزنامه‌نگار سوریه را پس از بارها تهدید، در ترکیه هدف گلوله قرار دادند تا نتواند فیلم مستند داعش را به پایان ببرد. در قانون اساسی داعش، تنها روزنامه‌نگارانی سرشان را برباد نخواهند داد که به این گروه بپیوندند و وفادار بمانند! روزنامه‌نگاران در همکاری با برخی خبرگزاری‌های جهان آزادند؛ ولی حق همکاری با کانال‌های خبری ماهواره‎ای مانند العربیه، الجزیره و Orient را ندارند. مانند نازی‌های کولی‌کُش و یهودکش و کمونیست‌کش، داعش نیز در پی نسل‌کشی است! «داعشی‌ها»، اس‌اس‌های اسلام‌نمایی هستند که هم یهود می‌کشند، هم شیعه، هم زرتشتی و هم مسیحی؛ آنان با خشونت (با هدف جذب و ایجاد ترس)، چهره نازی‌ها را سپید کرده‌اند. ISIS (با ایجاد دولت چندملیتی‌/اسلامی)، مانند نازی‌‌ها و اس‌اس‌ها (ss شاخه نظامی نازی)، برای برداشتن مرزها و فرمانروایی بر خاورمیانه، ناگزیر از خشونت بی‌مرز بوده‌اند؛ وگرنه نمی‌توانستند تا این اندازه، پیرامون خود نیرو گِرد آورند. آنان از همان آغاز (2006-2007)، در عراق، چهره اَبرخشنی از خود در برابر جهانیان به نمایش گذاشتند و فقط در سال 2013، سبب مرگ هشت ‌هزار نفر در عراق شدند. رفتار سرریز از خشونت‌ داعش، از جنایات جنگی گذر کرده است. ماجراجویان داعش روزی را بی‌زهرچشم‌‌گرفتن وانمی‎گذارند و به نام احکام اسلام، یک روز زنی زیبا را به جرمی بی‌پایه، سنگسار می‌کنند و روز دیگر مردی را به گناه جاسوسی، به صلیب می‌کشند، دست و پای جوانی را به اتهام راهزنی قطع می‌کنند یا نوجوانی را به گناه پک‌زدن به سیگار، در برابر چشم مردم شکنجه کرده و در سلول‌هایی تنگ می‌اندازند که امکان نشستن در آن نیست؛ و همه اینها با شهادتین‌‌گویی قربانیان همراه است. بدنامی در داستانی از خورخه لوئیس بورخس، جوانی در ساخت یک صلیب بزرگ به روستاییان کمک می‌کند، غافل از آنکه روستاییان می‌خواهند خود او را به صلیب بکشند. گروه داعش نیز کورکورانه، گور می‌کنند و نمی‌دانند که گورِ خودشان است. پیرمرد مصری با دیدن فیلم سربریدن یک خبرنگار آمریکایی از تلویزیون می‌گوید: داعش با این کارها می‌خواهد آمریکا را بدنام معرفی کند یا خود را بدنام کند؟ ِخرد یک پیرمرد مصری کم‌سواد روستایی، از داعشی که از تکنولوژی روز و رسانه‌های دیجیتال برای هدف‌های خود بهره می‌گیرد، بیشتر است! بی‌گمان ادامه سخنان پیرمرد در قلبش این است: «فقط فرمانروایی بر قلب‌ مردم (نه جسم‌ مردم)، جاودانه خواهد بود». گروه داعش با بستن بمب به خود برای عملیات انتحاری، به قله کوهی می‌رود که مگر خودش، کسی آنجا نیست! داعشی‌ها غیرنظامیان را می‌کشند و در برابر کودکان و مردم، اسیران جنگی را تا مرز مرگ شکنجه می‌کنند و از سوی مردم، حیوان و وحشی لقب می‌گیرند. به متحدان خود (مانند قبیله الانبار) یورش می‌برند و از همکاری با جبهه النُصره خودداری می‌کنند و به بعثی‌ها (هم‌پیمانان پیشین خود) آسیب می‌رسانند. بی‌‎گمان، ابوبکر البغدادی (خود امیرالمؤمنین‌خوانده) کمر همت بسته که داعش را که ابومصعب ‌الزرقاوی (اردنی‌تبار و فرمانده میلیشای ‌هرات) در سال‌های2001 تا 2003 در جنگ عراق، پایه گذاشت، نابود کند. داعش 13 نوجوان را به سبب تماشای بازی فوتبال جام آسیا میان تیم‌های عراق و اردن تیرباران کرده است. این گروه همچنین با ضداسلامی‌خواندن فوتبال، پرداختن به این بازی را قدغن کرده است. آنان فوتبالیست‌ها را می‌کشند و سر بریده قربانیان خود را جلو پای کودکان خود قرار می‌دهند که با آن فوتبال بازی کنند! بسیاری در غرب به برخی از رسانه‌ها مانند توییتر که به بازپخش چنین کلیپ‌هایی می‌پردازند، معترضند. آیا ایراد بر یوتیوب، توییتر و فیس‌بوک است که ISIS از خدمات آنان سوءاستفاده می‌کند؟ فیلم‌های دیگری نیز در شبکه‌های اجتماعی به نمایش درآمده است؛ مانند پسر 10ساله داعشی که با کلت کمری به سرهای دو یک مرد روسی شلیک می‌کند؛ شاید هم با این کار (دادن خنجر و سلاح به دست نوجوانان) داعش در حال تربیت جانشینانی برای جلادانِ پابه‌سن‌گذاشته خود است! پي‌نوشت: 1-پیشگویی «بابا وانگا» درباره یورش تروریستی 11 سپتامبر و سونامی مرگ‌بار اقیانوس هند «2004» درست از آب درآمده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.