|

آوارگانِ مسیل جاجرود

سیل افتاده در مسیل جاجرود از باران شبانه. آن‌طرف‌تر، مسیل منوچهری هم تا کمر در آب بود. کارتن‌خواب‌هایی که زیر پل‌های این دو مسیل می‌خوابند، از عصر روز سه‌شنبه، افتاده بودند پی درآوردن آت‌وآشغال‌هایشان از زیر آب و چه چیزهای عجیبی بیرون مي‌آمد از این فضای کوچک. یکی تختخواب زنگ‌زده فلزی با خودش بیرون می‌آورد، یکی قطعات کهنه ماشین و موتور را و یکی از آنها هم کوله‌های پاره‌پوره لباس را. به‌زحمت خود را از دیواره‌های مسیل بیرون می‌کشند و روانه بلوار ابوذر می‌شوند. معتادان آخرخطی هستند که نه باران زمستانی می‌تواند آنها را از پا دربیاورد و نه نگاه وحشت‌زده مردم محل که دارند از تعجب شاخ درمی‌آورند: «باورم نمی‌شد که این‌همه آدم و خرت‌وپرت زیر پل باشد. اینها کجا زندگی می‌کرده‌اند؟» این را تعمیرکار راسته مسیل می‌گوید و در جواب یکی از هم‌محله‌ای‌ها که گفته باید با 137 تماس بگیریم، می‌گوید: «اینها فرار کرده‌اند از گرمخانه‌ها والا مرکز گذاشته‌اند برایشان». یکی از معتادها، دسته مچاله‌شده‌ای از کیسه‌های نایلونی را درمی‌آورد برای خودش و همراهانش. کیسه‌ها را می‌کشند روی سروصورتشان تا باران بیشتر از این خیسشان نکند. بااین‌همه کفش‌های پاره‌شان باعث شده با صدای شلپ‌شلپ محله را ترک کنند. در نزدیکی خیابان پیروزی، اندکی می‌ایستند تا خستگی در کنند. وسایل را یک گوشه می‌گذارند و همان مرد که انگار رئیس گروه است، می‌رود و چنددقیقه بعد، قبراق برمی‌گردد. نشئه از شیشه، دوباره بار را روی دوش می‌گذارد و روانه می‌شود. معلوم نیست قرار است کجا بروند، برِ اتوبان آهنگ تا همین چند روز پیش، پاتوق خوبی برای معتادان بود، اما باران طولانی و نابهنگام، کارتن‌خواب‌های آن راسته را تارومار کرده. انتهای نبرد هم هست، می‌شود پشت اتوبان رفت و لای خانه‌های نیمه‌کاره آنجا، شب بارانی را به صبح رساند، اما آنها خیال راه‌رفتن ندارند. گُله می‌شوند کنار خیابان پیروزی و کمی گدایی می‌کنند. مرد می‌گوید که برای امشب پول احتیاج دارد تا بچه‌هایش را یک جای گرم بخواباند. رهگذران چندان کمکی نمی‌کنند. حوصله ایستادن و گوش‌دادن به حرف‌های تکراری و همیشگی گدایان را ندارند. باران هم به عجله‌شان اضافه می‌کند، اما یک ساعت بعد، مرد با چند هزارتومانی در جیب راهش را می‌کشد و می‌رود سمت نبرد. از آنجا تا آهنگ راهی نیست. می‌توانند یک جایی را بین بیغوله‌های آنجا پیدا کنند و شب را با دود شیشه گرم بمانند. می‌توانند حتی به سمت سه‌راه افسریه راه بیفتند یا مقصد دیگری. تاریکی و سرما اما نمی‌گذارد خیلی از آن محدوده دور شوند. می‌روند در پارک کوچکی همان اطراف؛ آتشی روشن می‌کنند و دورش می‌نشینند تا وقتی که پلیس بیاید و مجبور شوند باز راه بروند. تا آن‌موقع وقت هست که اگر ساقی آمد، چند گرمی بگیرند و دود کنند و اگر نیامد، صبحی در کار خواهد بود و روز از نو و روزی از نو. در شعله‌های آتش نشسته‌اند که از میان اهالی خیابان نبرد، چندتایی نزدیکشان می‌شوند. ساعت از 10 گذشته و چند ظرف غذا می‌رسد به دستشان. روی سکوهای پارک اهالی خانواده غذا می‌خورند؛ زن، با چادر رنگ‌و‌رورفته‌ای که به‌سر دارد. دو جوان که هر دو شانه‌به‌شانه مرد راه می‌رفتند و قطعه‌های بزرگ اوراق ماشین در دست داشتند و خودِ مرد که دو کوله و یک نایلون مشکی بزرگ لباس همراه دارد. می‌خواهد در ازای غذای رسیده، لباسی به همسایه‌ها بدهد، اما آنها از گرفتنش امتناع می‌کنند و با رودربایستی، راهشان را می‌گیرند و می‌روند. سرما هجوم می‌آورد در پارک، صدای نعره‌های رودخانه جاجرود هنوز شنیده می‌شود، اگرچه با فاصله طولانی. تصمیم می‌گیرند، نایلون بزرگی را که باران وسط پارک انداخته، بردارند و سقفی برای شب داشته باشند. بدون آنکه حرف بزنند، همگی مشغول کار می‌شوند و زن، آتش را روشن نگه می‌دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.