|

«درد حریف ما نشد»‌ «ام‌اس» درمان شد

مریم پیمان

نمی‌دانم چه شد! یک لحظه خودم را روی زمین دیدم، در آلوده‌ترین شبِ منتظرِ بارانِ تهران، وسط یک اتوبان، زیر یک پل. «کفش‌هایم سُر خوردند». ذهنم درگیر است. امروز هم سر کار نرفتم. خودم را قانع می‌کنم. نباید باور کنم دو ماه ندیدن دکتر اهمیتی دارد. وقتی نمی‌خواهم، وقت و دوست ندارم، نباید با فشار به سراغش بروم، وگرنه برعکس جواب می‌دهد. بیش از دو ماه پیش با حرف‌های بی‌رحمانه‌اش به‌هم ریختم. زمین سرد است و هوا کثیف. کسی نیست که دستی بگیرد. با زحمت بلند می‌شوم. کنار پل، روی زمین می‌نشینم. لحظه‌ای در شلوغی تنها می‌شوم. در سه روز، 14 بار خبر کشف داروی شفابخش «ام‌اس» را دریافت کردم؛ از بستگان غریب تا آشنایان قریب. «او» هم می‌داند که این خبرهای تکراری را نباید جدی گرفت. هر چندوقت‌یک‌بار خبری مخابره می‌شود تا رسانه‌ها با کلیدواژه «ام‌اس» دیده شوند و خبری از دارویی نمی‌رسد. «ام‌اس» بخشی از من و رسانه‌ها شده است. برخی شماره‌های دفتر تلفن من با «ام‌اس» شروع می‌شوند. باز از خودم می‌پرسم: «اگر «ام‌اس» نداشته باشم، آیا همین «مریم» خواهم بود؟» و هزاران پرسش دردل‌مانده. بلند می‌شوم. دستم می‌سوزد و دلم. لباسم را می‌تکانم. موسیقی را روشن می‌کنم؛ «دست به دست من بده، قول بده که با منی/ اگر تو یار من شوی، چنین کنم، چنان کنم/ پشت به پشت، صف به صف/ سینه به سینه، موج‌موج/ دل بدهی به قلب من، هم این کنم، هم آن کنم». اخم‌هایم را درهم می‌کشم. دود سیگار آزارم می‌دهد. حساس‌تر شده‌ام. هوا باران‌زده است. شهر تاریک شده و دلم تنگ. به حیاط نگاهی می‌اندازم، اثری از زشتی نیست. بی‌خوابی امان بریده است. دنبال خبر می‌گردم؛ خبری که می‌دانم احتمالا نتیجه یک آزمایش محدود است و در بهترین حالت، بعد از یک دهه نتیجه آن به بازار خواهد آمد. در ذهنم مهربانی‌ها تکرار می‌شوند؛ «می‌گویند داروی خوراکی هم آمده است؟... خاله‌ات شنیده تلویزیون گفته داروی جدید آمده است... چرا دکترت را عوض نمی‌کنی؟... به دکترت گفتی؟... خوبی؟... آمپول‌های چندمیلیونی را دیدی؟... می‌گویند سه سال تزریق کنی، خوب می‌شوی». چه واژه غریبی است؛ «خوب»! در برابر پیام‌ها و پرسش‌ها، لبخندی یا تشکری می‌فرستم. هر چندوقت‌یک‌بار خبر کشف داروی جدید و آزمایشی همه حرف‌ها را تکرار می‌کند و با یک جست‌وجوی ساده پاسخ تأیید می‌شود: «این یک آزمایش محدود دانشگاهی است». با پوزخند تکرار می‌کنم: «شاید وقتی دیگر، شاید نسلی دیگر». در خانه را می‌بندم. خوابم می‌آید، اما باید بروم. موسیقی را در گوشم می‌گذارم و در پیاده‌رو ناهموار زندگی بی‌توجه به باران گام برمی‌دارم. صدای پاهای ابری‌ام شنیده نمی‌شود. زمین خیس است و کفش‌های من چون پاهایم سست. «کی می‌خواهی خوب شوی؟» کسی در گوشم می‌خواند: «درد حریف ما نشد، غصه به کار ما نبود/ پیکِ امید به سمت تو، روان کنم، روان کنم/ می‌طلبم حریف را، می‌شکنم به دست خود/ بغض هزارساله را، نهان کنم نهان کنم» باران به شهر باریده و به چشمان من. «جانا! تو ماه روشنی، زیبا به وصف شبنمی/ حالم دگرگون می‌کنی، تو ماهِ رؤیایِ منی» ماشین‌ها حرکتی ندارند، مثل روزهای زندگی من، اما «کاش»‌ها می‌لغزند مثل قطره‌های باران روی شیشه.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.