|

در خاتمه

در شرايط كنوني منطقه، حتي فكر سفر به موصل، غيرممكن بود. با اين همه پيگيري هاي سامان سليماني روزنامه‌نگار و مشاور رسانه‌اي نماينده اقليم در ايران و مكاتبات او با ملابختيار، مسئول اجرائي دفتر سياسي اتحاديه ميهني كردستان و حمايت هاي روزنامه «شرق»، اولين بارقه‌هاي اميد به فراهم شدن شرايط اين سفر را به وجود آورد. در اقليم كردستان عراق نيز، صبوري بيش از حد آكام شمس الديني كه برايم هم حكم مترجم را داشت و هم حكم راهنما را كمك كرد بتوانم به سمت نقطه صفر مرزي ميان كردستان و عراق حركت كنم. در اين ميان، مريوان علي، مدير رسانه‌اي ملابختيار از هيچ كمكي فروگذار نكرد و مرا همراه يونس شبك كرد تا گوشه گوشه ولايت موصل را از نزديك ببينم و به اين استان عرب‌زبان كوهستاني وارد شوم. بنابراين جا دارد از يكان يكان آنها تشكر كنم و به اين ليست، فهرست بلند‌بالايي از پيشمرگه‌هايي را اضافه كنم كه بدون هيچ چشمداشتي و بي‌آنكه حتي فارسي بدانند، مرا در سنگرها، در تختخواب‌ها و در اوركت‌هاي گرم خود، پناه دادند كه اين زمستان عراق، زمهرير بود. اما در پايان اين گزارش، لابد خواننده خواهد پرسيد كه موصل چه آينده‌اي خواهد داشت. پاسخ به اين پرسش، بي‌آنكه شرايط سياسي و پشت پرده‌هاي سياست را بدانيم، غيرممكن است. آنچه در اين سفر روشن شد براي من اين است كه با آزادسازي حلب، بايد منتظر خبرهاي عجيب و غريبي درباره موصل باشيم؛ اگر موصل بتواند از زير بارِ گران داعش بيرون بيايد، قطعا معادلات منطقه به نفع قدرتي تغيير خواهد كرد كه بيش از ديگر قدرت‌هاي حاضر در اين پيكار چندجانبه سوداي نفت اين شهر را دارد. با اين حساب، برنده جنگ موصل، نه حاميان حقوق بشر، كه برنامه‌ريزان اقتصاد نفتي منطقه خواهند بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.