|

مهاجرنشینان کاخ شهرداری

چند کشاورز با چهره‌های آفتاب‌سوخته در یک کافه در آرگونیای ایالت کانزانس نشسته‌اند و درباره محصول گندم امسالشان با هم گپ می‌زنند. سال 1887 میلادی است. جبهه هوای گرمی به ایالت‌های غربی آمریکا هجوم آورده و حالا به کانزاس رسیده است. همین، مردان کشاورز را به فکر انداخته تا در انتخابات شهرداری به کسی رأی دهند که با گرفتاری‌های آنها آشنا باشد. یک‌دفعه یکی از کشاورزان یادش می‌آید امسال انتخابات شهرداری یک نامزد زن هم دارد. نام او «سوزانا سالتر» است، فرزند دو مهاجر انگلیسی، 27ساله و مادر هشت فرزند. این یادآوری، بقیه کشاورزان را به خنده می‌اندازد. در میان قهقهه دیگران یکی از کشاورزان می‌گوید: «اگر به‌موقع جلوی جنبش حق رأی ایستاده بودیم، حالا یک زن به خودش اجازه نمی‌داد نامزد انتخابات شود!». دیگری می‌گوید: «فکرش را هم نکن، کسی به او رأی نمی‌دهد» و بعد سومی پیشنهاد می‌کند: «سخت نگیرید رفقا! من پیشنهادی دارم، برای خنده هم که شده بیایيد برویم به او رأی بدهیم». پیشنهاد تصویب می‌شود. همه می‌خندند و به این فکر می‌کنند که چند سال آینده برای بچه‌هایشان تعریف می‌کنند زمانی یک زن مهاجر خواست شهردار شود و تنها من و یکی، دو نفر دیگر برای «خنده» به او رأی دادیم، اما تاریخ قرار است طور دیگری رقم بخورد. قرار است در قرن بیست‌ویکم وقتی خبر می‌رسد رم برای اولین‌بار صاحب یک شهردار زن شده است، همه یاد سوزانا بیفتند و بگویند او اولین شهردار زن دنیا بود. اگرچه والدینش مهاجران فقیری بودند، اما شوهرش، پسر فرماندار سابق کانزانس بود. او به همان اندازه مردان کشاورز آرگونیا، کانزانسی و آرگونیایی بود! انتخابات برگزار و آرا خوانده شد. رأی سوزانا شامل رأی قاطع زنان شهر به ‌علاوه رأی مردانی که برای خنده به او رأی داده بودند، یعنی دوسوم کل آرا بود؛ او شهردار آرگونیا شد. با انتشار این خبر زنان از سراسر آمریکا برای او پیام تبریک فرستادند. اما او با مشکلات مدیریت شهری مردانه آشنا بود. شاید به همین دلیل بود که تنها یک سال در این سمت ماند و در انتخابات دیگری کاندیدا نشد. گزارش‌ها از دوران فعالیتش هم حاکی از آن است که تصمیم‌گیری درباره امور مربوط به شهر را به اعضای شورای شهر که همگی مرد بودند، واگذار کرد. او سپس اعلام کرد دلش می‌خواهد وقت و انرژی‌اش را صرف فرزندانش کند و به همین دلیل سیاست و مدیریت را کنار گذاشت. سوزانا، امروز همزادهای فراوانی در دنیا پیدا کرده است. مدیریت بسیاری از شهرها در اروپا، آمریکا و استرالیا برعهده زنان است. یکی از این شهرداران شباهت بیشتری با سوزانا دارد؛ «آن ایدالگو»، شهردار پاریس هم زن است و هم پدر و مادری مهاجر و اسپانیایی دارد. پنجم آوریل 2014 زمانی که ایدالگو شهردار پاریس شد، تأکید کرد به‌ عنوان اولین زنی که به شهرداری این شهر رسیده، تلاش خواهد کرد شهردار همه پاریسی‌ها چه زن و چه مرد باشد. او حرفی از مهاجران نزد و شاید همین دلیلی بر سیاست‌های متناقض او در ارتباط با پناه‌جویان و مهاجران باشد. او اخیرا قول داده «شهرداری فرانسه به ‎منظور مقابله با اوضاع نابسامان پناه‌جویان در نظر دارد اردوگاه موقتی برای اسکان آنها بسازد»، اما جزئیات دیگری درباره آن نگفته است. بسیاری از تحلیلگران برچیده‌شدن کمپ‌های مخصوص مهاجران و پناه‌جویان در پاریس به بهانه وضعیت نامناسب معیشتی و بهداشتی را یادآوری می‌کنند و قول‌های ایدالگو را چندان جدی نمی‌دانند. آنها معتقدند ایدالگو، مثل برخی دیگر از چهره‌های فرانسوی، نگران افزایش تعداد پناه‌جویان و به ‌تبع آن رشد تروریسم در پاریس است. شاید ایدالگو خاطرات روزگاری را که به‌ خاطر جنگ داخلی اسپانیا مجبور شد با خانواده‌اش به پاریس مهاجرت کند فراموش کرده است و با توجه به حملات متعدد تسلیم تصورات کلیشه‌ای موجود از پناه‌جویان شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.