|

داستان یک سفر پرفرازونشیب

هیچ‌وقت جوگیر نشو

پوریا عالمی

دوستی مشهدی ما را دعوت کرده بود و ما هم از آنجا که هم دوستمان را دوست داریم، هم مشهد را دوست داریم و هم دوستان مشهدی را دوست داریم، قبول دعوت کردیم. منتها برای دوست مشهدی‌مان توضیح دادیم که متأسفانه پاسپورت ما تا حالا مهر نخورده و به این راحتی‌ها به امثال ما ویزا نمی‌دهند. دوست ما گفت چندکشور مثل ترکیه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، جزایر کوک، سیشل و سنت کیتس و نویس و چندجای پرابهت دیگر نیاز به ویزا ندارند. ارمنستان و اوگاندا و تیمور شرقی و گینه بیسائو هم توی فرودگاه ویزا به آدم می‌دهند. نگران نباش. خوشبختانه با یک بازرسی بدنی فنی، ویزای ما را در فرودگاه صادر کردند و ما توانستیم به‌موقع به میهمانی دوست مشهدی‌مان برسیم. منتها نیم‌ساعتی پشت در معطل شدیم چون هرچه زنگ می‌زدیم کسی در را باز نمی‌کرد. بعد با لگد به در کوبیدیم که در را باز کردند. پرسیدیم زنگ خراب است؟ توضیح دادند که چون زنگ هنگام استعمال، اصوات موسیقی از خود ساطع می‌کرده، ممنوع‌ شده است و دکمه‌اش کار می‌کند، اما صداش درنمی‌آید. سپس جلو در، کفش‌ها را کندیم و گذاشتیم توی کیسه و رفتیم داخل و آن گوشه خیلی مؤدب نشستیم. جز ما، 40 نفر دیگر هم آن گوشه مؤدب نشسته بودند. کمی که گذشت، گرسنه شدیم و طلب خوراکی کردیم. ما را به گوشه اتاق راهنمایی کردند که بيسكوئيت کانتر گذاشته بود و به‌عنوان اسپانسر برنامه از میهمانان پذیرایی می‌کرد. یک‌ساعتی که گذشت، از دوستمان خواستیم ضبط‌صوت را بیاورد و یک افتخاری‌ای، چیزی بگذارد که حال کنیم. دوستمان متذکر شد شنیدن کاست و روشن‌کردن ضبط در جمع بالای سه نفر امکان‌پذیر نیست حتی اگر افتخاری باشد. ما گفتیم پس ما گل اومد بهار اومد می‌خونیم شما کف بزنید. دوست ما متذکر شد که حتی اگر کف کنند، امکان ندارد کف بزنند، حتی دوانگشتی. دوساعتی گذشته بود که ما از دوست مشهدی‌مان خواستیم اگر مناسب می‌داند، ما با تعریف‌کردن دوتا جوک فضای جمع را عوض کنیم. دوستمان تأکید مؤکد کرد که مسئولیت شادی و خنده درکردن میهمانان را نمی‌تواند برعهده بگیرد و از ما خواست اگر جوک‌هایمان مثل مطالب روزنامه‌مان است و جای خنده، اشک آدم را درمی‌آورد، چندتا تعریف کنیم. ما بی‌خیال شدیم و چون احساس وظیفه می‌کردیم، به دوست مشهدی‌مان گفتیم ما آمادگی داریم برای شکستن فضا چند حرکت محیرالعقول بزنیم و سر ملت را گرم کنیم. دوستمان توضیح داد که انجام هرگونه حرکات نمایشی و اجرای آن، نیازمند اخذ چند مجوز است که چندماه طول می‌کشد. ما گفتیم ما قصد داشتیم یک حبه قند را غیب کنیم و از پشت گوش یکی از حضار دربیاوریم که دوستمان مؤکدا تأکید کرد که هرگونه غیب‌کردن و درآوردن علاوه به اخذ مجوز از مراکز فرهنگی، به مجوز مراکز بهداشتی و ورزشی هم نیازمند است. ما به دوستمان گفتیم اگر اجازه بدهی پس ما این وسط یک هلیکوپتری بزنیم که حضار حال کنند. در نهایت دوستمان پذیرفت و ما رفتیم وسط و هلیکوپتری زدیم، اما عاقبت خوشي نداشت. وصیت سوفیا... عشق من... هیچ‌وقت در میهمانی جو نگیردت و هلیکوپتری نزن. یکهو دیدی خوردی. قربانت بشوم؛ ضدهوایی عشق تو؛ میدون دوم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.